Mentionsy

Wielu wspominało tamten dzień, dzięki któremu Blejmajer zyskał reputację człowieka obdarzonego tajemną mocą.

Uspokoił się, podszedł do Blejmajera i po chwili liznął jego rękę, a potem ruszył za nim jak oswojony.

Na zajutrz wszyscy wiedzieli, kim był John Blejmajer.

Z tych samych powodów, z których odwiedzali Blejmajera.

Podczas jednej z sesji położyła na dłoni Blejmajera banknot dolarowy i kazała mu się w niego wpatrywać.

Blejmajer przysiąkł, że zobaczył w niej twarz Nelsona Rejmajera, starego uzdrowiciela, którego znał od dzieciństwa.

Wówczas znalazł pracę w fabryce cygar, tej samej, w której pracował 32-letni Blejmajer.

Blejmajer od razu zwrócił uwagę na wychudzonego chłopca o zbyt poważnym spojrzeniu jak na swój wiek.

Dla Kerry'ego Blejmajer był kimś więcej niż kolegą z pracy.

A przypominam, że Blejmajer był osobistością naprawdę cenioną i znaną ze swoich magicznych mocy.

Blejmajer z kolei w młodym chłopcu widział kogoś czystego i oddanego, kogoś, kto naprawdę wierzył w jego moc.

Wtedy Blejmajer wrócił, mówiąc, że dowiedział się, kto ich przeklał.

Nelson Blejmajer.

Rejmajer znał Blejmajera od dawna.

Blejmajer mówił niespokojnie, że od miesięcy cierpi, że nie może spać ani jeść, że ktoś rzucił na niego klątwę.

Blejmajer był jednak zbyt przekonany o swojej nieomylności.

Dlaczego Blejmajer mu odmówił, jeżeli jest niewinny?

Kiedy cała trójka stanęła pod domem Reymayera, Blejmajer zapukał do drzwi.

Blejmajer zawołał więc Nelsona.

Kiedy zobaczył trzy sylwetki, a w jednej z nich rozpoznał Blejmajera, zapytał czego ten szuka w jego domu o tak późnej godzinie.

Blejmajer odkrzyknął, że musi wejść do środka, bo poprzedniego wieczoru zgubił książkę i wydaje mu się, że stało się to właśnie podczas jego wczorajszej wizyty w domu Rejmajera.

Ale kiedy odsunięto kanapę, Blejmajer rzucił się na gospodarza, chwytając go w pasie.

Ale Blejmajer natychmiast go uciszył, twierdząc, że muszą po prostu coś zabrać.

Blejmajer chwycił za kawałek drewna i uderzył Rejmajera w głowę.

Wtedy Kerry kopnął Rejmajera, a Blejmajer sięgnął po drugi kloc drewna, który mi podał i kazał uderzyć Rejmajera.

Potem Blejmajer uderzył go krzesłem, które połamało się na głowie Rejmajera.

Blejmajer powiedział, dawaj mi swoje pieniądze.

Rejmajer mu je dał, a Blejmajer położył je do kieszeni kurtki.

Kerry i Blejmajer przymocowali linę, po czym Blejmajer nakazał Keremu, by ten udusił Rejmajera.

Kiedy Rejmajer był już martwy, Blejmajer nakazał im szukać książki.

Blejmajer przyszedł do mojego domu wczoraj wieczorem, kiedy było już ciemno.

O konsultacjach z czarownikami, o tym, że Blejmajer przekonał go, iż Rejmajer rzucił na nich zły urok, o planie odzyskania książki i o samej nocy morderstwa.

1 grudnia 1928 roku policja zatrzymała Johna Blejmajera.

Podczas przesłuchania Blejmajer nie próbował nawet zaprzeczać.

Kiedy nazwisko Blejmajer trafiło na pierwsze strony gazet, policjanci zauważyli, że pracował w tej samej okolicy, w której mieszkała Gertruda i często wracał do domu tą samą drogą, wzdłuż torów.

Blejmajer przyznał podczas przesłuchania, że znał Gertrudę.

Mimo to w oczach lokalnej społeczności cień podejrzeń pozostał i wielu mieszkańców uważało, że Blejmajer jest winny obu zbrodni.

W gazetach pojawiały się sugestie, że Blejmajer był człowiekiem z urodzenia przeznaczonym do nieszczęścia.

Blejmajer po prostu był złym człowiekiem.

Blejmajer, wychudzony, blady, ubrany w zbyt duży garnitur, wyglądał na człowieka złamanego, ale spokojnego.

Ponieważ Blejmajer nie miał pieniędzy, wyznaczono mu adwokata z urzędu, Kerberta Kohena, młodego prawnika z Jorku.

Prokurator twierdził, że Blejmajer i jego wspólnicy poszli do Rejmajera, by ukraść pieniądze.

Obrona próbowała wykazać, że Blejmajer w chwili popełnienia czynu był niepoczytalny.

Nie pomógł argument, że przecież Blejmajer był już wcześniej hospitalizowany z powodu swoich zaburzeń psychicznych.

Blejmajer został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności.

Blejmajer wstał, skinął głową w stronę sędziego i powiedział tylko, dziękuję panie sędzio.

Podobnie jak w przypadku Blejmajera, sędzia Roy Sherwood prowadził proces surowo i rzeczowo.

Gross przekonał Hessa, by ten podczas procesu nie zaprzeczał faktom, lecz przedstawił siebie jako przerażonego chłopca manipulowanego przez starszego, opętanego Blejmajera.

Blejmajer dopiero po 24.

Mieszkańcy unikali tematu, a nazwisko Blejmajer wypowiadano szeptem, jakby wciąż niosło złowróżebny ciężar.