À propos niczego

To znaczy to, jak ci zmarli, ci, których straciliśmy, pokazują nam się w snach, w jaki sposób Są z nami w taki właśnie niematerialny sposób i stara się to ona ugryźć od takiej strony antropologicznej, społecznej, filozoficznej. No bardzo wam tę książkę polecam. Mam nadzieję, że jednak po nią sięgniecie. Choć w zasadzie, jeśli miałabym powiedzieć o książce, która mówi o tym, czego nie ma, a co jednak jakoś dzięki opowieści jest, No to nie sposób nie wspomnieć o chyba najbardziej znanej lekcji z odchodzenia, jaka pojawiła się w polskim reportażu. Czyli mówię oczywiście o Miedziance Filipa Springera.

W dużym skrócie jest to książka o tym, jak to się stało, że na Dolnym Śląsku zniknęło niewielkie miasteczko. Miasteczko z długą historią, które było takim naprawdę pokaźnym ośrodkiem górnictwa, ród, miedzi, srebra, cynku i uranu. No i właśnie, było miasteczko, były historie, byli ludzie, było życie i nagle zniknęło. I nie będę tutaj zdradzać szczegółowo, jak to się stało, że zniknęło, bo obok zupełnie fascynującej historii tego miejsca jest to też przede wszystkim bardzo piękna opowieść o tym, jak krucha jest nasza rzeczywistość. Jak to nic potrafi się w tę naszą rzeczywistość niekiedy wkraść i też właśnie jak można to nic przezwyciężać opowieścią, bo ta Miedzianka, której nie ma, w pewnym sensie właśnie dzięki opowieści Springera,

Jest. Dziś nawet dużo bardziej namacalnie, bo powstał w Miedziance dzięki książce Springera festiwal literacki. Ale na poziomie opowieści o miasteczku, które zniknęło, no to właśnie nie znika dzięki temu, że ktoś opowiedział jego historię. No i tak naprawdę tę siłę przezwyciężania nie ma. Ma właśnie ta uobecniająca nieobecność opowieść. Zupełnie tak samo jak tym, co zostaje po naszych zmarłych, są opowieści i wspomnienia. które w jakiś sposób ratują ich od niebytu. I tak samo jak, aby tego nie ma choć na moment doświadczyć, to trzeba czasem na moment opowieść porzucić.