O kondycji psychicznej Donalda Trumpa
Michał Olszewski rozmawia z Maciejem Czarneckim, dziennikarzem „Wyborczej” specjalizującym się w tematyce amerykańskiej. Czym jest legendarna 25. poprawka do konstytucji amerykańskiej? Czy Trump zmienił się w istotny sposób w porównaniu do swojej pierwszej kadencji? Jak zmieniają się standardy uprawiania polityki amerykańskiej? Na ile zachowanie Trumpa to taktyka, a na ile po prostu wypadkowa cech jego charakteru? Więcej podcastów na: https://wyborcza.pl/podcast. Piszcie do nas w każdej sprawie na: [email protected]. Wejdź na https://wyborcza.pl/WYBORCZA12, podczas zakupu wpisz kod WYBORCZA12 i odbierz zniżkę na prenumeratę cyfrową Wyborczej. Przygotowaliśmy dla Was 100 kodów promocyjnych, dzięki którym aż przez 12 tygodni korzystasz z Wyborcza.pl bezpłatnie* *Po użyciu kodu WYBORCZA12 pierwsza płatność zostanie obniżona do 0 zł za pierwsze 12 tygodni. Każda następna płatność to 36 zł za 4 tygodnie. Opłaty pobierane są automatycznie z góry co 4 tygodnie. Możesz zrezygnować z autoodnowienia. Propozycja dotyczy pakietu Premium prenumeraty cyfrowej Wyborczej. Tylko dla osób, które w ciągu ostatniego roku nie posiadały prenumeraty w serwisie Wyborcza.pl. Dostępność od 30.03.2026 do 26.04.2026 r. Oferta ograniczona dla 100 pierwszych osób. Szczegółowe warunki umowy znajdziesz po przejściu na stronę zakupu.
To jest 8.10. Podcast Gazety Wyborczej. W dzisiejszym odcinku... Rozmawiamy o kondycji psychicznej Donalda Trumpa. 8.10. Podcast Gazety Wyborczej. Podcast 8.10. Przy mikrofonie Michał Olszewski. Audycję realizuje Marcin Tynkowski. Wydawcą jest Dominik Łowicki. Witamy Macieja Czarneckiego, dziennikarza Gazety Wyborczej, specjalizującego się w tematyce amerykańskiej. Witamy cię Macieju. Witam serdecznie. Od razu powiem, że sprawa jest bardzo delikatna. Nie zamierzamy prezydenta USA stygmatyzować w żaden sposób, niezależnie od naszego stosunku do niego. No niemniej jednak temat istnieje, nie sposób go ominąć.
Temat nabiera mocy. Zacznijmy może od tego, Czym jest słynna, powiedzmy nawet legendarna, dwudziesta piąta poprawka do konstytucji amerykańskiej? No tak, ten temat wypływa rzeczywiście już od jakiegoś czasu, jeśli chodzi o Donalda Trumpa i wcześniejszych prezydentów, też sobie pewnie o tym powiemy. Dwudziesta piąta poprawka, a dokładnie mówiąc sekcja czwarta tej poprawki, bo o tym konkretnie mówimy, to jest poprawka dość nowa, relatywnie nowa, bo pochodząca z 1967 roku, pozwalająca na pozbawienie prezydenta władzy. To znaczy, dzieje się to w taki sposób, że wiceprezydent wraz z większością sekretarzy, czyli członków administracji w randze ministra, uznaje, że prezydent jest z jakiegoś powodu niezdolny do pełnienia władzy i wtedy ją przejmuje.
Aby zachować stery państwa i jakąś taką podstawową sterowność w takim przypadku. Natomiast to też nie jest takie proste. Już nie mówię o politycznych względach, o których też sobie pewnie powiemy za chwilę, ale nawet czysto proceduralnie, bo prezydent może powiedzieć, no hola hola, ja jednak jestem zdolny do pełnienia władzy. I wtedy piłeczka jest po stronie kongresu i kongres musi obie izby, większością dwie trzecie, pozwolić na to przejęcie władzy przez wiceprezydenta. To jest bardzo duża większość. To nie jest nawet tak jak w impiczmencie, że tylko senat musi przegłosować to większością dwie trzecie, bo w izbie reprezentantów wymagana jest zwykła większość, więc poprzeczka jest zawieszona jeszcze wyżej. No a przede wszystkim, już pomijając te technikalia być może, to ja nie widzę, szczerze mówiąc, żeby w obecnej sytuacji to się zdarzyło, bo większość mają republikanie w obu izbach, w gabinecie Donalda Trumpa są praktycznie sami lojaliści.
No przecież to był główny kryterium wyboru, tak naprawdę. Ale dlaczego w ogóle ta 25. poprawka Zaczęła być wyciągana czy używana jako narzędzie polityczne najpierw przez demokratów, a w tej chwili nawet przez osoby do niedawna Trumpowi sprzyjające. No tak, demokraci już o niej mówili nawet w pierwszej kadencji Trumpa, zwłaszcza pod koniec, kiedy wszyscy chyba pamiętamy ten okres, kiedy on po przegranych wyborach w 2020 roku z Joe Bidenem robił wszystko, żeby nie oddać władzy. I to był taki bardzo burzliwy czas, bo prezydent szerzył na potęgę kłamstwa, podburzając tłum. Wiemy, co się później stało 6 stycznia 2021 roku. Atak jego zwolenników na Capitol.
Co to znaczy, że jest dość dziwne? Myślę, że wszyscy śledzimy tweety prezydenta i jego kolejne posunięcia, choćby ten tweet wielkanocny. Pamiętamy, kiedy on użył po prostu inwektywów. Coś, co robi podobno prywatnie dość często. Natomiast on nas przyzwyczaił oczywiście, że nie porusza się w ramach tych takich typowo prezydenckiej retoryki. Natomiast zwrócenie się do przywódców innego państwa per szalone bękarty czy szalone dranie, no to już jest jakby nowy poziom nawet dla Trumpa. Dwa dni później podbił stawkę grożąc unicestwieniem całej cywilizacji. Irańskiej.
Tak, więc odezwały się takie głosy gdzieś tam w Świadku MAGA. Ja mówię, one należą dalej do mniejszości, bo w większości to są jednak lojaliści. Zresztą sondaże pokazują, że też wyborcy MAGA, którzy wcześniej przecież słuchali tej retoryki antywojennej i pokojowej Trumpa podczas kampanii wyborczej i obietnic zakończenia wojny, teraz nagle, odkąd Trump zaczął być taką neoimperialistą, To popierają tą politykę, więc tak naprawdę cokolwiek by ich prezydent nie powiedział, to oni to łykną. I 90% wyznawców, wyborców, taki freudowski lapsus wyborców Trumpa jest za wojną z Iranem. Natomiast rzeczywiście pojawiły się takie głosy w jego środowisku, które nie tylko to kwestionują, ale kwestionują też, czy prezydent jest po prostu... Władny.
Władny i może dalej pełnić władzę. I czy nie trzeba by zastosować czasami tej 25. poprawki. Majorie Taylor Greene, była kongresmenka z Georgii, republikańska, tak zatweetowała. Ona się już trochę wcześniej poprzytykała z Trumpem i właśnie tutaj dochodzimy do sedna. Ja to odczytuję po prostu trochę jako taki dobry pretekst dla wielu środowisk, które już od pewnego czasu chciały z różnych powodów zerwać z Donaldem Trumpem, żeby uderzyć pięścią w stół. U niektórych to poszło rzeczywiście o Iran, to jedna wojna, jedna interwencja za dużo, bo wcześniej przecież było porwanie Nicolasa Maduro na początku stycznia, szybka interwencja w Wenezueli, która chyba rozochodziła też trochę Donalda Trumpa,
Okazało się, że było to dość proste, no ale jednak ponad 90 milionowy Iran to nie jest Wenezuela. U niektórych to są jeszcze inne względy i no pamiętajmy, że Donald Trump już nie będzie pełnił trzeciej kadencji, więc zaczynają się trochę podchody jakby do tego, co będzie po nim i trochę próby już dystansowania się. Ale powiedz mi, czy to jest rzeczywiście pretekst? Ty obserwujesz postać Trumpa od wielu lat. Czy on się z twojej perspektywy Zmienił w jakiś istotny sposób w porównaniu z pierwszą kadencją, dlatego że podczas pierwszej kadencji również był, nazwijmy to delikatnie, niekonwencjonalny. Bywał bardzo agresywny w stosunku do swoich oponentów. Bywał wulgarny. Na dodatek, to jest zwierzę medialne, może nie zdradzę tutaj jakiejś szczególnej tajemnicy, mówiąc, że sobie z Maciejem czasami oglądamy takie trochę starsze filmiki, szanowni państwo, które i państwu polecamy z Donaldem Trumpem.
On kocha kamerę, on lubi performance. Film z Donaldem Trumpem, który tańczy w żółtym garniturze razem z żółtymi kurczakami, no to jest moim zdaniem coś, co powinno przejść do historii amerykańskiej polityki. W związku z tym pytanie jest takie, czy on się tutaj w jakiś rzeczywisty sposób zmienił, no bo on też świetnie wyczuwa, że widzowie, wyborcy potrzebują czegoś wyrazistego, a nie Medlina albo jakiegoś polityka, który będzie się zachowywał jak, z przeproszeniem, Helmut Kohl. No tak, no to jest człowiek, który się wywodzi z tego świata telewizji, ten jego słynny reality show. Ja mam wrażenie, że teraz jak on powrócił do władzy, to próbuje takie reality show wprowadzać w polityce międzynarodowej i ustawiać innych przywódców, tak jak kiedyś ustawiał uczestników programu.
No ale mówimy o człowieku, który już w pierwszej kadencji podczas pandemii zastanawiał się, czy ludzie powinni pić detergenty, żeby się pozbyć covidu. Już wtedy też mówiono, że to jest bardzo dziwne. Mógłbym, rzeczywiście zajmuję się Trumpem prawie od 10 lat i mógłbym podać mnóstwo takich przykładów. Głosy, że z nim się dzieje coś nie tak, też odzywały się podczas kampanii wyborczej, kiedy on na wiecach miał taki okres, że lubił... Opowiadać taką historyjkę na przykład o łodzi z baterią elektryczną, która gdzieś tonie pod ciężarem tej baterii i wszyscy zostają porażeni prądem. I teraz jest wybór, czy wyskakiwać, żeby unikać tego porażenia, ale wokół są rekiny i dać się pożreć, czy lepiej zginąć od prądu.
Na pewno można powiedzieć, że po pierwsze też cykl medialny jest trochę inny niż jeszcze nawet w 2016 roku. My wiemy dobrze, jak to działa teraz, jaka jest różnica i każdy tweet Trumpa, każda jego wypowiedź jest od razu podłapywana do headline'ów. Jeszcze mam wrażenie, że 10 lat temu było trochę inaczej. To jedno. Dwa, na pewno Trump się poczuł wszechmocny i trochę, ja wiem, że to śmiesznie zabrzmi powiedzieć, że sodówka mu uderzyła do głowy w przypadku człowieka, który jest na świeczniku już od tylu lat, od tylu dekad, który był już prezydentem w pierwszej kadencji. Ale coś trochę jest na rzeczy, bo on wydawało się, że był już trochę pod wodą, był taki trochę prawie zapomniany, były te procesy karne i potem nagle się okazało co? Wraca w wielkiej glorii, procesy karne mu odpadają, uporał się ze wszystkim, wygrał w cuglach wybory, podporządkował sobie znowu partię.
Liderzy europejscy przyjeżdżają do niego i biorą go pod włos, po prostu kadzą mu niesamowicie. To jest to słynne ugłaskiwanie Trumpa, zaklinacze Trumpa przyjeżdżające. Teraz się dopiero to trochę zaczęło zmieniać. Ale widać, że on po prostu poczuł się wszechmocny. I jeszcze ta Wenezuela, tak? To wszystko, co mu się udało. I on poczuł, mogę wszystko tak naprawdę. A tutaj na Iranie sobie trochę zjada zęby. I są już przecieki gdzieś z Wall Street Journal ostatnie, mówiące o tym, że tak okej, może mieć taką retorykę buńczuczną, ale trochę się boi już katastrofy. Trochę się boi, że powtórzy losy Cartera. Zaczął się denerwować. Zaczął się denerwować i może mu to nawet trochę dobrze zrobi.
Ale ty mówisz sodówka. Ja bym powiedział, że to jest sodówka pomieszana z helem. I wiesz, luz sceniczny to jest jedna rzecz i bycie zwierzęciem medialnym, miłość do kamery to jest jedna rzecz. Niemniej jednak ja mam poczucie, że Trump wystawia na śmieszność siebie i urząd i że część jego akolitów zaczęła to zauważać. No tak, natomiast wydaje mi się, że wszyscy już wiedzą jaki jest Trump i od dawna wiedzieli. I tak naprawdę to nie ma aż takiego wielkiego znaczenia. To znaczy to, co są znacznie groźniejsze rzeczy, które on robi. To znaczy kwestionowanie, jakby podważanie autorytetu w ogóle Stanów Zjednoczonych. Rozmontowanie tych wszystkich programów pomocowych, kwestionowanie artykułu piątego w NATO, no to jest ogromny problem dla świata.
A niestabilność prezydenta, okej, można mówić, on sugeruje, że to jest jakaś tak taktyka negocjacyjna, no taki ma styl. Natomiast jeśli chodzi o odbiór samej amerykańskiej opinii publicznej, ja pamiętam jak moje rozmowy w Minnesota z rolnikami, których odwiedzałem tam przy dwóch czy trzech okazjach, żeby pisać o różnych tematach, między innymi właśnie przed wyborami, żeby się przekonywać Co sądzą o Trumpie? I to jest środowisko, które rolnicy w Stanach Zjednoczonych generalnie popierają Trumpa. Przynajmniej go popierali. Nie wiem, zobaczymy jak teraz, bo niedługo się znów wybieram do Stanów, więc pewnie będzie okazja. Ale generalnie to jest środowisko, które popiera Donalda Trumpa. I oni mi mówili, mają takie zdrowo rozsądkowe podejście w ogóle do polityki.
Popierali Trumpa, bo mieli rzeczywiście swoje interesy. To było jakoś tam dla nich uzasadnione. Natomiast mówili jedno często, no gdyby on tylko tyle nie tweetował, gdyby po prostu nie gadał tych głupot, no to jeszcze tam przebolejemy to, ale dla nich z drugiej strony, i tak głosowali na Trumpa, dla nich z drugiej strony to nie miało takiego znaczenia, więc akurat to nie wiem, czy jakoś specjalnie mu uszkodzi. A wrócę do poprawki 25, od której rozpoczęliśmy naszą rozmowę. Czy to nie jest trochę tak, że Donald Trump ginie w tej chwili od własnej broni, dlatego że duża część jego kampanii została zbudowana na bezpardonowych atakach na Joe Bidena i jego kondycję zdrowotną właśnie? No pytanie, czy ginie, tak?
To znaczy pewnie ginie, ale znów wydaje mi się, że głównie nawet nie przez to. Tylko jego pogrążają po prostu twarde posunięcia, wojna z Iranem, która zwiększyła masakrycznie ceny paliwa i Amerykanie głosują portfelem. To wszystkie badania pokazywały. Trump wygrał wybory przede wszystkim dlatego, że na Joe Bidena spadły te negatywne skutki postpandemicznej inflacji. I to była przyczyna numer jeden, o tym mówili wyborcy, to wychodziło w exit pollach. No i teraz będzie też musiał wypić piwo, jeśli chodzi o wysokie koszty życia. To była jedna z jego głównych obietnic wyborczych i nie zrealizował tej obietnicy, bo ceny dalej są wysokie w Stanach Zjednoczonych.
Paliwo już jest powyżej 4 dolarów za galon. Galon to jest 3,78 litra. Z naszej perspektywy to może się wydawać dosyć tanio, bo to i tak jest tanio dla Europejczyków. Zawsze to powtarzam moim amerykańskim rozmówcom. Jak narzekają na te ceny, ale jak złożyć sobie tak wszystko do kupy w Ameryce, te inne wysokie koszty życia, no to jednak daje to po portfelach Amerykanom. I myślę, że Trump za to zapłaci przy wyborach połówkowych, jego partia za to zapłaci przy wyborach połówkowych. Natomiast znów, ten jego taki chwiejny, chwiejna retoryka, styl uprawiania polityki, jakieś wątpliwości co do jego takich zdolności różnych, zdrowia nawet mentalnego, to było od jakiegoś czasu i myślę, że ludzie się trochę do tego przyzwyczaili. Jak strategia pijanego mnicha z klasztoru Shaolin, ale chciałem cię zapytać o to, jak zmieniają się standardy uprawiania polityki, no w tym przypadku amerykańskiej, bo myślę sobie o takim prezydencie Stanów Zjednoczonych, który nazywał się Ronald Reagan i który w czasach, kiedy był prezydentem, był, jak pamiętasz, postrzegany jako postać niesłychanie wyluzowana i nieszablonowa.
Jak się dzisiaj postawi Ronalda Reagana obok Donalda Trumpa, no to on wygląda jak jednak wyciosany z granitu. No tak, jak mówimy o Reganie, to swoją drogą o 25. poprawce też mówiono pod koniec rządów Regana. Czy na początku też, nawet dwukrotnie, bo w 1981 roku po zamachu na Regana, chwilowo, no a później pod koniec jego rządów, jak zaczęły się wątpliwości co do tego... Czy on rzeczywiście jest dalej zdolny do pełnienia władzy? Wiemy, że kilka lat później zdiagnozowano u niego Alzheimera, więc nie wiadomo, czy to już jakieś były początki, czy nie początki. Ale wtedy mówiono o tej 25. poprawce. Ale rzeczywiście, Reagan miał ten luz, to na pewno niezaprzeczalnie. Do historii przeszły jego niektóre te wypowiedzi, czy choćby z tej słynnej debaty z Mondelem, gdzie zapytano o wiek, odpowiedział, że on nie będzie wykorzystywał kwestii wieku w tych wyborach i wytykał swojemu oponentowi niedoświadczenia, czyli obrócił to totalnie na swoją korzyść.
On miał taki no niesamowity też sceniczny dryg, jako był aktor, aktorski, no ale Trump jest zupełnie inny, tak? On czasami lubi nawiązywać do Reagana, zresztą to hasło Make America Great Again, też Reagan go używał, ale no daleko to poszło rzeczywiście. Użyłeś takiego magicznego wyrazu strategia. Dużo mówimy o tym, że Donald Trump jest chaotyczny, kapryśny, że jest niesłychanie elastyczny, że nie da się przewidzieć co powie i co napisze. Czy to jest wypadkowa jego cech charakteru? Czy też to jest przemyślana strategia? To pytanie nabiera aktualności i nabiera ciężaru, szczególnie w ostatnich dniach. Napisałeś taki tekst o wynikach dziennikarskiego śledztwa, z którego wynika, że pojawiają się dziwne zbiegi okoliczności pomiędzy rzucanymi jakby od niechcenia wypowiedziami Donalda Trumpa, a bardzo ciekawymi ruchami biznesowymi, na przykład na platformie Polimarket.
Ja myślę, że to wszystko się łączy i niekoniecznie się wyklucza. Nie sądzę, żeby te dziwne ruchy były główną przyczyną wysyłania przez niego tych sygnałów, bo to są jednak dość niewielkie sumy. Tam te konta wygrywają po setki tysięcy dolarów, natomiast... No, niedelkie. No niewielkie z punktu widzenia wielkiej polityki i biznesu amerykańskiego. Natomiast gdzieś tam rzeczywiście te przecieki mogą być i to jest bardzo podejrzana sprawa i tym się już zajmuje amerykańska komisja giełd i papierów wartościowych. Ale wracając do tego głównego twojego pytania, na ile to jest strategia, a na ile to jest wypadkowa cech jego charakteru. Myślę, że tak jak powiedziałem, to się chyba nie wyklucza, bo na pewno taki charakter ma Donald Trump. Z drugiej strony, no on lubi tym pogrywać i lubi tak sygnalizować, lubi to tłumaczyć, zresztą ostatnio też to tłumaczył gdzieś w nieoficjalnych rozmowach, że taka niestabilność może właśnie skłoni Iran do tego, żeby za świat dostał z powrotem.
To trochę przypomina tą strategię słynną szaleńca Nixona, który starał się trzymać w szachu Sowietów i przekonywać, że jest na tyle szalony, że mógłby użyć broni atomowej, więc to była taka taktyka odstraszania. Czy zdaje się Kissingera też tak poinstruował podczas negocjacji z Wietnamczykami, że jest szalony i nie wiadomo co mu strzeli do głowy. Więc na pewno u Trumpa częściowo to jest taktyka. Świetnie to opisywała Maggie Haberman w tej takiej sążnistej, opasłej biografii Donalda Trumpa, iluzjonista, 800-stronnicowej. Ja sobie teraz trochę podczytuję i ona świetnie pokazuje, jak pewne ruchy, bo to jest biografia Donalda Trumpa jeszcze sprzed Donalda Trumpa prezydenta, czyli sprzed 2016 roku. Ona tam opisuje przez dekady, jak Donald Trump
Coś powiedzieć, a jednocześnie nie powiedzieć. Rozgrywanie swoich najbliższych współpracowników, tak jak rozgrywał kiedyś w Trump Organization, tak teraz rozgrywa w rządzie. Przecież teraz JD Vance jest poniżany. Dlaczego jest poniżany? Bo jest lojalny. On najbardziej poniża właśnie tych, którzy są najbardziej lojalni. Względem niego, a jednocześnie to jest takie sygnalizowanie trochę swojej pozycji tego samca alfa cały czas. Według mnie to nie znaczy zupełnie, że JD Vance zupełnie wypadł z łask i dalej jest poważnym kandydatem w 2028 roku. Natomiast co jakiś czas wysyłane są takie sygnały przez Trumpa i to jest dokładnie to samo, co robił w Trump Organization. Więc na pewno taktyka, cechy charakteru, to się wszystko składa w jakąś taką jedność. Robi dokładnie to samo co Tony Soprano, który raz na jakiś czas musiał przywalić komuś silnemu w towarzystwie swoich kolegów, żeby pokazać, że to on jest
Liderem, chciałem cię zapytać jeszcze o to, czy Donald Trump ma z twojej perspektywy wbudowane jakieś bezpieczniki, które podpowiadają mu, że czasami przegina. Wycofał się z tego mema, w którym upozował sam siebie na Jezusa Chrystusa, który wskrzesza chorego. Ale potem wrzucił kolejny mem, gdzie Jezus go odejmuje. Ano właśnie. I próbował się tłumaczyć w zadziwiający sposób, tak jakby zaplątał się we własne nogi, opowiadając coś o tym, że pomaga Czerwonemu Krzyżowi, że to w gruncie rzeczy był chory. Bardzo jakieś takie zawikłane tłumaczenia. Tak, no to jest dobre pytanie. Ja nie wiem, to znaczy czasami się wydaje, że rzeczywiście Trump zdaje sobie sprawę z tego, że się za bardzo zagolopował.
I chyba czasami tak jest, bo z tego co wiemy z przecieków z Białego Domu, to on jest bardzo czuły jednak na temat tego. On może sprawiać wrażenie, że jego to nie obchodzi, ale jest bardzo czuły na temat tego, co się o nim mówi. I on potrafi godzinami oglądać programy telewizyjne, śledzić te memy w ogóle. Naprawdę? Tak. I czytać gazety, na których wiesza psy. Przecież New York Timesa notorycznie nazywa failing New York Times, a jednocześnie bardzo liczy się z opinią tej gazety. Więc czasami wydaje się, że coś do niego dociera, a później jednak za chwilę ten drugi Trump gdzieś wychyla się zza winkla i jeszcze dokłada do pieca. Bo tak właśnie było z tymi memami o Jezusie. Już się wydawało, że dobrze skasował tego mema i potem znowu wrzuca mema, gdzie Jezus go obejmuje.
Zresztą to nie jest taki pierwszy przypadek, bo nie wszyscy pamiętają, ale on już wrzucił podobny mem, zdaje się, jak Był proces cywilny w Nowym Jorku przeciwko niemu i wtedy też wrzucił takiego mema, gdzie Jezus go obejmował, jak on siedzi na sali rozpraw. No nie oskarżony, bo to był proces cywilny, a jako pozwany. No i jak myślisz, jak Donald Trump ogląda to, co robią w tej chwili studenci? Co on czuje? Myślę, że chcę jeszcze to przebić i chcę dołożyć do pieca. Jakaś jego część pewnie się burzy, a jakaś jego część też się cieszy, bo to jest człowiek, który uwielbia po prostu być w świetle, w blasku reflektorów i uwielbia być na świeczników.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podstawienie tematu rozmowy i wprowadzenie gości.
Wyjaśnienie 25. poprawki do konstytucji i jej zastosowań w relacji do prezydenta USA.
Opis historii 25. poprawki i jej wykorzystania przez demokratów, a także przez lojalistów Trumpa.
Analiza zmian w zachowaniu Trumpa i krytyka jego polityki, w tym wypowiedzi i postępowania wobec Iranu.
Analiza charakteru i strategii Trumpa, w tym jego relacji z medią i wpływ jego postępowania na wyborców.
Analiza 25. poprawki do konstytucji i jej zastosowania w relacji do Trumpa.
Porównanie standardów uprawiania polityki między Trumpem a Ronaldem Reaganem i rozmowa o 25. poprawce.
Analiza strategii Trumpa i jej zastosowania, w tym jej związek z jego postępowaniem w polityce i biznesie.
Analiza strategii Trumpa w polityce, porównanie jego postępu z Tony Soprano i jego reakcje na negatywne komentarze w mediach.
Analiza efektów negatywnych komentarzy w mediach na Trumpa i jego reakcje, w tym jego relacje z poplecznikami i gwiazdami konserwatywnego dziennikarstwa.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.