Mentionsy

Dzisiaj po raz pierwszy przedstawiam Państwu powieść Dona DeLillo – Biały szum.

Po raz pierwszy przedstawiam nie tylko tę powieść, ale także Dona DeLillo.

Pierwszy komercyjny sukces Dona DeLillo, tak można powiedzieć, w wieku 49 lat dzięki Białemu szumowi właśnie stał się pisarzem rzeczywiście szerzej znanym.

Tak jak wspomniałem na początku, to jest pierwsze moje spotkanie z Donem DeLillo.

Biały szum to jest pierwsza z czterech książek Dona DeLillo, które w roku 2026 zamierzam w podcaście przedstawić.

I właśnie czat zaproponował mi, żeby rozpocząć od Białego szumu jako książki dobrze wprowadzającej do tego, jak DeLillo pisze, o czym pisze i książki, która jest dobra na początek.

No i czat zaproponował, więc kolejność czytania książek w tym roku jest Dona DeLillo oczywiście.

Ja w ogóle nie wiedziałem, czego się spodziewać po Donie DeLillo.

Natomiast jeżeli pisanie postmodernistyczne utożsamiają państwo na przykład z twórczością Thomasa Pynchona, to Don DeLillo jest skrajnie odległy.

Jeżeli utożsamiają Państwo z Johnem Bartem, no to zależy z którego etapu twórczości, ale DeLillo także gdzieś jest nieco dalej.

Ten świat przedstawiony tutaj jest światem bardzo realnym, więc nie ma w tym pisaniu postmodernistycznym DeLillo,

DeLillo eksploruje jednak inne wątki postmodernistyczne.

DeLillo eksploruje wątki terrorystyczne, spiski.

Ale muszę przyznać, że to, co opisał DeLillo w roku 1985, to opisał katastrofę w Czernobylu.

Nie wiem, czy świadomie, ale DeLillo napisał to rok przed Czarnobylem, a te wszystkie rzeczy, które wydarzyły się w Czarnobylu, tutaj są.

Dona DeLillo.

Myślę, że to, co on w tej książce robi, to on antycypuje to, co dopiero stanie się później, bo to, co opisuje tu DeLillo na przykładzie telewizji i na przykładzie tabloidów, bo są tu obecne także tabloidy i fragmenty tabloidów czytane przez żonę głównego bohatera, to jest rodzaj rozrywki, którą ona dostarcza mieszkańcom domu starców, czyta im ogłoszenia, czyta im artykuły z takich tabloidowych gazet,

I DeLillo tą książką pewne rzeczy antycypuje.

Natomiast to, co DeLillo opisuje tu, to wydarzyło się po pierwsze w Czarnobylu rok później,

W połowie lat osiemdziesiątych już DeLillo ma poczucie, że władza kontroluje dane.

No i jest coś na rzeczy w tym, że być może od połowy lat 80. świat zmienił się na tyle, że te rzeczy, które pokazuje DeLillo nadal są aktualne, one tylko się podkręciły, one tylko zyskały na aktualności.

No i początek tego procesu opisuje tutaj DeLillo.

I w tym aspekcie wydaje mi się, że Baumbachowi udało się w pewien sposób przenieść przesłanie prozy DeLillo.

Wydaje mi się, że na początku wspomniałem, że Don DeLillo pracował przez jakiś czas w przemyśle reklamowym.

Ten świat turbokapitalizmu, jeszcze niepełnego, ale już budzącego się, jest tutaj obecny i z jednej strony wydaje mi się, że dobrze wkomponował to DeLillo i widać,

Powiem na koniec, że szczerze państwu Dona DeLillo polecam.

Don DeLillo powróci z książką Libra, książką o zabójstwie JFK, czyli tajne służby, spiski, ten aspekt postmodernizmu, który jeszcze u mnie nie był grany, a powróci wkrótce, mam nadzieję, w wielkiej chwale.