Mentionsy

Pierwszy raz naukowo został opisany w British Journal of Psychiatry przez, syndrom ten znaczy, przez izraelskiego psychiatrę Yaira Bar-Ela i jego współpracowników.

Bar-El opisuje przykładek amerykańskiego gościa z małego miasteczka, który przed wyjazdem do Jerozolimy intensywnie trenował kulturystykę, a po przybyciu do Jerozolimy uznał, że jest biblijnym Samsonem, po czym udał się przed zachodnią ścianę.

Do Kwar Saul, gdzie zajął się nim doktor Bar-El, ale to nie Bar-El, tylko jakiś inny psychiatra z jego zespołu odbył pierwszą rozmowę z Amerykaninem i powiedział mu, że nie jest żadnym Samsonem, a w ogóle Samson, jak wynika z Biblii, nigdy w Jerozolimie nie był.

Bar-El pisze, że syndrom jerozolimski rozwija się najczęściej u chrześcijan.

I Bar-El mówi coś, co mi się wydaje niezwykle interesujące i ważne.

Warto zauważyć, że omawiając syndrom jerozolimski rodzaju trzeciego, doktor Bar-El mówi, że najlepszą terapią, pamiętajmy, że w syndromie rodzaju pierwszego skuteczne okazywały się duże dawki haloperidolu, ale w syndromie jerozolimskim rodzaju trzeciego, czyli tym, który nie ma charakteru psychotycznego i występuje u osób bez wcześniejszych objawów,

Że kiedy dr Bar-El pisał ten swój artykuł o syndromie jerozolimskim, on do wszystkich 42 pacjentów hospitalizowanych w jego szpitalu z tym trzecim prawdziwym syndromem jerozolimskim wysłał do nich kwestionariusz z prośbą o bardziej szczegółowe informacje o przebiegu choroby i o tym jak z niej wychodzili i tak dalej.

To, co jest interesujące, to jest to, o czym mówił Bar-El, ten dysonans poznawczy, który leży u podstaw syndromu jerozolimskiego, że doczesna Jerozolima nie dorasta do wyobrażonej Jerozolimy niebiańskiej.