Daniel Defoe - Dziennik roku zarazy (1722)

Głównym narratorem tej książki jest postać, która na sam koniec podpisuje się jako HF.

Można utożsamiać i takież są teorie, że ten HF to Henry Fow, wujek Daniela D. Fow, podpisujący się tym prawdziwym nazwiskiem rodzinnym, czyli Fow.

Narracja pierwszoosobowa, główny bohater HF nie wyjeżdża z Londynu w czasie epidemii.

Opowiada więc HF, jak do tej epidemii doszło.

przepraszam, opowiada HF o tym, jak to ludzie się zachowują, jak część z nich ucieka, jak część z nich zostaje, jaką popularnością cieszyli się różnego rodzaju jasnowidze, wróże, czarodzieje, ludzie, którzy twierdzili, że znają pigułki na ten mur, bo przyjechali z Amsterdamu, który wcześniej był przez taką zarazę nawiedzony.

Defoe, przepraszam, HF, chodzi po tym Londynie i ma refleksję, że ta metoda nie zadziała.

W tym kontekście stawia HF pytania o to, do jakiego stopnia trzymanie ludzi razem, zamykanie całej rodziny razem.

Napisał to w taki sposób, że zapomina się o tym, że tam jest inny narrator, że narratorem jest HF.

Natomiast Defoe, przepraszam, HF, jest oburzony faktem, że oni szydzą także z opatrzności.

No i główny bohater tej książki, HF, ale myślę, że DD, no więc główny bohater czy główny narrator tej książki, chyba narrator, bo bohaterka to jest tutaj jedna, to zaraza.

I o ile jest mnóstwo pisarzy czy narratorów, z którymi nie wiedziałbym, jak mam rozmawiać, czy nawet jeżeli doceniam ich sposób pisania, to nie wiem, czy chciałbym się z nimi spotykać, czy miałbym z nimi o czym rozmawiać, o tyle HF jest osobą, co do której miałem straszny żal, że nie będzie mi dane nigdy tego człowieka spotkać.

DV, przepraszam, HF, a może jednak DV, pokazuje coś, czego sami doświadczyliśmy.

I to wszystko pokazuje mi HF.

Zresztą, kiedy opisuje TV, przepraszam, HF, kiedy opisuje ten moment, kiedy zaczynają spadać statystyki śmiertelności.

I mówię to, mimo że nie podzielam części przekonań TV, przepraszam, HF.