☕ NAPOLI OGRYWA PRZESTRASZONY JUVENTUS

Przecież to jest jakiś brak słów. W tym wypadku chyba trzeba pochwalić Alberta Goodmunsona za to, że zachował się w ten sposób i że nie robił cyrku. I ta czwórka, którą dostał, ta ocena związana z krytyką, że nie podszedł do jedenastki, okazuje się dosyć niesprawiedliwa, nie przesadzając pochwałami jakimiś na temat tego, co pokazał w ogóle w tym meczu. Dzisiaj Fiorentina, jak czytamy w tym tekście, nie będzie trenowała. Vanoli będzie próbował obudzić zespół, jak czytamy. Powodzenia. Można użyć amoniaku. No to teraz o jednym z najciekawiej zapowiadających się przed tą kolejką pojedynków, czyli o meczu Inter-Komo. Przyznam się Wam bez bicia, że osobiście stawiałem na bramkowy remis. Że tam Komo coś urwie Interowi na meaca, ale Inter wyjaśnił Komo jak zbieraninę dzieciaków.

4 do 0, bramki Lautaro, Martineza, Tiurama, Cialanoglu, Carlosa Augusto. W mojej ocenie obie drużyny się starały. To było widać, ale powiem Wam, uważam, że Inter pokazał dużo większą piłkarską dojrzałość. I tam pal licho, że to własny stadion, oczywiście ma to znaczenie, ale biorąc pod uwagę podejście do gry, było widać, że to drużyny jednak z innych półek jakościowych, to tak jakby z całym szacunkiem, ale tak rozmawiając z Erykiem Szpruchem, takie porównanie przyszło mi na myśl, do bulldoga, takiego wielkiego psiska, skakał mały ratlerek, który darł japę, szczekał w niebogłosy, ale ten większy wyjaśnił go jednym machnięciem łapy z miód, go z planszy i... Tyle było tego pojedynku w cudzysłowie, co z jednej strony, jeżeli kibicujesz komo, jeżeli masz sympatię do tego klubu, no jest rozczarowujące, ale z drugiej strony Inter pokazał to, co powinien był pokazać w takim starciu.

Kiwu liderem choćby na jedną noc, tak pisano w tym artykule, artykuł oczywiście pisany przed meczami Napoli, Milanu, Romy. Tanta Inter, sporo Interu w Interze, tego Interu, którego włoscy dziennikarze, włoscy obserwatorzy i my też pewnie nazywamy tym najmocniejszym kadrowo czy z perspektywy kadry po wielokroć już w tym, a zwłaszcza w poprzednim sezonie. Kiwu daje lekcję Fabregasowi. Ważny moment też dla Piotra Zielińskiego i dobrze, że to odnotowała włoska prasa w tej niewielkiej ramce, ale jednak warto zauważyć cztery setny występ Polaka w Serie A w karierze. Sporo pochwał, wyrazy, uznania dla Polaka. Pozwólcie, że w ogóle zacytuję to, co tutaj napisano. Spośród piłkarzy odbudowywanych przez Kiwu w nowym Interze jednym z największych pozytywnych zaskoczeń jest Piotr Zieliński, który w godny sposób zastąpił nieobecnego z powodu kontuzji Mkhitaryana.

Mkhitaryan już wraca, już pojawił się w tym meczu, ale Zieliński mam wrażenie, że wykorzystał swój moment. Na pewno zaryzykowałbym stwierdzenie, że bardziej niż Petar Sucić, chociaż Sucić też grał bardzo dobrze momentami. Nie każdy mecz mu wyszedł na tym samym poziomie, ale wracając do Zielińskiego myślę, że skorzystał z nieobecności Mkhitaryana. Czytam dalej. Polski pomocnik zaliczył dumny jubileusz 400 występów w Serie A, 281 meczów w barwach Napoli, 63 z Empoli, 37 z Interem i 19 z Udinese. I na tym nie koniec, tak czytamy w tej żółtej ramce. Ciekawie stwierdza na temat Interu Sebastiano Vernacza. Tutaj tym większym drukiem napisano, posłuchajcie, Inter pokazuje w tym meczu, że kiedy chce...

Jest najsilniejszy. Prawdziwym wyzwaniem dla Nerad Zurich jest więc podtrzymanie wysokiej formy piłkarzy, na którą jak widać ich stać. I oczywiście to narracja po tym meczu, ale trzeba przyznać, Inter pokazał siłę, Inter pokazał klasę piłkarską, Inter pokazał, że jeśli faktycznie chce, to może posłać swojego rywala na deski. I chociaż Como to nadal, no już nie Beniaminek, ale zespół z niższej półki, to mówimy o Como, które zalicza najlepszy start w Serie A w swojej historii. I przecież Como wyjaśniało już niejednego wielkiego Lazio Juventus w tym sezonie. No dobrze, noty. Przewracamy kartkę, przewracamy stronę. 7,5 do 5, jeśli chodzi o ocenę drużyn dla Interu, rzecz jasna. Bardzo dobry mecz Luisa Enrique.

Zobaczmy, on został wybrany, mimo że nie strzelił ani jednego gola, on został wybrany bohaterem Interu w tym meczu. Świetne dogranie, świetna gra inteligentna, świetne dogranie do Lautaro Martinez'a, nawet 2, Argentyńczyk drugiego nie wykorzystał, no i bohater meczu i nota 7. Mógł myślę nawet dostać 7,5, ale okej, 7 jest też dobrą oceną, 7 dostali też Acerbi, Barella, Cialanoglu, Di Marco, Thuram, Lautaro Martinez. Lautaro przy jego nazwisku, czytamy, że dostałby 7,5, gdyby nie to, że zmarnował to drugie podanie od Luisa Enrique. 6,5 dla Piotra Zielińskiego, on tutaj wyżej w tej rubryce, czytamy dynamika i technika, bardzo dobry występ przeciwko Como, które próbowało grać trójkątami, trianglami, ale ten plan Fabregasa Polak skutecznie burzył.

Na siódemkę pewnie trochę za mało w mojej opinii, ale 6,5 to też bardzo przyzwoita nota i przyzwoity występ Polaka. Komo fatalnie, komo na piątkę, trudno kogokolwiek wyróżnić. Zastanawialiśmy się wczoraj, kogo wyróżnić za to spotkanie. Gazeta postanowiła wyróżnić Asana Diao. On pojawił się dopiero w drugiej połowie, od 46 minuty, ale ta najlepsza nota to zaledwie szóstka. Drugą taką samą dostał, z tego co pamiętam, tak jest, Rodriguez, więc dwie szóstki, najgorszy Diego Carlos, a w Interze, właśnie, nie wspomniałem o tym, Jan Zomer, 5,5 dla Szwajcara, myślałem, że to będzie Ilvoto Piubasso, no bo 4 do 0, ale dziennikarze byli bardzo krytyczni wobec bramkarza Interu za to, że... Trochę niepewnie, mówiąc w cudzysłowie, czy używając eufemizmu, interweniował przy akcji Aleksa Vaje, co mogło zakończyć się dla Interu fatalnie.

W pojedynku dziesiątek, bo to było pompowane przez włoską prasę przed tym spotkaniem, Lautaro kontra Nikopas, dwaj Argentyńczycy, dwie dziesiątki, dwaj liderzy swoich drużyn, 7 do 5, piątka tylko dla Nikopasa. Przy jego nazwisku z kolei komentarz, nie można zadowalać się jedynie dobrymi chęciami, od niego oczekujemy jakości, geniuszu, skutecznej gry. Tym razem Niko nie wymyśla nic non combina, nie kombinuje, tak to określają Włosi, nic, co mogłoby być przydatne dla drużyny. No a na kolejnych stronach, jak możecie sobie wyobrazić, po pierwsze tutaj wywiad z Christianem Kiwu, zadowolonym, powiedział, że byliśmy prawie idealni. Coraggio, ta odwaga, no i oczywiście lupa na obóz Interu, ale nie tylko, bo z jednej strony Inter, duet Tula, Calhanoglu, ich wypowiedzi, oczywiście radość po tym spotkaniu, ale też Cesc Fabregas, który...

cały czas szarpie się z mediolańskimi drużynami. La maledizione delle milanesi, czyli ta klątwa, przekleństwo drużyn z Mediolanu, chociaż on sam przyznał, ma nono visto grandi differenze. Nie widziałem aż tak przesadnej różnicy w jakości gry na boisku. ale różnicę widać na tablicy wyników. Zresztą tę różnicę uważam, że było widać. Como wyglądało jak zespół wyjaśniony i z podciętymi skrzydłami, skrzydłami, które niosły ich w niejednym meczu do tej pory. Dość przypomnieć, że ich pierwsza i jedyna do tego meczu, do starcia z Interem porażka. to była porażka z Bolognią na koniec sierpnia, na samym początku sezonu, 0-1 na wyjeździe. Cztery bramki po tym, jak mówiliśmy, że Como i Roma mają najlepsze, najbardziej szczelne defensywy po siedem bramek straconych, no to już Como ma dwucyfrówkę po tej stronie i Roma jest przynajmniej przed meczem swoim z Cagliari najlepszą defensywą w tym sezonie.

Teraz to wygląda zupełnie inaczej i Z mojej strony, czy w mojej opinii tę różnicę jednak było widać. Sesk Fabregas powiedział, że poza wynikiem tym, co na papierze na boisku tej klasy, różnicy klas nie było widać, ale że te porażki pomogą komu dojrzeć, stać się lepszymi. General Zuri są najsilniejszym zespołem, z którym do tej pory przyszło się komu mierzyć. Z tym jestem w stanie się zgodzić. No ale nie zmienia to faktu, że... Como mimo tej wtopy, mimo tego wyjaśnienia przez Inter i przegranych małych derbów Lombardii zalicza najlepszy, podkreślmy to raz jeszcze, start w tym sezonie. W swojej pierwszoligowej oczywiście historii. A Inter po raz szósty z rzędu wygrywa z Como do zera. Gdy spojrzycie na sześć ostatnich spotkań ligowych, niektóre sięgają lat 80-tych w ogóle przełomu, 80-tych i 90-tych, ale to są zwycięstwa do zera.

Pamiętacie, komentowaliśmy dla Was ostatni mecz w poprzednim sezonie, to znaczy Como 0 Inter 2, ale tam Como grał w osłabieniu, tutaj 4 do 0. Takie wyniki już dwukrotnie, a teraz trzykrotnie w ciągu tych sześciu ostatnich się zdarzały, więc rzeczywiście Inter to prawdziwa bestianera, prawdziwa zmora dla komaskich, dla zespołu Lariani, aczkolwiek zobaczymy jak ten zespół Seska Fabregasa będzie się rozwijał. w dalszej części sezonu. Na razie z tej sytuacji, z tej porażki mógł skorzystać Juventus. O meczu Juventusu z Napoli za chwilę porozmawiamy, ale najpierw przenieśmy się do Werony, gdzie rozlało się mleko. Dosłownie i w przenośni. Dosłownie i w przenośni, bo mgła niczym Silent Hill, ale o tym za chwilę.

Z morą, jeżeli dla Como był Inter, to z morą dla Atalanty okazał się ten wyjazd do Verony. Włosi pisali po tym meczu wygranym przez gospodarzy 3-1, słuchajcie, że to zemsta Raffaele Palladino na Fiorentinie. Czemu tak? No bo słuchajcie, nie dość, że Atalanta dopiero co pokonała Fiorentinę w pojedynku bezpośrednim, To jeszcze dała się ograć Weronie, która przecież jest bezpośrednim rywalem Fiorentiny w walce o utrzymanie w tym sezonie, jakkolwiek to brzmi. Werona zarobiła pierwszy komplet punktów, odjechała Fiorentinie i teraz to Fiorentina solo jest na ostatnim miejscu w tabeli Serie A. Stąd też taka narracja z przymrużeniem oka, ironiczna, ale faktycznie opisująca to, co zdarzyło się w tej kolejce. Verona czyni boginią malutką.

To było już 36 meczów, które Włosi określają mianem inattivo, czyli aktywnych w sensie strzeleckim, że Roma kończyła je z przynajmniej jedną bramką na koncie do momentu starć właśnie z Napoli i Cagliari. Tyle o tym meczu napisali Włosi, ja zapraszam do dyskusji, nadmienię, że następny mecz Roma gra u siebie z Como za tydzień, w poniedziałek, to będzie bardzo ciekawe spotkanie, bo i Roma i Como będą chciały się podnieść po ostatnich porażkach, zwłaszcza Como pewnie po tej wysokiej z Interem, ale też Roma po przegranym wyjeździe na Sardynię, więc to będzie starcie zespołów, które mają coś do udowodnienia, które będą chciały się zrehabilitować.

Skupiając się na tym, co wydarzyło się na boisku, dał o sobie znać król Hoylund Re. Hoylund, jak pisze Gazetta dello Sport, dwie bramki, wygrana, fotel lidera dla Napoli, czyli Napoli wyprzedza Inter plus jeden z perspektywy punktacji, Inter od tej pory drugi. Gazetta pisze, to gorzki powrót Luciano na stadion Maradona. Stara Dama ląduje na minus osiem punktów do lidera, to już taka różnica do Napoli w tym wypadku. Antonio Conte wygrał, bo potrafił wznieść się ponad problemy kadrowe, z którymi się zmagał. To ważne z uwagi na to, że Antonio Conte praktycznie nie miał swojej nominalnej drugiej linii poza Scottem McTominayem. Sklejał ją na trytytki, zawiązywał, zaciskał co się da, łatał i to faktycznie zdało rezultat.

Ale również dlatego, że Juventus był przestraszony i przygotowany wyłącznie na utrzymanie i bronienie wyniku. I chyba to było widać w momencie, kiedy po bramce Ildiza wyrównał na 1 do 1. Napoli jest zespołem niepokonanym na własnym boisku w całym 2025 roku, to już ta ramka, to podkreślali wczoraj chłopaki na antenie, to podkreśla, o czym o tym wzmiankuje dzisiaj Gazetta dello Sport. Co więcej, są drugim zespołem po interze, który zdołał wygrać co najmniej 7 meczów domowych z rzędu z Juventusem. Inter ma takowych meczów na koncie 8, ale wydarzyły się one w latach 1935-1943. Napoli to historia nowożytna, w związku z tym chyba można już nazwać Napoli bestia nera dla Juventusu, przynajmniej w meczach na stadio Diego Armando Maradona.

Juventus zdołał oddać tylko dwa strzały na naszą bramkę. Pamiętajmy, że w ostatnich tygodniach mierzyliśmy się z bardzo mocnymi rywalami, mimo wszystkich problemów kadrowych, z którymi się obecnie borykamy. Między innymi Roma zostawiona w tyle. Giovanni Manna, dyrektor sportowy klubu, to tak w ramach ciekawostki, ale warto wiedzieć, zapowiedział, że w trakcie styczniowego okna transferowego klub skupi się na sprzedażach po to, by umożliwić kolejne zakupy. Jest też artykuł na drugiej stronie poświęcony już Dawidowi Neresowi. Neres spaka Ancora La Partita, czyli rozbija po raz kolejny mecz, w sensie jest taki właśnie niedościgniony. To już sześć bramek, przy których aktywnie uczestniczył od początku października. 3 plus 3. Trzy bramki, trzy asysty. Podobnie jak Giovane z Verony, Boni i Lautaro z Interu oraz Rafa Leao z Milano.