Mentionsy

W pewnym momencie przyszedł kryzys relacji z Panem Bogiem.

Już wtedy wiedziałem, że chcę iść bardzo mocno za Panem Bogiem i chcę podejmować powołanie takie też,

I poznałam, jak wszystko, co istnieje, jest przesiąknięte Bogiem.

To jest też jedna z tych rzeczy zachwycających, jak sobie uświadomi, że jeżeli ja będę przeżywał moje cierpienie naprawdę z Bogiem, to może mieć wpływ przemiany tak wielkiej na braci i siostry i na tych, których ja nie widzę.

I wiedząc, że mamy tą Bożą łaskę, że jesteśmy w łasce, nawet jeżeli tam jest coś trudnego, to możemy to przeżyć z Bogiem, przynosząc Mu to i prosić, żeby to przemienił.

No i w pewnym momencie przyszedł taki kryzys relacji z Panem Bogiem, że miałem poczucie, jakby był za ścianą, jakby go nie było, jakby była taka oschłość duża.

Pamiętam, to było dla mnie bardzo trudne, ale z drugiej strony bardzo uspokajała mnie myśl i może są takie osoby, które tego słuchają, które przeżywają jakąś trudność, cierpienie, jakiś opór w relacji z Bogiem.

bo zastanawiam się, gdzie bym był, gdybym został tylko na takiej powierzchni, na takim tylko smakowaniu jakichś owoców, tego, co mogę mieć ze spotkania z Bogiem, a nie skupienia się na samym Nim, na samym spotkaniu z Nim.

że moje serce jest pełne przez to, że mogę obcować z Bogiem.

Jestem takim wdzięczny za to, bo mogę powiedzieć, że ja moje takie najgłębsze spotkania z Panem Bogiem, które jakoś najbardziej naznaczyły moją drogę, moje serce, odbyły się podczas prostej modlitwy kontemplacyjnej w moim pokoju.

I wierzę, że w tych momentach to nasze wewnętrzne dlaczego w naszym powołaniu i w relacji z Bogiem, ono się jeszcze bardziej pokłębia.

Jak słuchałam teraz ciebie, jak mówiłeś o relacji z Panem Bogiem i o tym jakimś kryzysie, w który Pan Bóg nas wprowadza, po to, żebyśmy zadali sobie po raz kolejny pytanie dlaczego.

jakiemuś znajomemu księdzu, czy siostrze zakonnej, czy jakiejś innej osobie, która gdzieś już dłużej może niż wy idzie z Panem Bogiem i chcielibyście zadać to pytanie.

Nie wykonujemy ich po to, żeby zarobić, ale wykonujemy je, bo chcemy stwarzać przestrzeń w swoim życiu, żeby jak najgłębiej móc spotykać się z Bogiem, żeby jak najgłębiej móc być przemienianym przez moc Ducha Świętego, właśnie przez tą łaskę, którą dostajemy od Boga i podejmować nasze powołanie, podejmować właśnie ta rola Ducha Świętego, uświęcenie i misja, ewangelizacja.

Teresa z Lizy genialnie powiedziała, że ona wie, że kiedy stanie przed Bogiem, to ona stanie z pustymi rękoma.

żeby pomóc w wyrażeniu tego, co dzieje się między mną a Bogiem.

Ci święci, mężowie Boży, mężowie wiary, którzy zachwycili się Bogiem, odkryli, że On jest tą perłą drogocenną.

z odkrywaniem twarzy Boga, ze spotkaniem, nie tylko patrzeniem na Jego rękę, jak On może działać, co symbolizuje Jego działanie w praktyce, ale na Jego twarz, czyli spotkanie z Bogiem, takim, jakim On jest dla Niego samego.

siedzę, stoję przed Bogiem, pozwalam, żeby On kochał mnie i ja w odpowiedzi kocham Go.

Albo może inaczej, rozmaszmy się za tym miejscem naprawdę bycia w Bożej woli, w tym, do czego Pan Bóg nas zaprasza i żebyśmy nawet pomimo trudów, cierpień mogli być tak zachwyceni Bogiem.

Z Bogiem.

Z Panem Bogiem.