Mentionsy

No jest utożsamiany z amerykańskim postmodernizmem, ale jest to postmodernizm inny od tego Johna Barta, inny od Tomasa Pynchona.

No, co prawda co chwila człowiek uświadamia sobie, że śmieje się z nieszczęścia.

No bo kim jest główny bohater, czyli J. A. K. Gladly?

No i jednocześnie J. A. K. Gladly nie zna języka niemieckiego.

Zresztą dochodzi do tego i on to przemówienie wygłasza i to przemówienie jest chyba parodią przemówienia.

No ale jest J.A.

Trudno powiedzieć, czyje dzieci są czyje, dlatego że jest to jego piąte małżeństwo, ale chyba czwarta żona.

Jest to także oczywiście satyra.

No i jest J.A.K.

Mówi się o tym, że to jest książka postmodernistyczna i że to jest proza postmodernistyczna.

Nie ma bariery w postaci języka.

Nie ma bariery w postaci odwzorowania świata.

To jest książka realistyczna na takim poziomie, że nie mamy wątpliwości co do tego, co się wydarza.

Pod tym względem oczywiście jest to podkolorowane, jest to podkręcone, no bo to jest satyra.

Ale jednak to nie jest poziom odklejenia od rzeczywistości Thomasa Pynchona.

A jednocześnie jest to książka, która mówi dużo o kondycji tego już postmodernistycznego społeczeństwa.

Ronald Reagan ogłasza Związek Radziecki, Imperium Zła.

Wydaje się, że być może będzie jakaś konfrontacja.

W roku 1979 w Three Mile Island ma miejsce katastrofa nuklearna.

Lekko przez media przytłumiona.

W tej książce także ma miejsce katastrofa.

Ma miejsce katastrofa chemiczna.

To dostrzegą Państwo nawiązania.

W każdym państwie administracja jest zasadniczo taka sama.

Jest zaskoczona tym, że nikt ich o nic nie pyta.

No ale to jest efekt, no nie chcę powiedzieć rozwoju, rozwoju w sensie progresu, ale to jest efekt kolejnych faz transformacji mediów, transformacji społeczeństwa.

I on zadaje ojcu bardzo interesujące pytania.

Niczego nie potrafisz zrobić, nie wiesz jak coś działa, jesteś całkowicie zależny od technologii, która cię otacza.

Szukają lekarstwa.

No i jest to rzeczywiście proza, która mam wrażenie zupełnie się nie zestarzała.

Nie wiemy, jak jeżdżą współczesne samochody, nie da się już zajrzeć do silnika.

Pierwszy to była Kobieta na księżycu przy okazji prozy Thomasa Pynchona.

Jest to ekranizacja, ale jest to ekranizacja, która sporo z książki wycina, aczkolwiek zrobiona bardzo zgrabnie i sporo elementów z książki tam Państwo znajdą, natomiast nie jest to wierna ekranizacja.

Natomiast materia filmowa sama jest szalenie przyjemna do oglądania.

W tle cały czas huczą gdzieś media.

Widać, że on wie, jak się to robi i wie, z czego to wynika.

Ta historia się w miarę linearny sposób rozwija.

Nie, to jest historia do przeczytania.

Do usłyszenia.