#018 – Niepłodność a święta

Czaisz? Ja bym odpowiedź uzależniła stopniem zażyłości relacji. Bo wiesz, mam taką siostrę cioteczną, której serio jestem w stanie powiedzieć wszystko i ona... Jezu, no nigdy czegoś takiego nie powiem, bo ona dokładnie wie, co się dzieje w moim życiu, a wyobrażam sobie zupełnie innej grupy krwi siostry ciotecznej, która jest, wiesz, zupełnie z boku i może też w ogóle nie mam z nią, rozumiesz, no nie jest w moim wieku, może teoretycznie wie więcej, ale jak wali takie teksty, no to nie wiem, nie wiem. Stopniem zażyłości relacji bym to uzależniała odpowiedź takiej osobie. Siedzimy jeszcze przy tym stole, ale już powoli będziemy przechodzić do kolejnych punkcików z naszego planu. Ja bym jeszcze chciała dodać, że moment, w którym podzieliłam się tym, że staram się dziecko z tym jednym ze stołów, przy którym źle się czułam, sprawił, że było mi lepiej siedzieć przy nim, wiedząc, że nie wszyscy wiedzieli o tym, że się staramy i nie czułam potrzeby mówienia wszystkim.

Jeżeli macie podejrzenie, że ta teściowa jest spoko, bo ja na przykład zwlekałam z tym, bo ja się bardzo wstydziłam przyznać przed nią, że... Kurczę, no, syn sobie wybrał taką żonę, która nie wiem, czy da tego pierwszego wnuka, a on najstarszy jest, to pasowałoby, prawda? Skoro jest najstarszy, żeby miał pierwsze dziecko on. Tak się oczywiście nie stało, jak już wiecie. Jezu, ale zobacz, jak my się sami wbijamy w takie ramki jakieś, nie? Tak, ale tak, dokładnie, rozumiesz? Oczekiwań, założeń. Boże, co to w ogóle za jakieś turny? No, ale ja sobie sama to pomyśliłam, wiesz. Najstarszy syn, on pierwszy będzie miał dziecko, bo tak nie, bo co? No dokładnie, bo co? I nie miał, i co się zdarzyło? Nic się stara nie zdarzyło. Boże, a już widzisz, a ty w swojej głowie już, o matko, gdzie ty byłaś?