Mentionsy

W tym odcinku bowiem chciałem przedstawić Państwu książkę Davida Marksona, kochanka Wittgensteina, ale kiedy tę książkę przeczytałem, to uznałem, że ona jest tak wyjątkowa.

że naprawdę niewiele powiem, a właściwie to, co powiem, będzie ocierało się o banał i dlatego bardzo cieszę się, że udało mi się zaprosić do rozmowy tłumacza tej książki oraz promotora Marksona w Polsce, czyli Krzysztofa Majera.

Chyba pierwszy raz zostałem nazwany promotorem Marksona.

Marksona jakoś polskiemu czytelnikowi przybliżyć, bo tę książkę przeczytałem już teraz 15 lat temu i to było jeszcze zanim właściwie zacząłem się zajmować przekładem.

No to przepraszam, bo trochę wysunąłem się teraz przed tego Marksona, ale skoro zacząłeś od tego promowania, no to tak.

Ja używam tego słowa, może go nadużywam, że to jest tekst jedyny w swoim rodzaju, albo jeżeli on nie jest jedyny, to najbliżej mu jest do kolejnych powieści Davida Marksona z tego tak zwanego kwartetu fiszkowego, mogę o nim jeszcze później parę słów powiedzieć, jeżeli będziesz chciał.

Więc ta powieść jest chyba, powiedziałbym, że jedyna w swoim rodzaju albo jest w jakiejś rodzinie, w której znajdują się inne teksty Davida Marksona i chyba niewiele innych rzeczy.

Takie mam też wrażenie, powiem to zupełnie szczerze, pole, którzy tych pozostałych powieści Marksona, to znaczy one są również bardzo interesujące, ale one jakoś żyją w cieniu tej kochanki Wittgensteina, czyli ma się wrażenie powtórzenia pewnego efektu.

Może dla Marksona też nie, ale...

Dla Marksona to był tekst, w który on wierzył, on musiał wiedzieć, że to jest coś wyjątkowego, że to jest coś...

No tak, ja bym widział Marksona jednak jako kogoś, kto rozwija formę powieścią, rzeczywiście robi kolejny krok, no poza ten horyzont powiedzmy wyznaczony przez Johna Bartha w tym słynnym eseju Literatura Wyczerpania, prawda?

Zresztą to prawdopodobnie, tak sądzę, to skojarzenie między kotem a Rembrandtem pochodzi z takiego cytatu, którego akurat w Kochance Wittgensteina nie ma, jeżeli dobrze pamiętam, ale pojawia się w innej powieści Marksona, to znaczy Alberto Giacometti ponoć powiedział, że gdyby płonął dom i on miał się zdecydować, co z pożaru ocalić,

właśnie do Marksona, który chyba jednak wyczyściła z tych elementów co pikantniejszych.

Ona mówi, że to jest wręcz, że te książki późne Marksona, czyli Kochanka Wittgensteina i ten kwartet fiszkowy, to się nadają też w pewnym trybie lektury do czytania na przykład na lotnisku albo na stacji kolejowej, dlatego, że przez to można lecieć.

Zobaczymy, wiesz, no, Barth w przeciwieństwie do Marksona jednak uwielbia strukturę opowieści.

Dziękuję Ci w ogóle za to, że przełożyłeś i że wdałeś się w rolę polskiego Marksona chodząc i przekonując, żeby to się ukazało, bo to fantastyczna rzecz jest.

No, dziękuję, że zrobiłeś też miejsce dla Marksona.