À propos inkluzywności

No a skoro nie przystaje, to nie zasługuje na prawa, to nie zasługuje na godne życie, a niestety niekiedy w tej narracji Nie zasługuje na życie w ogóle. Więc myślę, że w takim szerszym ujęciu warto pokazywać inkluzywność jako odpowiedź, jako ogniwo w dużo dłuższym łańcuchu zależności, który ostatecznie może doprowadzić i nieraz w historii doprowadził do dehumanizacji, polaryzacji i bardzo brutalnej segregacji. Dobrze tłumaczy to również Arjun Appadurai. To jest taki bardzo znany amerykański antropolog, który wydał m.in. esej zatytułowany Strach przed mniejszościami. Esej o geografii gniewu. I to z kolei jest książka o tym, w jaki sposób faszyzm i w ogóle formy przemocy i wykluczenia karmią się właśnie podniecaniem naszego strachu przeciwko szeroko rozumianej inności.

Apadurai przyjmuje w tym eseju perspektywę globalną, to znaczy patrzy właśnie na szeroki kontekst i też na pewien uniwersalizm tych mechanizmów wykluczania. I dzięki tej perspektywie bardzo trafnie pokazuje, w jaki sposób te drobne zabiegi na języku, przystępności czy otwartości na różne grupy społeczne, buduje ich obraz jako grup obcych. A skoro obcych, to bardzo często też niebezpiecznych, zagrażających jakoś status quo. I myślę, że mówiąc o tym, dlaczego inkluzywność jest istotna i do jakich niebezpieczeństw może doprowadzić, to warto o tych lekcjach z tego typu lektur pamiętać. I tak myśląc o tym, jak bzdurna i jednostronna to jest perspektywa, to znaczy pomijająca zupełnie to, jak dużo dobra bierze się z inkluzywności, z otwartości społecznej, z uwzględniania w obrazie świata i jego funkcjonowaniu różnych perspektyw,