#129 Dobry brat, zły brat

Witajcie moi drodzy, z tej strony Karolina, to jest podcast Naśladowca, a ja bez dłuższych wstępów zapraszam Was do wysłuchania dzisiejszej historii. Bliźniacy Greg i Jeff Henry urodzili się 23 stycznia 1955 roku w Dublinie, w stanie Georgia. Bliźniacy mają dwóch starszych braci, Chrisa oraz Mike'a.

Jeśli chodzi o ojca, Dicka Henry, to jest on dyrektorem firmy chemicznej. Jeśli zaś chodzi o matkę Sue, to według klasycznego podziału ról matka zajmuje się prowadzeniem domu. Kilka miesięcy po narodzinach jeden z bliźniaków, Greg, bardzo ciężko zachorował. W archiwalnych publikacjach jego schorzenie zostało opisane jako choroba mózgu. Żeby uratować chłopca została mu wykonana punkcja i co najważniejsze chłopak przeżył zabieg. Bracia od pierwszych dni są nierozłączni. Bawią się razem, wypoczywają, a w trakcie zasypiania są swoje kciuki nawzajem.

Zanim nauczyli się mówić, opracowali swój własny sposób komunikacji znany tylko im. Bardzo świetnie radzą sobie we dwóch i wydawać się może, że nie potrzebują w swoim świecie nikogo innego. Tak jak w przypadku bliźniaków Marku, z którą historię opowiadałam chwilę wcześniej, Greg i Jeff wywołują niemałe zamieszanie. Mieszkańcy miasta nigdy wcześniej nie widywali charakterystycznego podwójnego wózka. Matka wozi ich w każdą niedzielę do kościoła. Rodzina jest tradycyjna katolicka. Często odwiedzają również klub golfowy, w którym sporo czasu spędza Dick.

Od pierwszych dni życia obaj są rozpieszczeni przez rodziców. Dzięki posadzie ojca mogli pozwolić sobie na więcej niż przeciętna rodzina. Wszyscy mówią do nich per bliźniacy i nie używają ich imion. Chłopcy są do siebie tak bardzo podobni, że nawet Siu nie jest w stanie ich rozpoznać i za każdym razem kiedy ma problem z rozróżnieniem synów prosi chłopców o podwinięcie koszulek do góry. Dlaczego? Jeden z nich ma pępek wklęsły, a drugi wypukły i to jest ich cecha charakterystyczna. W kwietniu 1958 roku u Dicka Henry'ego zostaje zdiagnozowany nowotwór mózgu.

Rok później mężczyzna przegrywa nierówną walkę z zabójczą chorobą. Pieniądze jakie Sue otrzymuje po śmierci męża nie wystarczają na utrzymanie siebie i czterech chłopców. W wieku 40 lat kobieta musi podjąć pracę jako sekretarka. I jak później powie, robisz to co musisz, aby sobie poradzić. W roku 1962 Sue wychodzi ponownie za mąż. Jej wybrankiem jest Dublinczyk Jack Wright. Siedmioletni wówczas bliźniacy nie przepadają za swoim nowym ojczymem. Jack jest surowy i bardzo zaborczy. Próbuje dyscyplinować Grega i Jeffa za wszelką cenę.

Jeśli chodzi o małżeństwo Sue i Jacka, to przetrwało ono 11 lat. W tym czasie między parą dochodziło do licznych kłótni, które bardzo często prowadziły do rękoczynów. Su radzi sobie z problemami zaglądając do kieliszka i robi to zdecydowanie za często. Bliźniacy, choć bardzo podobni fizycznie, mają różne charaktery. Greg to jest urodzony ekstrawertyk, dominuje i przewodzi we wszystkich sprawach. Jeff obiera pasywną postawę, jest wycofany i introwertyczny. Poddaje się dominacji Grega, co zdaje się odpowiadać im obu. W czasach przedszkolnych i szkolnych Greg nawiązuje liczne znajomości.

Jeff nie ma takiego szczęścia jak jego brat. Jest również słabszy fizycznie od Grega. To sprawia, że chłopak czuje się gorszy i popada w kompleks niższości. Jeff bardzo lubi naprawiać radioodbiorniki i zestawy stereo. Zresztą elektroniką interesowali się obaj od najmłodszych lat. Czytali namiętnie wszystko, co wpadało im w ręce i co było związane z technologiami. Mimo różnic w sposobie bycia mają wspólne marzenie o byciu w przyszłości naukowcami. Pod koniec lat 60-tych u najstarszego brata bliźniaków Richarda zostaje zdiagnozowana schizofrenia. Młody mężczyzna trafia do szpitala.

To wydarzenie nie jest bez wpływu na Jeffa, który obawia się, że jego rodzina może być obciążona chorobami psychicznymi. Po ukończeniu szkoły średniej Bliźniacy podejmują pracę w biurze. Obaj mierzą około 187 cm i ważą 73 kg. Wizualnie są identyczni. Są tak samo szczupli, tak samo ubrani, mają dokładnie taką samą fryzurę. Współpracownicy początkowo mają problem z rozróżnieniem, który brat jest który. Jednak po bliższym poznaniu sprawa staje się oczywista, Greg to jest ten głośny, a Jeff powściągliwy. Bracia zyskują finansową stabilność, co pozwala im się wyprowadzić z domu rodzinnego,

I tak sobie razem mieszkają przez około 2 lata, aż dochodzi między nimi do pierwszej, dłuższej rozłąki. Greg bierze za żonę swoją dziewczynę, Julię. Po ślubie wyprowadza się ze wspólnie wynajmowanego z bratem mieszkania. Jeff, który nigdy nie spotykał się z żadną dziewczyną, nie może znieść rozłąki z bliźniakiem. Wprowadza się do piwnicy domu kupionego przez nowożeńców. Małżeństwo Grega z Julią nie trwa długo. Jeff jest więcej niż szczęśliwy, kiedy brat się rozwodzi. Wynajmują razem kolejny dom. Tym razem w Clarkston w stanie Georgia. Zakładają zespół z nadzieją, że się wybiją i będą gwiazdami Rocka.

Napięcie między bliźniakami przybiera na sile, kiedy obaj rozwijają fascynację bronią palną. Każdy z nich kupuje strzelbę i z dumą obnosi się ze swoim zakupem. Pewnego poranka roztrzęsiony Jeff zjawia się w domu Jasona, jednego z kolegów z zespołu. Mówi, że Greg będąc w furii zaczął strzelać w pokoju z pistoletu. Jakby tego było mało, brat wycelował w Jeffa. Nie pociągnął za spust, jednak to wystarczyło, żeby ten wrócił do domu matki. Nie chciał z nim mieszkać i miał dość agresywnego zachowania brata. Rozłąka trwa tylko kilka tygodni. Jeff stwierdza, że nie jest w stanie żyć dłużej bez Grega.

Bracia wynajmują nowe lokum i jest to jednopokojowe mieszkanie w Lithia Springs w stanie Georgia. Obaj nie wylewają za kołnierz. Greg napędzany ognistą wodą gra na perkusji do późnej nocy, słuchając przy tym ulubionej rockowej muzyki. To on jest prowodyrem wszelkich kłótni. Strzela na oślep z pistoletu, kiedy tylko coś mu się nie spodoba. Na początku roku 1989, 70-letnia Sue próbuje skierować swoich 34-letnich bliźniaków na właściwe tory. Szczególnie niepokoi ją pijaństwo Grega. To, jakie zagrożenie stanowi dla swojego brata, wzbudza w niej przeraźliwy strach.

W ciągu kilku miesięcy obaj bracia wracają do bardzo regularnego picia. Współpracownicy widzą, jak alkohol niekorzystnie działa na braci. Jeb staje się paranoiczny, wycofany, często z nerwów obgryza paznokcie. Boi się, że może wpaść w kłopoty. Greg dominuje nad swoim bratem, poniża go i znęca się psychicznie nad słabszym. Kiedy Sue odwiedza mieszkanie swoich synów, jest przerażona stosami piętrzących się skrzynek po alkoholu. Wraz z upływem kolejnych tygodni sprawy między braćmi przybierają naprawdę zły obrót. Matka błaga bliźniaków, żeby wzięli udział w spotkaniach AA.

Bliźniacy wraz ze starszymi braćmi urządzili minikoncert. Mike gra na gitarze, a Greg na perkusji. Porywczy bliźniak ma przy sobie broń. Około godziny drugiej w nocy Jeff i Mike są bardzo zmęczeni i chcą położyć się spać. Tak samo Sue. Gregowi jest to mocno nie w smak. Siedzi w salonie i wciąż gra na perkusji. W końcu rodzinie udaje się odciągnąć go od hałaśliwego instrumentu. Greg idzie do swojego pokoju, jednak spać się nie wybiera. Przez okno sypialni wychodzi na zewnątrz. Sue orientuje się, że jej syna nie ma w łóżku. Próbuje go znaleźć, jednak bez skutku. Pół godziny później Greg wraca do domu i ze łzami idzie spać w objęciach matki.

W czerwcu 1990 roku kierownik sklepu, w którym bracia pracują, zwalnia większość pracowników. Bliźniacy Henry zatrzymują jednak swoje posady. Pomimo tego, że nie pracują zbyt szybko, to jednak szef ich bardzo docenia. Są najlepszymi specjalistami w zespole. Kiedy są chorzy i przez to nie są w stanie wykonać wszystkich zleceń, chętnie nadrabiają zaległości po godzinach, kiedy już mają okazję. W ciągu kilku następnych miesięcy Jeff staje się jeszcze bardziej zamknięty w sobie. Greg natomiast bardziej nieznośny i niewdzięczny. Bez skrupułów wysługuje się swoim bratem, nawet w najprostszych czynnościach takich jak przyniesienie posiłku.

Kiedy stróż wchodzi do mieszkania wynajmowanego przez Jeffa i Grega, dosłownie doznaje szoku. Ręka Grega jest przecięta, a Jeff ma czerwone plamy na swojej koszuli. Obaj są kompletnie pijani. Mieszkanie jest zaśmiecone puszkami i skrzynkami po piwie. Na dywanie widoczne charakterystyczne czerwono-brunatne plamy, a ściana naprzeciwko drzwi wejściowych jest poważnie uszkodzona. Bliźniacy nie chcą rozmawiać z ochroniarzem. Ten zauważa na łóżku naładowaną broń, kaliber 12. Informuję ich, że zgłosi ten incydent właścicielowi mieszkania i obaj zostaną eksmitowani. I tak też się dzieje.

Odbija się to na ich obecnej pracy. Pod koniec listopada szef wysyła Jeffa do domu, ponieważ nie mógł pracować. Był tak pijany, że dosłownie nie mógł ustać na nogach. Bliźniak dostał też pisemną naganę. Popadł w przygnębienie. Czuje, że jego posada jest zagrożona, a utrata pracy staje się coraz bardziej realna. W niedzielę 15 grudnia bliźniacy budzą się w południe. Dzień planują spędzić na oglądaniu meczów piłki nożnej i po pijaniu piwa. Zaczynają od rywalizacji Atlanta Falcons. Kłócą się ze sobą na temat każdej decyzji sędziego. Między meczami Greg każe Jeffowi przygotować obiad i on chce zjeść ziemniaki z krewetkami i wypić przy tym jeszcze więcej piwa.

Twierdzi również, że nie wiedział, iż jego broń jest naładowana. Chciał tylko nastraszyć bliźniaka. Mężczyzna przysięga prawdomówność. Fakty są jednak inne. Broń Grega nie była nabita, a śledczy w mieszkaniu nie znaleźli żadnych śladów wystrzału z jego broni. Jeff powtarza w kółko o 4 strzałach. Robił to w przeszłości. Tym razem po prostu coś we mnie pękło. Pokazałem mu swoją broń i postrzeliłem go przypadkowo. Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, że broń jest naładowana. Na posterunku policyjnym o godzinie 5.35 pojawia się Sue Henry wraz z najstarszym synem Mike'iem. Potwierdzają wersję Jeffa.

Opowiadają o tym, jak brutalny był Greg w stosunku do swojego brata. Bardzo często oddawał strzały w kierunku Jeffa, a alkohol jeszcze uwypuklał jego paskudny charakter. Greg bardzo źle traktował bliźniaka, ale obaj byli od siebie niemal uzależnieni. Nie byli w stanie długo wytrzymać z dala od siebie. Zarówno dla Sue, jak i dla Mike'a zastanawiające było, że to Jeff odebrał życie Grega, a nie na odwrót. Byli tak blisko ze sobą, wspomina Sue. Rozmawiając z tobą, byli jak jedna osoba. Teraz straciłam dwóch synów, jednak chcę jednego z nich z powrotem. Jeff oczekuje na proces, a jego prawnicy zastanawiają się, w jaki sposób obronić swojego klienta.

Propozycja zostaje odrzucona. Sue Henry mówi później dziennikarzom. Jestem matką ofiary i matką oskarżonego. Jestem rozdarta pomiędzy dwoma synami. Wszystko, co mogę zrobić, to stać za jednym z bliźniaków i wspierać go. Na pogrzebie Grega Sue zachęca zebranych, żeby modlili się za Jeffa, ponieważ on potrzebuje każdej możliwej pomocy. Kilka miesięcy po zbrodni zespół psychiatrów i ekspertów odwiedza więzienie hrabstwa Douglas, żeby ocenić stan psychiczny Jeffa Henry'ego. Podczas rozmowy z psychologiem mężczyzna oświadcza, że od momentu śmierci brata żyje z ogromnym poczuciem winy oraz jest przygnębiony z powodu swojego czynu.

Mówi o wysypce na tle nerwowym, atakach lęku i bezsenności. W przeprowadzonych testach na inteligencję mężczyzna zdobywa 75 punktów, co oznacza wynik poniżej przeciętnej. Jeff otwiera się przed psychologiem. Mężczyzna zwierza się ze swojej nieśmiałości oraz kompleksu niższości. Opisuje dokładnie burzliwe relacje z bliźniakiem. Przebaczenia i ukojenia szuka w religii. Jest samodzielny w niewielkim stopniu. Właściwie nie on, tylko Greg kierował jego życiem i kreował jego tożsamość. To Greg był tym silniejszym, mądrzejszym, bardziej kompetentnym. Chronił Jeffa przed trudami życia.

Mimo, że relacja była dla jednego z bliźniaków destrukcyjna, on tkwił w niej z obawy, że sam sobie nie poradzi. Pozwoliłby brat stał się jego panem. Ich relacja miała w sobie bardzo dużo cech sadomasochizmu. Po rozmowie z oskarżonym doktor w swoim raporcie zapisuje. Jeff Henry jest ciepłą, spokojną osobą, która jest bardzo chętna do niesienia pomocy. Wydaje się niezwykle zależny i uległy. Pozwala innym brać odpowiedzialność za główne obszary swojego życia z powodu skrajnego pragnienia zadowolenia ich i niezdolności do niezależnego funkcjonowania. Jeff Henry może dać się zastraszyć i pozwolić znęcać się nad sobą, zamiast dochodzić swoich praw z obawy, że samotnie będzie mu jeszcze gorzej.

3,5 roku po zbrodni Jeff staje przed sądem. Podczas lat oczekiwania na proces mężczyzna czytał komiksy, modlił się i próbował pogodzić się z pozbawieniem życia bliźniaka. Matka odwiedzała go co tydzień. Próbowała pocieszać. Zwierzał się jej, rzemiewał koszmary, a sny, które dają mu spokój, to te, w których występował Greg i te, w których obaj byli dziećmi. W snach, kiedy bawił się razem z bratem, odnajdywał ukojenie. 17 kwietnia 1995 roku Bruce Harvey, obrońca Jeffa, tak rozpoczyna swoją mowę wstępną. Nie tylko kobiety są maltretowane.

Na poparcie swoich słów, że syndrom maltretowanej żony może dotyczyć także bliźniaków, chcę powołać na świadka pracownika socjalnego, który specjalizuje się w przemocy emocjonalnej, żeby ten zeznał, iż Jeff cierpiał z powodu owego syndromu oraz miał objawy stresu pourazowego. Prokurator nie zgadza się z tym twierdzeniem. W swojej mowie, czy Geoff Henry miał prawo odebrać swojemu bratu życie, oskarżyciel wskazuje, że Greg zginął podczas libacji alkoholowej i wskazuje brak szans, aby wystrzelić ze swojej broni. Potwierdziły to także badania balistyczne. W obronie syna zeznaje Sue Henry. Opowiada, że normalnie Greg był miły i przyjazny, tak jak oskarżony.

Będzie pierwszy dzień na wolności, odkąd pozbawił życia brata bliźniaka. Dziękuję też swojej matce, nazywając ją najlepszą mamą na świecie. To ona pomogła mu przejść przez to wszystko, no i dziękuję także rodzinie. Jedna z ławniczek ściska Jeffa i mówi, że była jedną z osób, które wnioskowały o uniewinnienie oskarżonego podczas pierwszego procesu. Mężczyzna przeprowadza się do domu swojej matki w Roswell. Tak jak powiedział, próbuje zacząć od nowa. Jednak jego życie bez Grega nie jest już takie samo. Nie ma dnia i godziny, żeby nie myślał o swoim zmarłym bliźniaku. Rzadko opuszcza dom. Cierpi z powodu agorafobii, czyli boi się otwartych przestrzeni. Schudł ponad 30 kilogramów, a piwo zamienił na dietetyczną Coca-Cola.

Mimo że Sue Henry opiekuje się nim najlepiej, Jeff ma problemy z przełknięciem posiłków przygotowywanych przez mamę. Dania przypominają mu o beztroskich czasach, kiedy obaj z Gregiem byli dziećmi. Na początku 1998 roku Jeff próbuje wyjaśnić związek z bliźniakiem słowami. Był moim życiem. Był mną. Jedynym powodem, dla którego walczyliśmy, było to, że nie byłem nim. Złościł się na moje słabości. Chciał, żebym był bardziej podobny do niego. Sue Henry nigdy nie dowiedziała się, co dokładnie wydarzyło się tamtej feralnej nocy. Jeff nigdy nie miał odwagi, żeby jej to powiedzieć. Mówi, że straciła już jedno dziecko i nie zamierza tracić kolejnego, a ona robi to, co musi, żeby przetrwać.