Dobra śmierć
- Znam osoby, które potrafiły powiedzieć „umieram" i potem... umierały. I to jest dla mnie po prostu cud. Ja, kiedy jestem przy takich rodzinach albo słyszę o takich historiach, zawsze potem myślę: „kurczę, jak ty to zrobiłeś"? Bo naprawdę jestem przekonana o tym, że to jest umiejętność, którą my, jako ludzi we współczesnym świecie, straciliśmy – mówi w podcaście „Anatomia Śmierci" Anja Franczak, certyfikowana towarzyszka w żałobie i instruktorka szkoleń o procesie umierania. Co to znaczy „dobra" śmierć? Jak utrudniamy ją swoim bliskim? I czy to, że przegapiliśmy ich ostatni oddech, na pewno było niefortunnym przypadkiem lub naszym błędem?
Że nasza wiedza, nasza moc, nasz wpływ ma wyraźną granicę. I spotkanie z tą granicą jest bolesne. I to widzę jako takie w ogóle duże wyzwanie naszych czasów. To, żeby spotykać się z bezradnością nie tylko indywidualnie, ale też jako wspólnota. I paradoksalnie to spotkanie z bezradnością potrafi nas wzmacniać. Opuszczamy gardę, którą w tym momencie mamy dość mocno ściśniętą. To na pewno jest zdrowsze, to na pewno to wyzbycie się takiego poczucia, że muszę wszystko kontrolować, zawsze nam wychodzi na plus. Wiesz co, wyczytałam jeszcze, że Instytut poza warsztatami organizuje coś takiego jak Dev Cafe i mnie to niesamowicie zaintrygowało i bardzo bym chciała, żebyś mi powiedziała coś więcej.
O co chodzi, jak to działa i gdzie mogę się zapisać? No to zapraszam w ogóle serdecznie. Dev Cafe to jest taka inicjatywa, która nie jest naszą, tylko to istnieje już od dwunastu lat i to jest taki globalny ruch tak naprawdę. Na całym świecie, na wszystkich kontynentach odbywają się takie spotkania, które polegają na tym, że ludzie się spotykają w kawiarniach, żeby porozmawiać o śmierci. Tylko tyle i aż tyle. I ten pomysł, że Ludzie rozmawiają o śmierci, to może u osób, które jeszcze nie uczestniczyły w takich spotkaniach, wywołuje takie myślenie, że to jest takie mroczne i makabryczne, a te spotkania tak naprawdę są bardzo ciepłe.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
- Znam osoby, które potrafiły powiedzieć „umieram" i potem... umierały. I to jest dla mnie po prostu cud. Ja, kiedy jestem przy takich rodzinach albo słyszę o takich historiach, zawsze potem myślę: „kurczę, jak ty to zrobiłeś"? Bo naprawdę jestem przekonana o tym, że to jest umiejętność, którą my, jako ludzi we współczesnym świecie, straciliśmy – mówi w podcaście „Anatomia Śmierci" Anja Franczak, certyfikowana towarzyszka w żałobie i instruktorka szkoleń o procesie umierania.
Co to znaczy „dobra" śmierć? Jak utrudniamy ją swoim bliskim? I czy to, że przegapiliśmy ich ostatni oddech, na pewno było niefortunnym przypadkiem lub naszym błędem?