#129 Dobry brat, zły brat

Witajcie moi drodzy, z tej strony Karolina, to jest podcast Naśladowca, a ja bez dłuższych wstępów zapraszam Was do wysłuchania dzisiejszej historii. Bliźniacy Greg i Jeff Henry urodzili się 23 stycznia 1955 roku w Dublinie, w stanie Georgia. Bliźniacy mają dwóch starszych braci, Chrisa oraz Mike'a.

Jeśli chodzi o ojca, Dicka Henry, to jest on dyrektorem firmy chemicznej. Jeśli zaś chodzi o matkę Sue, to według klasycznego podziału ról matka zajmuje się prowadzeniem domu. Kilka miesięcy po narodzinach jeden z bliźniaków, Greg, bardzo ciężko zachorował. W archiwalnych publikacjach jego schorzenie zostało opisane jako choroba mózgu. Żeby uratować chłopca została mu wykonana punkcja i co najważniejsze chłopak przeżył zabieg. Bracia od pierwszych dni są nierozłączni. Bawią się razem, wypoczywają, a w trakcie zasypiania są swoje kciuki nawzajem.

Rok później mężczyzna przegrywa nierówną walkę z zabójczą chorobą. Pieniądze jakie Sue otrzymuje po śmierci męża nie wystarczają na utrzymanie siebie i czterech chłopców. W wieku 40 lat kobieta musi podjąć pracę jako sekretarka. I jak później powie, robisz to co musisz, aby sobie poradzić. W roku 1962 Sue wychodzi ponownie za mąż. Jej wybrankiem jest Dublinczyk Jack Wright. Siedmioletni wówczas bliźniacy nie przepadają za swoim nowym ojczymem. Jack jest surowy i bardzo zaborczy. Próbuje dyscyplinować Grega i Jeffa za wszelką cenę.

Jeśli chodzi o małżeństwo Sue i Jacka, to przetrwało ono 11 lat. W tym czasie między parą dochodziło do licznych kłótni, które bardzo często prowadziły do rękoczynów. Su radzi sobie z problemami zaglądając do kieliszka i robi to zdecydowanie za często. Bliźniacy, choć bardzo podobni fizycznie, mają różne charaktery. Greg to jest urodzony ekstrawertyk, dominuje i przewodzi we wszystkich sprawach. Jeff obiera pasywną postawę, jest wycofany i introwertyczny. Poddaje się dominacji Grega, co zdaje się odpowiadać im obu. W czasach przedszkolnych i szkolnych Greg nawiązuje liczne znajomości.

Bracia wynajmują nowe lokum i jest to jednopokojowe mieszkanie w Lithia Springs w stanie Georgia. Obaj nie wylewają za kołnierz. Greg napędzany ognistą wodą gra na perkusji do późnej nocy, słuchając przy tym ulubionej rockowej muzyki. To on jest prowodyrem wszelkich kłótni. Strzela na oślep z pistoletu, kiedy tylko coś mu się nie spodoba. Na początku roku 1989, 70-letnia Sue próbuje skierować swoich 34-letnich bliźniaków na właściwe tory. Szczególnie niepokoi ją pijaństwo Grega. To, jakie zagrożenie stanowi dla swojego brata, wzbudza w niej przeraźliwy strach.

W ciągu kilku miesięcy obaj bracia wracają do bardzo regularnego picia. Współpracownicy widzą, jak alkohol niekorzystnie działa na braci. Jeb staje się paranoiczny, wycofany, często z nerwów obgryza paznokcie. Boi się, że może wpaść w kłopoty. Greg dominuje nad swoim bratem, poniża go i znęca się psychicznie nad słabszym. Kiedy Sue odwiedza mieszkanie swoich synów, jest przerażona stosami piętrzących się skrzynek po alkoholu. Wraz z upływem kolejnych tygodni sprawy między braćmi przybierają naprawdę zły obrót. Matka błaga bliźniaków, żeby wzięli udział w spotkaniach AA.

Oni odmawiają. Twierdzą, że ich problemy to tylko wymysł nadopiekuńczej matki. Rozmawiałam o tym z moimi przyjaciółmi, którzy mieli bliskich w AA. Powiedzieli mi, że czasami ludzie muszą stać się naprawdę agresywni, zanim dostrzegą swoje problemy. Tak dobrze zachowywali się jako dzieci, mieli tak dobrą reputację w swoim zawodzie. Nie mogłam ich przekonać, że potrzebują pomocy. Tak o swoich synach mówi Sue Henry. Jeff zwierza się matce, że Greg staje się coraz bardziej porywczy. Często musi prosić Grega nawet o pozwolenie na wyjście do łazienki. Ciągle grozi bratu bronią. Odkąd się rozwiódł, ani on, ani Jeff nie chodzą na randki.

Wolą swoje towarzystwo. W międzyczasie pewna kobieta zagina parol na Grega. Ten nie jest nią w najmniejszym stopniu zainteresowany. Ona jest jednak bardzo nachalna. Mężczyzna swoją niechęć oznajmia jej w wyjątkowo specyficzny sposób. Wyjmuje broń i oddaje strzał tuż nad jej głową. Po tym incydencie kobieta już więcej nie będzie próbowała się z nim umówić. Pod koniec lat osiemdziesiątych pewnego Bożego Narodzenia Sue Henry organizuje rodzinne spotkanie w swoim domu w Roswell. Wszyscy wspólnie zjedli obiad. Atmosfera była wyjątkowo przyjemna.

Bliźniacy wraz ze starszymi braćmi urządzili minikoncert. Mike gra na gitarze, a Greg na perkusji. Porywczy bliźniak ma przy sobie broń. Około godziny drugiej w nocy Jeff i Mike są bardzo zmęczeni i chcą położyć się spać. Tak samo Sue. Gregowi jest to mocno nie w smak. Siedzi w salonie i wciąż gra na perkusji. W końcu rodzinie udaje się odciągnąć go od hałaśliwego instrumentu. Greg idzie do swojego pokoju, jednak spać się nie wybiera. Przez okno sypialni wychodzi na zewnątrz. Sue orientuje się, że jej syna nie ma w łóżku. Próbuje go znaleźć, jednak bez skutku. Pół godziny później Greg wraca do domu i ze łzami idzie spać w objęciach matki.

W czerwcu 1990 roku kierownik sklepu, w którym bracia pracują, zwalnia większość pracowników. Bliźniacy Henry zatrzymują jednak swoje posady. Pomimo tego, że nie pracują zbyt szybko, to jednak szef ich bardzo docenia. Są najlepszymi specjalistami w zespole. Kiedy są chorzy i przez to nie są w stanie wykonać wszystkich zleceń, chętnie nadrabiają zaległości po godzinach, kiedy już mają okazję. W ciągu kilku następnych miesięcy Jeff staje się jeszcze bardziej zamknięty w sobie. Greg natomiast bardziej nieznośny i niewdzięczny. Bez skrupułów wysługuje się swoim bratem, nawet w najprostszych czynnościach takich jak przyniesienie posiłku.

Im więcej Greg żąda, tym bardziej Jeff mu oferuje i robi to bez mrugnięcia okiem. Kolejny rok picia bardzo negatywnie odbija się na ich relacji. W ciągu dnia pracują, wieczorami i weekendami przesiadują w mieszkaniu. Ich jedyną rozrywką jest oglądanie meczów i starych filmów. Piją przy tym na umór. Każdej nocy Greg gra na perkusji aż do białego rana. Kłótnie braci i ciągła gra na bębnach irytuje sąsiadów braci Henry. Pewnego wieczora w czerwcu 1991 roku do ich drzwi puka ochroniarz kompleksu mieszkaniowego. Powodem wezwania jest bardzo głośna awantura, którą słyszeli sąsiedzi.

Jeff błaga go, żeby już nigdy więcej nim nie pomiatał, żeby dał mu spokój. Przykłada dłoń do rany brata i próbuje tamować ranę. Jest już jednak za późno. Greg umiera w ramionach swojego brata. Jeff, nadal nie wierząc w to, co się stało, próbuje reanimować brata. Trwa to około 5 minut. Widząc, że nic już nie może zrobić, zamyka oko brata i wybiega z mieszkania. Wsiada do samochodu i odjeżdża. Szuka budki telefonicznej, żeby zadzwonić do matki i poprosić ją o pomoc. O godzinie drugiej w nocy Sue Henry musi zmierzyć się z szokującą informacją. Mamo, pozbawiłem życia Grega. Próbowałem go ratować, mamo.

Reanimowałem go. Zrobiłem wszystko, co mogłem. On nie żyje, mamo. On nie żyje. Zachowując trzeźwość umysłu, matka nakazuje zostać synowi tam, gdzie jest. Jeff był w tym czasie na stacji benzynowej. Sue obiecuje, że przyjedzie po syna i się nim zaopiekuje, tak jak to robiła zawsze wcześniej. Zapewnia Jeffa, że wszystko będzie dobrze. Jednocześnie zawiadamia policję i zgłasza zdarzenie z udziałem synów. Później Sue Henry przyzna, że nie była zaskoczona tym, co usłyszała w nocy od syna. Gdzieś w głębi duszy wiedziała, że w końcu do tego dojdzie. O godzinie 2.31 w nocy policjant hrabstwa Douglas, Mike Hicks, wjeżdża na teren stacji benzynowej Seat Go.

Twierdzi również, że nie wiedział, iż jego broń jest naładowana. Chciał tylko nastraszyć bliźniaka. Mężczyzna przysięga prawdomówność. Fakty są jednak inne. Broń Grega nie była nabita, a śledczy w mieszkaniu nie znaleźli żadnych śladów wystrzału z jego broni. Jeff powtarza w kółko o 4 strzałach. Robił to w przeszłości. Tym razem po prostu coś we mnie pękło. Pokazałem mu swoją broń i postrzeliłem go przypadkowo. Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, że broń jest naładowana. Na posterunku policyjnym o godzinie 5.35 pojawia się Sue Henry wraz z najstarszym synem Mike'iem. Potwierdzają wersję Jeffa.

Opowiadają o tym, jak brutalny był Greg w stosunku do swojego brata. Bardzo często oddawał strzały w kierunku Jeffa, a alkohol jeszcze uwypuklał jego paskudny charakter. Greg bardzo źle traktował bliźniaka, ale obaj byli od siebie niemal uzależnieni. Nie byli w stanie długo wytrzymać z dala od siebie. Zarówno dla Sue, jak i dla Mike'a zastanawiające było, że to Jeff odebrał życie Grega, a nie na odwrót. Byli tak blisko ze sobą, wspomina Sue. Rozmawiając z tobą, byli jak jedna osoba. Teraz straciłam dwóch synów, jednak chcę jednego z nich z powrotem. Jeff oczekuje na proces, a jego prawnicy zastanawiają się, w jaki sposób obronić swojego klienta.

Propozycja zostaje odrzucona. Sue Henry mówi później dziennikarzom. Jestem matką ofiary i matką oskarżonego. Jestem rozdarta pomiędzy dwoma synami. Wszystko, co mogę zrobić, to stać za jednym z bliźniaków i wspierać go. Na pogrzebie Grega Sue zachęca zebranych, żeby modlili się za Jeffa, ponieważ on potrzebuje każdej możliwej pomocy. Kilka miesięcy po zbrodni zespół psychiatrów i ekspertów odwiedza więzienie hrabstwa Douglas, żeby ocenić stan psychiczny Jeffa Henry'ego. Podczas rozmowy z psychologiem mężczyzna oświadcza, że od momentu śmierci brata żyje z ogromnym poczuciem winy oraz jest przygnębiony z powodu swojego czynu.

Mimo, że relacja była dla jednego z bliźniaków destrukcyjna, on tkwił w niej z obawy, że sam sobie nie poradzi. Pozwoliłby brat stał się jego panem. Ich relacja miała w sobie bardzo dużo cech sadomasochizmu. Po rozmowie z oskarżonym doktor w swoim raporcie zapisuje. Jeff Henry jest ciepłą, spokojną osobą, która jest bardzo chętna do niesienia pomocy. Wydaje się niezwykle zależny i uległy. Pozwala innym brać odpowiedzialność za główne obszary swojego życia z powodu skrajnego pragnienia zadowolenia ich i niezdolności do niezależnego funkcjonowania. Jeff Henry może dać się zastraszyć i pozwolić znęcać się nad sobą, zamiast dochodzić swoich praw z obawy, że samotnie będzie mu jeszcze gorzej.

Na poparcie swoich słów, że syndrom maltretowanej żony może dotyczyć także bliźniaków, chcę powołać na świadka pracownika socjalnego, który specjalizuje się w przemocy emocjonalnej, żeby ten zeznał, iż Jeff cierpiał z powodu owego syndromu oraz miał objawy stresu pourazowego. Prokurator nie zgadza się z tym twierdzeniem. W swojej mowie, czy Geoff Henry miał prawo odebrać swojemu bratu życie, oskarżyciel wskazuje, że Greg zginął podczas libacji alkoholowej i wskazuje brak szans, aby wystrzelić ze swojej broni. Potwierdziły to także badania balistyczne. W obronie syna zeznaje Sue Henry. Opowiada, że normalnie Greg był miły i przyjazny, tak jak oskarżony.

Obrońca był kilkukrotnie upominany za obrazę sądu. Ławnicy nie byli w stanie dojść do konsensusu. Połowa ławy przysięgłych opowiadała się za uniewinnieniem, publicznie oświadczając, że Jeff powinien zostać zwolniony, aby nie musiał przechodzić kolejnego procesu. Proces po trzech tygodniach został unieważniony właśnie przez niejednomyślność ławy przysięgłych. Miesiąc później Jeff wraca przed oblicze sędziego hrabstwa Douglas. Składa prośbę o wyznaczenie kaucji. Chce zamieszkać z matką do czasu drugiego procesu. W dzień tego spotkania na trawniku przed budynkiem sądu Sue organizuje wiec dla przyjaciół i rodziny. Wiąże wokół drzew żółte wstążki i robi plakaty.

Mimo że Sue Henry opiekuje się nim najlepiej, Jeff ma problemy z przełknięciem posiłków przygotowywanych przez mamę. Dania przypominają mu o beztroskich czasach, kiedy obaj z Gregiem byli dziećmi. Na początku 1998 roku Jeff próbuje wyjaśnić związek z bliźniakiem słowami. Był moim życiem. Był mną. Jedynym powodem, dla którego walczyliśmy, było to, że nie byłem nim. Złościł się na moje słabości. Chciał, żebym był bardziej podobny do niego. Sue Henry nigdy nie dowiedziała się, co dokładnie wydarzyło się tamtej feralnej nocy. Jeff nigdy nie miał odwagi, żeby jej to powiedzieć. Mówi, że straciła już jedno dziecko i nie zamierza tracić kolejnego, a ona robi to, co musi, żeby przetrwać.

Co dalej dzieje się z Jeffem Henrym jest wielką niewiadomą. Ostatnie cyfrowe ślady bytności mężczyzny datowane są na ostatnie dwa lata ubiegłego wieku. Jeśli nadal żyje, to aktualnie dobiega do siedemdziesiątki. Jeśli chodzi o historię braci, to ona zainspirowała twórców serialu Evil Twins do poświęcenia im jednego z odcinków i ten odcinek znajdziecie w pierwszej serii. I to jest koniec dzisiejszej historii, moi drodzy. Dziękuję Wam bardzo za wysłuchanie. Dziękuję moim wspierającym. Dziękuję moim subskrybentom. Dziękuję każdemu, kto pomaga mi rozwinąć ten kanał. Jestem Wam bardzo wdzięczna, jak stąd do Księżyca i z powrotem.