#041 – Jak przestać myśleć podczas starań?

Słuchajcie, zanim zrobimy piękny nasz wstęp, to powiemy wam, że siedzimy tutaj z Kubą i jakby dyskusja się klei mocno i my poruszamy milion wątków, bo temat trwa i trochę aż nam się zrobiło żal, że one jakby padają w eterze i nigdzie nie idą dalej i tylko my we dwie możemy sobie wyciągać z tego jakieś wnioski. Więc stwierdziliśmy tutaj jednogłośnie całym teamem, że włączymy nagrywanie i może coś z tego wyjdzie fajnego. Tak jest. Także witamy was znowu w teamie naszym potrojnym. Cześć, cześć. Jest z nami Kuba. Jest z nami Ania. Jest z nami Zbyszek. Aniu, no musimy zrobić powitanie. Tak. Także powiedz tutaj ładnie. Cześć, tu Ania i Zosia. Cześć, tu Ania i Zosia. Wspólnie tworzymy Akademię Płodności.

Miejsce, w którym towarzyszymy Wam podczas starań. W dzisiejszym podcaście oraz kolejnym gościmy psychologa Jakuba Łobińskiego. Kubo, chcesz się przywitać? Tak, cześć. Zosiu, wracamy znowu na Majki, bo szkoda, żeby się marnował taki content, który tutaj gdzieś nam wychodzi pomiędzy. Tak, a jest on naprawdę wartościowy. Rzucamy tak tematami z rękała, bo jest do omówienia tyle, zresztą zdajecie sobie pewnie sprawę i dlatego też ja jakby uwielbiam podkreślać walory terapii, że tam można ułożyć bardzo wiele rzeczy. I teraz stwierdziliśmy, że zatrzymamy się na jednym temacie. Ania rzuciła taki, Kubie się on spodobał.

I wprowadziłam faktycznie, to co zrobiłam w swoim życiu, wprowadziłam projekt Żyćko. Pomimo tego, że nie wiedziałam jeszcze, że tak to się nazywa. Że tak to Zosin nazwie. Że tak to Zosinek nazwie. I to był projekt Żyćko, który na chwilę pozwolił mi Nie myśleć o tym, co wcześniej tak bardzo mną targało. Czyli też znowu to, co powiedział Kuba w subie, że tylko Ania może podjąć decyzję za Anię i to była wtedy twoja decyzja, tylko Zosia za Zosią, ale to właśnie dzięki rozmowom z Kubą staramy się to zrobić wcześniej, no bo obydwie mamy takie doświadczenie i takie przemyślenia, że zarówno u mnie, jak i u ciebie to trwało za długo, że właśnie nie było takiego podcastu, że nie było takiej Akademii, że wiesz, nie miał nam kto powiedzieć. Czy może gdyby przyszło takie odszerzwienie na zasadzie, właśnie nawet gdyby przyszło w tym nieodpowiednim momencie, wiesz, gdzie ja tego nie chcę słuchać, bo ja na przykład chcę żyć na tym forum, to za jakiś czas bycia i stwierdzenie, że jednak mnie to męczy, bym sobie przypomniała o tym, że jest taki Kub, a może jednak warto to odświeżyć, wiesz, i spróbować, nie wiem, właśnie tego oddechu czy czegoś.

Kazać nam, że tak powiem, no może nam kazać, ale nie zmusi nas do tego, dopóki ty nie podejmiesz decyzji, że nie. Dam sobie szansę i teraz sprawdzę, jak to jest bez tego forum. Widzę, że to forum fajnie się jakoś tam niby czuje, też jak powiedziałeś, wydawało mi się, to jest druga rzecz, właśnie na którą zwróciłem uwagę, wydawało mi się, że było fajnie, że wtedy właśnie chciałam coś takiego, bo chcemy się troszeczkę otulić tymi myślami innymi osobami, rozpaczać. Którzy z drugiej strony, czy to rozpaczanie nam pomaga, czy nie. I wychodzi na to, tak jak obie tutaj mówicie, że no wolałabym wcześniej, chciałabym wcześniej, no teraz w przeszłości... Co byłam zauważyć w stanie tobie rozperspektywy. Bo jako ta Zosia i Ania, które są wtedy, kiedy dostaję taką informację, wyjdź z forum, to myślę sobie, nie.

Przestanie fiksować się na tym wszystkim. Bo wiecie, Kuba też na początku powiedział, to jest ważne, to powinno chyba wybrzmieć, więc ja to powiem, że o wiele łatwiej jest mu rozmawiać z ludźmi jeden do jednego, kiedy ma przed sobą konkretną Anię i konkretną Zosię. I przecież zupełnie co innego motywuje Ania, zupełnie co innego Zosię. Więc teraz będąc tutaj w eterze i mówiąc do takich Zosi i Ani i Set, trzeba znaleźć jakiś taki wspólny mianownik i mówić tak bardzo ogólnie. Więc też musicie sobie zdawać sprawę z tego, że podczas rozmowy z kimś takim, kto jest jakby tylko dla was, on będzie w stanie jakby jak najbardziej wam pokazać to, w jaki sposób możecie robić to, o co zapytała Ania na początku, czyli jak przestać myśleć.

Czyli ktoś za ciebie zrobił. Tak, tak a propos tego, co ty mówisz, że musisz sam, wiesz, że tylko Zosia może zrobić coś za Zosię. No to jakby ja chciałam wymyślić taką usługę, jeśli taką opatentuję, to... No tak, fajnie by było, to też w dużej mierze ludzie robią to, na przykład przerzucają to właśnie na leki, robią za nas czasami niektóre rzeczy, tyle że, no właśnie, to jest, jeżeli ktoś by za nas to robił, to to nie byłoby trwałe, w żaden sposób. I jeżeli ktoś by za ciebie chodził na ten basen, ćwiczył za ciebie, No to tak naprawdę, no, ty byś na tym nie korzystała aż tak dużo, jak to, że sama zaczniesz chodzić. Działałoby się to wtedy, to kiedy bym na przykład płaciła za usługę. Rozumiesz, bo wtedy by... Tak, ale pojawiałyby się zupełnie inne, nie wiem, stresory i wszystko, chociaż no, to jest... Nie no jasne, ale wiesz, nie wyrabiałabym sobie nawyku, jakby nie pokonywałabym ja tych słabości, to były tylko te, wiesz, te takie...

Zmienić to. Bo to zależy ode mnie i to się stało dzięki mnie, a nie dzięki temu, że wszechświat to sprawił. A no właśnie, tak jest. Aniu, czy usłyszałaś odpowiedź na swoje pytanie? Początkowe zadane x czasu temu. Tak, i myślę, że to jest podcast typu, który gdzieś tam dojrzewa po wysłuchaniu. W naszych słuchaczach mam nadzieję, że będzie przez jakiś czas dojrzewał i rezonował w ich głowach. I myślę, że to jest tego typu rozmowa, za którą jestem bardzo wdzięczna Kubie, bo... Kto wie, kto zrobi ten pierwszy krok o wiele wcześniej i nie będzie może się tyle męczył, niż my z Zosią. Dochodząc tu naprawdę do dna, łapiąc ostatnim sił oddech.