Astrologiczny system zarzadzania życiem. Gość: Piotr Gibaszewski

Powołam się na inny autorytet, na Olgę Tokarczuk, naszą noblistkę, która jest zaciekłą fanką astrologii. I ona w licznych dyskusjach o astrologii opowiada coś takiego, że ona mówi nie, astrologia już nie jest nauką, kiedyś była. Astrologia jest sztuką. I ona właśnie chyba najlepiej zdefiniowała to, czym astrologia jest. Astrologii nie da się definiować kategoriami nauki, liczyć, analizować. Można coś takiego robić, ale tak naprawdę Mówimy o sztuce, to tak jak po co nam jest poezja, po co nam jest muzyka, po co nam jest kontemplacja malarstwa, tak samo i astrologia. Jeśli pójdziemy w tym kierunku, to wtedy ona okaże się najlepiej chyba odzwierciedla to, czego człowiek potrzebuje. Piękna szczęścia, spokoju, sensu życia, czyli czegoś, co

Zasad, według których pewne rzeczy działają i współcześnie też, chociaż współczesna astrologia jest bardziej taka humanistyczna, odwołująca się bardziej do wyobraźni, tak jak właśnie Olga Tokarczuk trochę astrologię zawsze traktowała, czyli jako taki paradygmat wyobraźni, niż tylko takie bardzo sztywne zasady. Ale astrologia przez wieki była nauką, twardą, ścisłą, żelazną wręcz, gdzie to były po prostu twarde zasady. Czyli rozumiem, że po prostu w tych gwiazdach są zaszyte jakieś konkretne informacje, które my trochę musimy łączyć w jakieś algorytmy, które de facto nadal są potencjałem, no bo życie jest życiem, prawda? I tak jak mówiliśmy o tej mapie, że mapa jest mapą, a to czy pójdziemy w prawo czy w lewo... Teren jest czymś innym. Tak, dokładnie. Teren jest dokładnie czymś innym. To jakie informacje mogą być zaszyte w tych gwiazdach?

Więc jak się coś dzieje w horoskopie, trudnego, dramatycznego, a my to odpowiednio zinterpretujemy, nazwiemy, To człowiekowi jest po prostu łatwiej, lżej, bo jednym z największych problemów, jaki ma człowiek, jest poczucie bezsensu tego, co się dzieje, że nie rozumie, co się dzieje. Dlatego, jeżeli my coś nazwiemy, określimy, powiemy, nakreślimy tego ramy, pokażemy jakąś linię czasu, to człowiek się czuje lepiej. To jest taka... To jest taki paradoks, tak jak ktoś się latami zmagał z jakimś problemem medycznym i nie wiedział, co się dzieje. W końcu jakiś lekarz mu udzielił diagnozy. to jest ciężka choroba, nawet nieuleczalna. Paradoksalnie ludzie czują ulgę. Czują ulgę, bo wreszcie ktoś powiedział, co jest grane w moim życiu.