Mentionsy

to porozmawiajmy sobie w takim razie o najnowszym filmie Guillermo del Toro na podstawie powieści autorstwa Mary Shelley, czyli Frankenstein.

To Del Toro zdecydowanie idzie w stronę Keneta Branacha, czyli jest bardziej wierny książkowemu oryginałowi, no bo jednak oryginalna wersja z Borisem Karloffem tam bardzo, to nawet nie była ekranizacja powieści, to była ekranizacja sztuki na podstawie powieści, czyli tyle.

Guillermo del Toro ma bardzo charakterystyczny styl.

Nie wiem, coś się stało takiego z Guillermo del Toro, że on nie do końca już wydaje mi się, że potrafi tę historię opowiadać.

Guillermo del Toro ma, to on ma problem z rytmem, rzeczywiście.

I mam wrażenie, że to jest, albo to jest wina Guillermo del Toro, albo to jest wina Netflixa i Guillermo, że dał sobie wejść na głowę Netflixowi, że trzeba jak najbardziej ten film uładzić, uładzić, uładzić.

To jest projekt marzeń Del Toro.

Del Toro czekał bardzo długo, żeby zrobić Frankensteina i to trochę widać, wrzuca absolutnie wszystko, co mu przeszło do głowy do tego filmu i to działa na niekorzyść tego filmu.

To jest cholernie zabawna scena i to jest dla mnie kwintesencja Guillermo del Toro.

Natomiast tutaj Del Toro bardzo ściągnął to do ziemi, to jest o relacji ojca i syna.

Ja wiem, że to się łączy z filozofią Del Toro, że on zawsze widzi w potworach piękno i on uwielbia potwory, ale tutaj przekroczył już pewną granicę.

Tak, ja pomimo tego już kocham Del Toro i bardzo go szanuję jako reżysera.

Masz Del Toro, który robi rzeczy w realu.

I dlatego pomimo tego, iż to naprawdę widać imponującą robotę scenograficzną i kostiumową i tak dalej, to jest jeden z gorzej wyglądających filmów Del Toro według mnie.

I ja nie wiem, o co tutaj chodzi i bardzo żałuję, że Del Toro utonął w tym Netflixowym luku i że się nie przebił z niego.

Może nie jest jakieś gigantyczne, ponieważ to jest konsekwentnie film Del Toro, ale to jest film Del Toro, w którym Del Toro za bardzo sobie pofolgował.