À propos dzieciństwa

Bardzo mocno ze mną grają, więc jeśli jakoś chcecie się nad tym tematem dzieciństwa i nad tym, jak to dzieciństwo kieruje lub nie naszym życiem zadumać, to Detlefsen polecam z całych sił. I w nieunikniony sposób ta opowieść przywiodła mi na myśl jeszcze dwie inne książki, tym razem reportaże. które chwytają to, co w książkach Ditlefsen wybrzmiewa z dużą siłą, czyli przemoc i rodzaj wykluczenia, rodzaj niedopasowania. Mam na myśli reportaże Jacka Hołuba, które noszą tytuły, po pierwsze, Beze mnie jesteś nikim. Przemoc w polskich domach. A po drugie Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera.

O tym wszystkim Hołub pisze i jak wspomniałam, nie jest to lektura przyjemna, ale jest to lektura naprawdę ważna, więc jeśli macie siłę się z nią zmierzyć, to polecam. Oczywiście każda tego typu lektura ma taki swój wymiar nie tylko emancypujący, ale też jednoczący, to znaczy jeśli ktoś z was Jak odnajdzie w tej lekturze jakiś element swoich doświadczeń, to być może jest to forma pomocy, żeby te doświadczenia w swoim życiu rozpoznać, poukładać i też nie czuć się z nimi samotnie. Zwłaszcza, że ta przemoc może mieć bardzo różne formy, jak wspomniałam, i oprócz tej najbardziej przejrzystej formy przemocy, czyli przemocy fizycznej, przemocą jest też chociażby wykluczanie ze względu na inność, takie usilne wpychanie dzieci w szufladki i różne przegródki, do których na przykład nie przystają.

W miejsce uznawania indywidualności dziecka jako po prostu człowieka też często sytuuje się takie oczekiwanie spełniania bardzo określonych oczekiwań, bardzo określonych kryteriów. I o tym z kolei mówi druga reportażka książka Hołuba, czyli książka zatytułowana Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera. To jest opowieść o tym, jak nasz świat jest wciąż nieprzystosowany do potrzeb dzieci z tego typu zespołami czy przypadłościami. O tym, jak te neuroatypowości są trudne dla dzieci, jak często skazują je na poczucie niezrozumienia, odstawania, bycia innymi, wykluczonymi.