À propos niczego

Ale też o tej żałobie opowiada, podobnie zresztą jak właśnie Nie ma Szczygła, od wielu różnych stron, pokazując, że ta żałoba niejedno ma imię i że w życiu czasem jest po prostu ona potrzebna, aby pewne trudne wydarzenia przeprocesować i aby właśnie nie uciekać, ale podobnie trochę jak z tą medytacją, zostać z nimi, zostać w tej pustce, w tym bólu i w tym niczym, głębokim, głębokim niczym. Choć to cholernie niewygodne jest. No i właśnie, jako uzupełnienie dla tych rekomendacji, polecam Wam też oczywiście reportaż Katarzyny Boni. Reportaż, który nosi tytuł Gunbare. Warsztaty umierania. Boni zresztą jest jedną z gości w tym wspomnianym odcinku podcastu Niedźwieckiej, więc polecam zarówno jej posłuchanie, jak i poczytanie.

Bo w książce Ganbare Katarzyna Boni opowiada właśnie o tym, co robi ludziom strata. I ona akurat koncentruje się na Japonii, gdzie po wielu tragicznych klęskach żywiołowych i nie tylko, po wielu tragicznych w ogóle zdarzeniach Śmierć tak naprawdę wkroczyła w codzienność tej kultury i tego społeczeństwa i zrobiła to tak silnie i tak obcesowo, że aż przestała być tabu. I jest to wbrew pozorom chyba najlepsze, co się mogło wykluć z tych ludzkich tragedii, bo Japończycy jakoś tę śmierć oswajają, jakoś się jej uczą. W przeciwieństwie do nas uczą się ją obsługiwać, więc nie starają się jej nie widzieć, ale właśnie starają się uznać jej obecność.