#137 Randy Kraft: Proces i po procesie/ część 3 OSTATNIA

Witajcie moi drodzy, z tej strony Karolina, a to jest podcast Naśladowca. I dzisiaj przychodzę do Was z trzecią i zarazem ostatnią częścią historii dotyczącej Randy'ego Krafta. Także kiedy powiem już dzisiaj ostatnie słowo, to już nie będzie czwartej części. Chciałabym na wstępie podziękować oczywiście moim wspierającym. Dziękuję Wam bardzo z całego serca. No i też chciałabym zarzucić taki temat, otóż przygotowuje się ją powoli do grudniowego daily, więc jeśli macie gdzieś w głowie jakąś historię, którą chcielibyście, żebym wciągnęła na tę listę, na listę spraw do opowiedzenia, to zostawcie mi komentarz, o jakiej sprawie chcielibyście usłyszeć, bo w innym przypadku to wydaje mi się, że skończymy z dwudziestoma kilkoma sprawami seryjnych sprawców.

Nie przedłużając... Historia. Po aresztowaniu Randy Steven Kraft zostaje oskarżony o pozbawienie życia Terry'ego Gambrella. Zaraz po aresztowaniu śledczy dostarczają podejrzanego do więzienia Orange County. Kaucja wyznaczona za jego zwolnienie opiewa na 250 tysięcy dolarów.

Najbliżsi przyjaciele oraz znajomi Krafta utrzymują, że on jest całkowicie niewinny. Absurdem jest podejrzewanie, że 38-latek mógłby dopuścić się tak straszliwej zbrodni i to nie jeden raz i nie dwa razy, a dziesiątki razów. Kiedy 17 maja 1983 roku Kraft przed obliczem sędziego ogłasza, że jest niewinny, przedstawiciel organu sądownictwa podwyższa jeszcze tę kwotę kaucji do 750 tysięcy dolarów. W tej trzeciej i zarazem ostatniej części historii Randy'ego Krafta bardzo ważną rolę odgrywać będzie jego scorecard, czyli karta wyników, albo lista śmierci, albo lista wyników.

Tak będę zamiennie nazywać tę kartkę. I to właśnie od tego dowodu, czy też dokumentu, taki właśnie przydomek zostanie nadany Kraftowi. Scorecard Killer. Na pierwszy rzut oka przed śledczymi rysuje się przerażająca statystyka. Przez ponad 12 lat działalności Kraft miał pozbawić życia 67 mężczyzn. I zapewne pamiętacie z części pierwszej, gdzie wspominałam o Williamie Boninie, który został aresztowany w 1980 roku. On dla porównania odpowiedzialny był za jedynie i to jest takie jedynie w cudzysłowie 21 zbrodni. Patrick Kearney, o którym też wspominałam, odpowiedzialny był za maksymalnie 43 zbrodnie.

I jeszcze jakby tego było mało, 4 miesiące po aresztowaniu Krafta, gdzieś za horyzontu wyłania się Henry Lee Lucas, który co prawda miał inny typ ofiar, ale początkowo zaczął z wysokiego C i przyznał się do 200 zbrodni. Ostatecznie odpowiadał za znacznie mniej i z tego co kojarzę to było chyba około 60-70, także Pierwszy wniosek, do którego zmierzam jest taki, że niełatwo było być nastolatkiem, młodym mężczyzną na terenie Kalifornii na przełomie lat 70., 80. ubiegłego wieku. A drugi wniosek jest taki, że Kraft z liczbą około 67 ofiar, 65, 67, jawił się śledczym jako potwór, jako zwyrodnialec i prawdopodobnie gdyby go nie schwytali, to ja akurat teoretyzuję, ale liczba ofiar prawdopodobnie mogłaby się otrzeć o wynik trzycyfrowy.

Kolumny umieszczone są skrajnie po dwóch stronach kartki i pomiędzy tymi dwoma kolumnami, ale jednak bliżej tej prawej znajduje się taka ciemna smuga, być może jest to smuga po atramencie. Kraft wyjaśnia, że w tak żartobliwy sposób opisywał po prostu swoich przyjaciół, natomiast śledczy Cybotam nie daje się nabrać na takie tłumaczenie, nie jest przekonany. Jakoś to do niego nie trafia, że określenie Airplane Hill czy Jailed Out to nic nieznaczące pseudonimy. Swoją żmudną pracę śledczy rozpoczynają od wyłuskania wszystkich określeń z miastem Portland i takich wpisów jest siedem.

Mężczyzna był starszy od ofiar wybieranych przez Krafta, a przynajmniej na starszego ocenili go specjaliści zajmujący się szczątkami. Mężczyzna był w wieku przez nich oceniony na 35-45 lat. W chwili znalezienia był ubrany. Brakowało mu jedynie sznurówek w butach oraz paska w spodniach. Miał brązowe włosy, brązowe wąsy, niebieskie oczy i na środku głowy miał łysinę. Nie wyglądał na torturowanego, nie wyglądał na okaleczonego, ale został uduszony przy pomocy jakiegoś paska albo jakiegoś sznura. We krwi miał wysokie stężenie alkoholu i antydepresantów.

I też pojawił się w tej opowieści, także pewnie stąd się wzięło to przejęzyczenie. Prawdopodobnie dwie ostatnie ofiary, Eric Church oraz 21-letni autostopowicz Terry Lee Gambrel, który udawał się do Sacramento, nie zostali wpisani na listę. Prawdopodobnie z powodem był brak czasu, natomiast inna teoria głosi, że oni są wpisani na listę, ale nazwy użyte przez Krafta Są na tyle zawoalowane, że nikt nie jest w stanie dopasować tych nazw do ofiar. Ja skłaniam się ku teorii, że po prostu Terry'ego nie zdążył zapisać na listę, przynajmniej jego. 15 maja śledczy kontaktują się z Ronaldem Phillipsem.

Jak to jest możliwe, że partner, osoba najbliższa Kraftowi, z którą mieszkał, nie wie kompletnie nic o zbrodniach swojej drugiej połówki? Pan Silik opowiadał, że on i oskarżony czasami zabierali autostopowiczów i przywozili ich do domu, żeby uprawiać z nimi seks. Jednakże ilekroć on i Kraft się kłócili, oskarżony sam jeździł po autostradach, czasami na południe, aż do San Diego. Czasami przywoził autostopowiczów do domu. Jeff potwierdza, że Randy jak najbardziej często wyjeżdżał do Portland, był w Grand Rapids i był w stanie Washington. Podróże te miały miejsce, kiedy był pracownikiem firmy Lear Sigler.

Potwierdza też, że wiedział, że Kraft przewoził w samochodzie zapas różnych tabletek. Jeff od samego początku broni swojego partnera. Kilka dni po aresztowaniu zwołuje konferencję prasową, na której oświadcza i tutaj znowu będę cytować. On i ja pracowaliśmy bardzo, bardzo ciężko. Zbudowaliśmy wspólnie dom, co było przypieczętowaniem naszego partnerstwa. Nigdy tak naprawdę nigdzie nie wychodziliśmy, ponieważ spędzaliśmy w domu tak dużo czasu. Randy i ja w wolnym czasie siedzieliśmy i piliśmy dużo piwa. Relaksowaliśmy się i chodziliśmy do kina i zawsze bawiliśmy się z przyjaciółmi.

3 czwarte rzeczy, które skonfiskowali to wspólne rzeczy Randy'ego i moje. W sumie w domu Krafta śledczy byli 3 razy. Już po pierwszych odwiedzinach są w stanie zidentyfikować kilka przedmiotów znalezionych w domu, w garażu jako przedmioty należące do ofiar. Sitebotamowi pomagają detektywi ze Stanów Michigan, z Waszyngtonu i z Oregonu, którzy na podstawie zgromadzonych od rodzin informacji pomagają zidentyfikować ofiary. Do domu partnerów przynależy garaż, w którym można zaparkować tylko jeden samochód, tak więc nie jest to zbyt duży garaż. Na jednej ze ścian we wnętrzu tego garażu widnieje taki napis, znalezione niekradzione, przeważnie stare rzeczy.

Pomiędzy różnymi elektronarzędziami, kawałkami drewna, rzeczami związanymi z remontem, śledczy znajdują pudło. A w tym pudle oczom wszystkich ukazują się łańcuchy, sznurowadła, paski do spodni. W garażu znaleziono kilka koszul oraz kilka kurtek i początkowo śledczy spekulują, że może to są ubrania należące do Krafta i Seliga, Kiedy jednak okazuje się, że jedna z kurtek należała do Chrisa Schoenborna, już nikt nie myśli, że to są ubrania podejrzanych, z których po prostu wyrośli. Mówię podejrzanych, bo Jeff też był podejrzewany przez policję o współudział.

W garażu leży zwinięty żółty dywan, z którego pobrano włókna do dalszej analizy. Włókna w takim samym kolorze w lipcu 1977 roku zostały znalezione na ciele jednej z ofiar, na ciele Scotta Michaela Hughesa. Być może młody żołnierz piechoty morskiej leżał przed swoją śmiercią właśnie na tym konkretnym dywanie. W domu śledczy znajdują instrukcję do nauki gry na harmonijce ustnej i dokładnie z takiej samej instrukcji korzystał Eddie Moore w roku 1972, kiedy uczył się grać na tym właśnie instrumencie. Tak jak wspomniałam we wcześniejszej części, kanapy z domu Krafta zostały wyniesione.

Na jednym ze zdjęć na kanapie, dokładnie na takiej samej kanapie, na wpół siedział, na wpół leżał młody martwy mężczyzna. I jedna z matek rozpoznała w ofierze swojego syna Roberta Łajata Loginsa. Na karcie wyników dziewiętnastolatek został oznaczony pod nazwą MCHB Tattoo. Kilka dni po aresztowaniu Krafta ludzie anonimowo zaczynają dzwonić na posterunki policji w miejscowościach, z którymi czy to przez pracę czy przez życie prywatne związany był Randy. W pozbywaniu się ciał rzekomo miał mu pomagać pewien crossdresser z Long Beach. Według innych informacji Kraft miał być członkiem kultu czczącego szatana i pomagać mieli mu inni członkowie organizacji.

24 maja 1983 roku, 10 dni po aresztowaniu Krafta, Staje on przed sędzią Robertem Thomasem. U boku ma dwóch obrońców. Daga Otto oraz drugiego mężczyznę, którego nazwiska nie będę tutaj podawać, bo on i tak i tak zrezygnuje później z funkcji obrońcy, także w to miejsce pojawi się inna osoba. Przedstawiciele oskarżonego starają się o obniżenie kaucji. Argumentują, że ich klient jest spokojny, Brian Brown, prokurator występujący jako strona oskarżająca, przedstawia zarzuty czterech morderstw.

Zarzuty zostają postawione na podstawie zdjęć i na podstawie dowodów zebranych w domu i w samochodzie Krafta. Zarzuty te dotyczą Wyatta Logginsa, Erika Churcha, Rogera DeValle i Jeffreya Nelsona. Oskarżony nie przyznaje się do sprawstwa. Sędzia odwołuje możliwość wyjścia Krafta na wolność za jakąkolwiek kaucją, nieważne jaka byłaby ona podana. No i oskarżony musi wrócić do swojej celi. Tymczasem miesiąc po aresztowaniu Randy'ego na biurku prokuratora Brauna zostaje położona koperta, w której znajduje się odręcznie napisany list.

Mężczyzna, który napisał ten list przedstawia się jako nowy zodiak w stanie Kalifornia. Jego celem mają być źli mężczyźni i młodzi dorośli, a jego narzędziem zbrodni będzie lina i sznur. Les ma plan likwidacji, a jego ofiary będą rozpustnymi ludźmi działającymi w imieniu szatana. Les wyznaje, że Kraft nie odpowiada za wszystkie zbrodnie. Kilka z ciał to właśnie Les miał podarować śledczym, no i jego terenem działania było już New Jersey, Long Island i Pensylwania. A mówię Les, bo on się po prostu takim imieniem podpisywał. Śledczy podejrzewają, że w niektórych zbrodniach Kraft mógł mieć wspólnika, zwłaszcza kiedy ciało było wyrzucane z pędzącej furgonetki przez tylne drzwi.

Początkowo zresztą Kraft był podpinany pod siatkę Williama Bonina. Tak bardzo detektywi nie byli w stanie uwierzyć, że jeden mężczyzna mógł siać takie spustoszenie. Jednak porównanie włókna, krwi i innych substancji chemicznych pobranych z otoczenia Bonina, te wszystkie rzeczy nie pasowały do takiej samej puli dowodów pobranych z domu i z samochodu Krafta, tam nie było żadnego połączenia. Poza informacjami spływającymi telefonicznie i listownie z wskazaniem możliwego wspólnika oskarżonego, Śledczy nie są w stanie powiązać jakiejkolwiek drugiej osoby ze zbrodniami. Przez kilka tygodni po aresztowaniu Jeff Selig będzie na radarze śledczych jako wspólnik mordercy.

Jeśli nieaktywnie działający podczas zwyrodniałych zabaw Krafta, to jako pomocnik w pozbywaniu się ciał. Jednak z każdym mijającym dniem detektywi widzą, że to jest błędny trop. Kiedy Jeff dowiedział się o zbrodniach partnera, według słów śledczych wyglądał na naprawdę oszołomionego i zranionego. Podczas pierwszego miesiąca pobytu Krafta za kratami widzieli się obaj tylko raz i to było widzenie, gdzie oddzielała ich przezroczysta pleksa. Kraft napisał też list do partnera, w którym utrzymuje, że jego aresztowanie to jest wielka pomyłka i że władze będą musiały bardzo szybko naprawić swój błąd.

Od tamtego czasu minęło 8 lat, a jedyny świadek ostatniej podróży Keeta ma aktualnie 23 lata i mieszka w Youdville w północnej części stanu Kalifornia. Śledczy pokazują mu zdjęcia kilku mężczyzn i, nie mówiąc czemu, proszą o zidentyfikowanie nieznanego mu kierowcy, który wiózł go w samochodzie w roku 1975. Po tych kilku latach Kent May bez najmniejszego zawahania wskazuje zdjęcie Krafta. Kolejnym krokiem w sprawie Keeta Crotwella jest namierzenie i rozmowa z Jeffem Gravesem. Aktualnie 34-letni ex-partner opowiada o parkingu i o tamtej nocy w taki sposób.

To było miejsce spotkań gejów. Ripples było po drugiej stronie ulicy. Praktycznie musiałeś tam zaparkować, chyba że zrobiłeś to na Ocean Boulevard, więc po prostu przechodziłeś przez ulicę na parking. Tamtej nocy, kiedy Kraft zabrał ich na przejażdżkę, byłem z kimś, prawdopodobnie w Ripples. Wtedy nie widziałem Randy'ego, więc wróciłem do domu tamtej nocy. Było już po północy i zadzwonił telefon. To był Randy. Zabrakło mu benzyny albo coś w tym stylu. Powiedział, żebym mu pomógł. Jeff pojechał we wskazane miejsce i żadnej innej osoby poza Kraftem tam nie było. Także tajemnicą poliszy Nella i tego, że Graves tak sobie dobrze poradził z wykrywaczem kłamstw było to, że jego część opowieści pokrywała się z faktami, z tym co naprawdę się wydarzyło i to w czym brał udział.

Jego dane osobowe zostały odnalezione w raporcie dotyczącym podawania substancji nastolatkowi. Mężczyzna opowiada detektywom swoją historię. Opowiada, że między nim a Kraftem wydarzyło się więcej, dużo więcej niż jest zapisane w raporcie. Natomiast ta mniejsza ilość informacji wynika z faktu, że jego wtedy ojczym był wyjątkowo surowy no i nie chciał mu się narażać. 26-latek obwinia Krafta o zrujnowanie mu życia. Przez spotkanie z nim w roku 1970 jego życie od tamtego momentu to jest już równia pochyła, a on staczał się coraz bardziej i bardziej w objęcia wykroczeń, placówek poprawczych.

I zeznaje, że kilkukrotnie próbował sobie nawet odebrać życie. Dwa miesiące po aresztowaniu Kraft zapewnia Jeffa i zapewnia rodzinę o swoim świetnym samopoczuciu. Zgłębia tajniki autohipnozy, medytacji, nie ma problemu z apetytem, jedzenie więzienne mu smakuje, bardzo dużo czyta, co drugi, co trzeci dzień biega kilka kółek na dachu więzienia, Tak więzienia został przystosowany, żeby być takim miejscem do ćwiczeń dla osadzonych. Zachowanie, które zostało mu z czasów wolności, czyli takie długie, samotne, nocne jazdy, zamienia na, czy bardziej dostosowuje do więziennych warunków. No i często zachowuje się właśnie tak, jakby patrolował najbliższą budynkowi okolicę i robi taki obrót o 360 stopni, patrząc tęsknie za horyzont.

Władze więzienia w ramach utrzymania spokoju w placówce izolują go od pozostałych osadzonych. Kraft utrzymuje kontakt z Sealingiem w korespondencji listowej, pozwala sobie na jakieś żarciki, komplementuje partnera za utratę wagi. Beszta, kiedy dowiaduje się, że Jeff sam chodzi do barów, do których oni kiedyś chodzili razem, No i wpada w ogromną wściekłość, kiedy dowiaduje się, że partner planuje sprzedać ich wspólny dom. Powodem tej sprzedaży są wciąż rosnące koszty obrony Krafta, których Jeff nie daje rady opłacić ze swojej pensji. Randy obawia się, że wraz z wsadzeniem go za kraty ich życie prywatne zostanie wyciągnięte na światło dzienne i będzie jeszcze rozkładane na milion kawałków.

Obawia się, że te milion kawałków może wyjść od Jeffa, bo to właśnie Jeff był tym bardziej gadatliwym. 8 września 1983 roku szeryf hrabstwa Orange zwołuje drugą konferencję prasową w sprawie oskarżonego. Informuję zgromadzonych dziennikarzy, że dewiacyjne zachowania Krafta sięgają roku aż 1970. Informuję, że od chwili aresztowania mordercy śledczy rozmawiali ze świadkami w ilości 700 oraz zbadali 250 zebranych dowodów. W świetle wykonanej do tej pory pracy prokurator okręgowy Brian Brown jest gotowy do postawienia Kraftowi zarzutów w sprawie 10 kolejnych morderstw.