Mentionsy

W dzisiejszym odcinku chciałem krótko przybliżyć Państwu książkę Egona Naganowskiego Podróż bez końca o życiu i twórczości Roberta Muzila.

po pobycie Naganowskiego w Rzymie, gdzie mieściło się archiwum, czy fragment archiwów Muzila i Naganowski miał okazję pracować z dokumentami, pracować z oryginalnymi notatkami Muzila, które wtedy jeszcze były nieuporządkowane, które jeszcze były wtedy w trakcie pracy.

Książka wielka, jak mówię, i książka, która, no, zostawia mnie trochę z niedosytem, że Naganowski czegoś takiego nie zrobił o Joyce'ie.

bo to, co Naganowski zrobił o Joyce'ie, czyli telemacha w labiryncie świata, to jest to, co o Muzilu, tylko to jest mniejsze, nie tak detaliczne.

Bardzo erudycyjne jest to, co zrobił Naganowski.

To wtedy zapauzowałem Naganowskiego i stwierdziłem, że jednak przeczytam Muzila.

I gdybym tak nie zrobił, to wydaje mi się, że dużo by mi jednak z Naganowskiego umknęło, bo pewne wątki, do których później u Naganowskiego wracałem, byłem zaskoczony, kiedy czytałem je tylko u Naganowskiego.

Muzil, którego pokazuje Naganowski, jest dla mnie postacią fascynującą.

Jest dla mnie postacią fascynującą dlatego, że pokazuje to też Naganowski, właściwie taką tezę stawia, że trochę jak Joyce, całe życie przygotowywał się do Finneganów trenu.

No i Naganowski pokazuje, że w przypadku Muzila jest podobnie.

No i Naganowski to bardzo wyraźnie pokazuje.

Zresztą tutaj też Naganowski pokazuje, że on krytykował ludzi, którzy się tym zachwycają.

Egon Naganowski opisuje to tak.

Naganowski podkreśla, że Muzil, można byłoby powiedzieć, zraził do siebie, czy usiłował zrazić do siebie kogo tylko mógł.

Robert Musil oczywiście będzie u mnie powracał i będzie powracał także dzięki książce Egonu Naganowskiego, który też pokazał mi pewne tropy, które gdzieś mnie w tej twórczości zainteresowały, więc na pewno Robert Musil u mnie powróci.