Dobra śmierć
- Znam osoby, które potrafiły powiedzieć „umieram" i potem... umierały. I to jest dla mnie po prostu cud. Ja, kiedy jestem przy takich rodzinach albo słyszę o takich historiach, zawsze potem myślę: „kurczę, jak ty to zrobiłeś"? Bo naprawdę jestem przekonana o tym, że to jest umiejętność, którą my, jako ludzi we współczesnym świecie, straciliśmy – mówi w podcaście „Anatomia Śmierci" Anja Franczak, certyfikowana towarzyszka w żałobie i instruktorka szkoleń o procesie umierania. Co to znaczy „dobra" śmierć? Jak utrudniamy ją swoim bliskim? I czy to, że przegapiliśmy ich ostatni oddech, na pewno było niefortunnym przypadkiem lub naszym błędem?
Więc taka, i w tych rytuałach, i w tej opiece nad osobą zmarłą jest dużo starej mądrości, która była przekazywana od pokolenia na pokolenie i bardzo marzę o tym, żeby ta stara mądrość wróciła do współczesnej wspólnoty, żebyśmy Dobra śmierć. Names mentioned. I właśnie dokładnie wokół tego, tak od roku, trochę więcej, prowadzimy w Instytucie Dobrej Śmieci warsztaty, żeby nauczyć ludzi, jak właśnie umyć osobę zmarłą, jak ją ubierać, jak ubierać kogoś, kto nie współpracuje, że wszystko my musimy zrobić.
I nie tylko jak traktować to jako zabieg techniczny, Tylko jak to zrobić w formie rytualnej? Jak z tego zrobić symboliczny akt, którym wyrażamy na przykład naszą miłość do tej osoby? Wywołałaś Instytut Dobrej Śmierci i skupiłabym się teraz na tym słowie dobra. W jaki sposób ułatwiasz ludziom, bo towarzyszysz też ludziom, którzy odchodzą, w jaki sposób ułatwiasz im dobrą śmierć? Chyba najpierw chciałabym powiedzieć, że ja tak naprawdę nie wiem, czym jest dobra śmierć. To sformułowanie, też Instytut Dobrej Śmierci, to jest dla mnie takie zaproszenie do zadawania pytań. Zastanawia się nad tym, czy śmierć musi być tragedią straszną itd., czy istnieje opcja, że śmierć może być dobra.
No i właśnie dlatego to, czym się zajmujemy w Instytucie Dobrej Śmierci, to jest edukacja właśnie o tych tematach, żeby taka podstawowa wiedza o umieraniu, o żałobie, O rytuałach pochówku, żeby ona mogła wrócić do społeczeństwa. Powiedz mi, czy każdy może dołączyć do Instytutu? Jak to działa? W Instytucie Dobrej Śmierci organizujemy bardzo dużo różnych rodzajów spotkań, szkolenia, warsztaty, kręgi, wieczory tematyczne. I to jest otwarte dla wszystkich. Każdy może brać udział w tych spotkaniach. Natomiast ta grupa ludzi, która stoi za Instytutem Dobrej Śmierci, to jest taki cały kolektyw, w którym jest około 100 osób i to wszystko są osoby, które się zajmują tymi tematami profesjonalnie.
Dostęp do informacji i do edukacji ma taki potencjał, żeby koić i zmniejszyć lęki i żeby wnieść w ten temat śmierci po prostu więcej spokoju, może nawet więcej zaufania. Tak sobie myślę, że te osoby, które dopiero będą się mierzyć z sytuacją śmierci, właśnie ze starzeniem się rodziców i przychodzą do Instytutu, już właściwie wykonały ogromną drogę, ogromny krok na drodze do tej edukacji, bo to nie jest jakby popularne podejście w Polsce. Czyli o śmierci nie myślimy do ostatniej chwili, no bo żeby nie wywołać wilka z lasu. To jest takie myślenie magiczne, że ojej,
Że nasza wiedza, nasza moc, nasz wpływ ma wyraźną granicę. I spotkanie z tą granicą jest bolesne. I to widzę jako takie w ogóle duże wyzwanie naszych czasów. To, żeby spotykać się z bezradnością nie tylko indywidualnie, ale też jako wspólnota. I paradoksalnie to spotkanie z bezradnością potrafi nas wzmacniać. Opuszczamy gardę, którą w tym momencie mamy dość mocno ściśniętą. To na pewno jest zdrowsze, to na pewno to wyzbycie się takiego poczucia, że muszę wszystko kontrolować, zawsze nam wychodzi na plus. Wiesz co, wyczytałam jeszcze, że Instytut poza warsztatami organizuje coś takiego jak Dev Cafe i mnie to niesamowicie zaintrygowało i bardzo bym chciała, żebyś mi powiedziała coś więcej.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
- Znam osoby, które potrafiły powiedzieć „umieram" i potem... umierały. I to jest dla mnie po prostu cud. Ja, kiedy jestem przy takich rodzinach albo słyszę o takich historiach, zawsze potem myślę: „kurczę, jak ty to zrobiłeś"? Bo naprawdę jestem przekonana o tym, że to jest umiejętność, którą my, jako ludzi we współczesnym świecie, straciliśmy – mówi w podcaście „Anatomia Śmierci" Anja Franczak, certyfikowana towarzyszka w żałobie i instruktorka szkoleń o procesie umierania.
Co to znaczy „dobra" śmierć? Jak utrudniamy ją swoim bliskim? I czy to, że przegapiliśmy ich ostatni oddech, na pewno było niefortunnym przypadkiem lub naszym błędem?