152. Wybory historii

W źródłach historycznych, ale też w relacjach współczesnych polityków to zawsze starajmy się sprawdzić, czy to nie jest klisza, czy to po prostu nie jest jakiś topos, który już się sprawdził, więc został wykorzystany teraz, a my reagujemy tak, jak powinien zareagować każdy odbiorca literatury. Widzę, że u kolegi pojawił się oprócz tego element gender. Gender, gender, no tak, zawsze, zawsze królowa ma rację. Więc tak, idę też troszeczkę w tym kierunku. No i teraz proponuję Tobie i Państwu przenieść się do Szwecji, do Uppsali. Przed kilku laty nasza artystka, performerka Katarzyna

W ogrodach Linneusza w Uppsali przygotowała bardzo ciekawy performance. O nim chciałbym 2-3 zdania. Dlaczego to miejsce? Dlaczego te ogrody? Ona wybrała te ogrody nieprzypadkowo. Może tylko przypomnę, Karol Lineusz, szwedzki botanik z XVIII wieku i autor, co może warto też przypomnieć, klasyfikacji organizmów oraz też teorii o płciowym rozmnażaniu roślin. I teraz, co ciekawe, otóż Katarzyna Kozyra wcieliła się w jedną z pięciu córek wspomnianego Karola Linneusza, Elisabeth Christine von Linne, chyba tak, no nie wiem, czy tak można, albo von Linne,

Całkowicie dzisiaj zapomniane, kompletnie zapomniane, chociaż, co ciekawe, ponieważ nie mogła studiować, ale chciała pójść w ślady ojca, studiowała, nazwijmy to tak trochę, na własną rękę botanikę i faktycznie została też tym botanikiem. Teraz, co zaproponowała nam Katarzyna Kozyra, na co chciała nam zwrócić uwagę. Jest kapitalna instalacja wideo. Polecam ją. Państwo w opisie do odcinka ją znajdą. Kiedy to wychodzą ludzie z paletami, tymi europaletami. No i tak układają sobie, wiesz, przed takim ładnym pałacem w ogrodzie wspomnianego Karola Lineusza. No i stają.

Stają na właśnie tych paletach. A przed nimi, ubrana też w strój epoki, staje Katarzyna Kozyra, ale oczywiście jako Elżbieta tym razem. No i zaczyna dyrygować tymi osobami, które stoją na tych europaletach. I wszystko to się dzieje w rytm od do radości. No i czego byś się spodziewał, to jest pierwsze takie zaskoczenie, no to, że padną słowa konkretne, które znamy. A tu wręcz odwrotnie. Pojawiły się zwierzęta. To znaczy te osoby, które tworzyły chór, a którym zawiadowała Katarzyna Kozyra, po prostu składał się z głosów zwierząt.

Psa, krowy, osła, konia i w rytm od do młodości śpiewały właśnie ten utwór. Beethovena. I teraz, co ciekawe, ludzie, którzy siedzieli, tak jak na koncercie, na krzesłach i wysłuchiwali tej muzyki, raz, że byli zaskoczeni. Myślę, że każdy z nas, kto oglądał tę instalację, był też zaskoczony. Ale co może jeszcze warto dodać, to te europalety miały symbolizować Arkę Noego, tak więc taki właśnie kolejny symbol. No i na koniec Katarzyna Kozera wykorzystała taki szlaufik do polewania wodą i zaczęła oblewać tych zarówno śpiewaków, chórzystów, jak i ludzi, którzy zgromadzili się na ten performance.

Postanowiliśmy natomiast nadrobić coś, co sobie zawsze obiecywaliśmy. Ponownie pójść do Muzeów Narodowych we Wrocławiu, no i po prostu obejrzeć wystawy. I muszę ci powiedzieć, że tak ogólnie jestem pod wrażeniem, to znaczy zmian jakie w ostatnich latach nastąpiły, bo i te wystawy stałe zmodernizowano, ale też jest bardzo ciekawa oferta wystaw czasowych. O kilku z nich chciałbym króciutko wspomnieć, a przy okazji polecić też publikacje towarzyszące, czy to wystawom stałym, czy też czasowym. Zacznę może od tego, o czym wspomniałem na początku, czyli w części dotyczącej anegdot o instalacji Katarzyny Kozyry.

I tutaj trzeba przyznać, że udało się zrobić coś kapitalnego. To znaczy już jakiś czas temu wspominałem o tym, kiedy byłem na wystawie stałej w Muzeum Narodowym w Warszawie, to że muzealnicy dzisiaj, tworząc wystawy, starają się łączyć dawne z obecnym. Także i na tej wystawie znajdziesz Sporo ciekawych informacji. Tam zebrano ponad 5000 obiektów, które wyeksponowano przepięknie. Gra świateł, słuchaj, jest kapitalna. Jestem po prostu pod wrażeniem. I zestawiono to ze sztuką współczesną. Dlatego znajdziesz na przykład tą instalację Katarzyny Kozyry, W kontekście XVIII-XIX wieku, wiesz, no po prostu coś kapitalnego, to znaczy pokazuje nam to, jak pewne tematy inspirują także i dzisiaj artystów, ale robią to po swojemu, to znaczy np. obrazy, które znamy z XVIII wieku, dzisiaj przemalowane w formie np. lub też podane w formie negatywu.