209. Pośpiech i trudne pytania

Natomiast czy inni... A niech każdy weźmie i ma swoje sumienie i niech każdy podejmie decyzję, co robi, w jaki sposób robi. Wiesz, zgoda. To wracamy do tej sytuacji jeszcze sprzed wielu dziesiątków lat, gdzie było takie obiegowe określenie, że zamykam drzwi i to, co się będzie działo w tym pomieszczeniu, to ode mnie zależy. Ode mnie, to znaczy chcę w jakiś sposób Prowadzi taką czy inną rozmowę z tematy, rzucam i tak dalej, i tak dalej. Ale mnie chodzi o coś innego, to znaczy mnie chodzi o to, czy na przykład my również nie moglibyśmy otrzymać pewnego wsparcia, myślę tutaj o programach na przykład kształcenia studentów, bo za chwilę przecież ci studenci będą

Poza tym jak już nie było tych przestępców, no a społeczność lokalna zaczęła krzywym okiem patrzeć na jakichś dziwnych ludzi chodzących po ulicach i wykrzykujących swoje hasła, to szeregi zaczęły topnąć, topnieć, topnieć. I co charakterystyczne, ci, którzy zakładali i byli najżywiej tym zainteresowani, weszli w skład stricte już neonazistowskich oddziałów. Tam są takie nordyckie fronty walki, nordyckie fronty bezpieczeństwa, jakieś tego typu organizacje. Ale dlaczego o tym mówię? Bo chcę to połączyć z tym, kim był Odyn. No bo Odyn w tych wyobrażeniach tych naszych dzielnych, prawicowych, młodych, no i nie, bo tam 30-40-latkowie uczestniczyli w tym ludzi, to jest patron białej rasy, obrońca białej rasy, ten, który będzie chronił białą rasę przed kimkolwiek, przed śledziami, wielorybami, no będzie bronił białej rasy.

No i teraz, jeżeli spojrzysz na to, co przynoszą nam... No może po śledzie, w Norwegii tam śledzie chyba tylko mogą atakować, no ale tą białą rasę nieszczęsną, taka biedna i słaba, ale w każdym razie... Łosoś już chyba jest tylko hodowlany, to on nie atakuje. W każdym razie w Odyn, jeżeli spojrzysz na źródła islandzkie, no bo z nich się takie źródła eddaiczne, sagi, one w większości spisywane były na Islandii w XIII-XIV wieku, część jest wcześniejsza mniej więcej od X wieku z Norwegii, trochę ze Szwecji. Ale kim jest tam Odym? Poza tym, że jest Bogiem, różne dziwne rzeczy, to ma dość burzliwe życie rodzinne, w tym seksualne.

Tak więc wracając do twojego przypadku i twojego Odyna, to myślę, że tutaj chyba mamy też Sporo wspólnego, mimo że tak naprawdę ten Odyn się tutaj nie pojawił. Mamy te zdobyczne armaty, mamy ten nacjonalizm, ale także mamy żydowskich wykonawców, więc to też jest jakoś tak wszystko dziwne. Na szczęście mamy ten napis, który do dzisiaj tam witnieje, dem deutschen Volke. Dla tych z Państwa, którzy są tym zainteresowani, zainteresowani też tą historią, to proszę zwróćcie uwagę na budynku Reichstagu, odsłoniętą tabliczkę, która przypomina historię powstania tych właśnie liter. Przypomina też historię wykonawców, tą właśnie rodzinę Ludwich.

Zawsze możemy wrócić do niej za tydzień. Mogę wrócić do nich za tydzień, ale to zobaczymy. Natomiast rzeczywiście, jeśli pytasz się o filmy, to jeden film, który nie to, że utknął jakoś mi w pamięci, ale który jest dość zabawny. Koniec świata bogów nordyckich to tzw. Ragnarok, czyli czas, kiedy bogowie walczą z olbrzymami, Odyn ginie, świat się kończy, płomienie i w ogóle straszne rzeczy. Ale jest serial. Norwesko-duński, jak dobrze pamiętam. Też nazywa się Ragnarok. I dzieje się we współczesnym miasteczku norweskim, które nazywa się Edda, żeby tego było mało, i którym zarządza wielka rodzina finansistów, którzy właściwie władają całym miastem.