Mentionsy

Książka Lesarza uchodzi za klasykę literatury łotrzykowskiej.

Tylko, że u Potockiego było to przepracowane do poziomu arcydzielnego i tu było widać różnicę i tu było widać rękę mistrza, no genialną rękę mistrza, bo historie, które u Lesarza trochę mnie nudziły w takiej swojej powtarzalności i takiej jarmarczności trochę.

U Lesarza mnie to trochę nudziło.

Z perspektywy czasu, jak na to patrzę, to bardzo doceniam u Lesarza to, że czyta się tę książkę i tego nie widać.

To, co jest u Lesarza innego, to to, że Idź Blas pod koniec swojej kariery dochodzi do wysokich zaszczytów.

To są niewielkie komentarze, ale wystarczające, żeby pokazać drugie dno książki Lesarza.

Jeżeli ktoś miał w domu encyklopedię, to sobie tego lesarza sprawdził.

który podobał mi się bardziej, bo to był taki pierwszy krok poza łazikiem i to, co u łazika było bardzo krótkie, a u Kevedo jest troszkę dłuższe, to te historie u lesarza są bardziej skomplikowane, bardziej to jest przeplecione.

U Lesarza jest to powieść typowo pikareńska, ale z elementami powieści szkatułkowej, bo tu takowe występują, z powieścią pikareńską w powieści pikareńskiej, dlatego, że poza Idzimblasem, później Idzi bierze na służbę młodszą wersję siebie.