Mentionsy

Dzięki życzliwości Klemensowskiego życie straciło około 100 powstańców.

Nie żeby car żałował rebeliantów, bo to nie to było powodem zadowolenia Klemensowskiego.

Wówczas to majątek Celejów formalnie przeszedł na Józefa Klemensowskiego, jego jedynego prawowitego syna.

Co jest trochę hipokryzją, bo sama została żoną Józefa Klemensowskiego seniora, tylko dlatego, że wcześniej służyła we dworze.

Wiosną 1913 roku do Sądu Okręgowego w Lublinie wpłynął wniosek o ubezwłasnowolnienie Klemensowskiego.

Sąd Okręgowy w 1911 roku wydał wyrok, mocą którego uznał pana Klemensowskiego za chorego na umyśle, orzekając, iż jest to paranoja nieuleczalna.

I choć sam proces rozpoczął się dużo wcześniej, to po śmierci Józefa Juniora, kiedy stan Klemensowskiego seniora jeszcze bardziej się pogorszył, nagle przyspieszył.

Jakby problemów było mało, to zajązała się druga grupa, tak zwana Rada Familijna, głównie złożona z sióstr Klemensowskiego.

Klemensowskiego natychmiast zatrzymano.

A wszystko to na zlecenie Mariana Klemensowskiego.

Miał powody, by żywić nienawiść do Józefa Klemensowskiego, który kiedyś wyrzucił go z pracy.

Fedelmesser przyznał też, że na polecenie Klemensowskiego wręczył Sitnikowi, czyli temu nieprawemu synowi Józefa Klemensowskiego, weksle na 4000 zł.

Przyznał, że kilka tygodni przed napadem był u Klemensowskiego razem z Łapeckim.

Wyznał również, że w dniu napadu o godzinie 13.00 Łapecki miał przyjść do niego z rewolwerem w dłoni i oznajmić, że zabił Józefa Klemensowskiego i zranił jego żonę.

Kiedy mowa zeszła na list, ten taki z nalysowaną trupią główką, który napastnicy wrzucili do bryczki Klemensowskiego, Pardyka niespodziewanie przyznał, że to on go napisał.

Zrobił to na polecenie Mariana Klemensowskiego.

Antoniego Sitnika, nieślubnego syna Józefa Klemensowskiego, tego starszego.

Później najął się u Mariana Klemensowskiego jako palacz.

Potem wezwano Władysława Sitnika, czyli syna Antoniego, a więc wnuka Józefa Klemensowskiego.

Pojawiła się również żona Mariana Klemensowskiego, bo tak, mężczyzna był żonaty.

Oskar Życiel w swojej mowie końcowej postawił w centrum Mariana Klemensowskiego.

Na końcu wystąpił obrońca Mariana Klemensowskiego.

Co do Klemensowskiego i Federmessera nikt nie miał wątpliwości, że tak.

Ktoś tam ich widział kręcących się w okolicy przed kilkoma dniami, ktoś gdzieś tam słyszał, że spędzali dużo czasu w domu Mariana Klemensowskiego, ale nikt nie widział, by to właśnie oni napadli na właścicieli majątku w Celejowie.