Francja kocha sport. Czym żyje olimpijski Paryż

Natomiast jeśli miałbym jednak być uczciwy i nie myśleć tylko patriotycznie i wybrać mój numer jeden na tych igrzyskach, to zdecydowanie mecz prawdopodobnie pożegnalny Rafi Nadala z Djokovicem. To było niesamowite wydarzenie, dlatego że druga runda, właściwie zdecydowana przewaga Djokovicza, który jest rok młodszy, tak dobrze Radek pamiętam, ale w sensie metrykalnym, bo w sensie swojej atletyczności, sprawności i zdrowia zwyczajnie, to wygląda na znacznie młodszego. ale ta miłość, jaką okazali Paryżanie Nadalowi, jak fetowali nawet pojedyncze piłki, on tutaj wygrał 13 razy na Rolandzie Garrosie, więc jest legendą, jest właściwie ich tak samo, jest tak samo Paryżaninem jak Hiszpanem, no to było absolutnie niezwykłe.

Nie, to muszę powiedzieć, że wiesz, że tyle czasu minęło już od tego meczu Nadala z Dziokowiczem, że rzeczywiście przecież to Boże. To było olbrzymie zdarzenie, to jest światowe, gigantyczne zdarzenie. To prawda, też oglądałem przed telewizorem i też bardzo fajne zachowanie Nadala, który bił brawo rywalowi po świetnych zagraniach Djokovicia. Małe tutaj uszczegółowienie, 14 razy Nadal wygrał Rolanda Garrosa, nie 13 razy. Nie odejmujmy mu tego jednego już na koniec. Chyba już więcej nie zagra. Tak nieelegancko. Gdyby nadal tego słuchał, spodziewam się, że może słuchać. Tak, przepraszam. Faktycznie było to 14 i nie miałem zamiaru umniejszyć.