Mentionsy

Lester Brocklehurst Senior oraz jego żona Edith byli szanowanymi członkami swojej społeczności.

Ich najstarszy syn, Lester Junior, był ich chlubą i dumą.

Zdaniem Brocklehurstów Lester wybrał dobrze.

Gdy się poznali, Lester miał 21 lat.

Lester brał udział w konkursie recytatorskim w tzw.

Lester, kiedy tylko ją zobaczył, wiedział, że jest to ta dziewczyna, która zmieni jego życie na zawsze.

W każdym razie dla Lestera to właśnie Bernice była tą dziewczyną.

Zakochanych nie powstrzymał nawet dystans, bowiem wybranka serca Lestera mieszkała w odległości około 250 kilometrów od rodzinnego Galesburga Lestera.

Zazwyczaj Lester podróżował autostopem, toteż koszty paliwa odpadały.

Zwłaszcza, że Lester prawdopodobnie o nocleg nie musiał się martwić.

Lester szlepiał w osobnym pokoju i poza niewinnym trzymaniem za rączki nic go z Bernice nie łączyło.

Niestety w pewnym momencie Lester przekalkulował sobie, że marna pensja nauczyciela szkółki niedzielnej nie wystarcza na wszystkie zachcianki jego ukochanej.

Z tym, że nie wiadomo, czy dziewczyna rzeczywiście miała aż tak spore wymagania, czy też sam Lester ustawił sobie poprzeczkę tak wysoko, że teraz nie mógł do niej doskoczyć.

Lester postanowił więc, że zamiast kupować łakocie, to najlepiej będzie po prostu je ukraść.

Lester z kolei, jak wspomniałam, uważał Bernice za kobietę swojego życia, dlatego nie chciał kończyć tej znajomości.

I dzięki tej obustronnej chęci do kontynuowania związku, ta relacja trwała, pomimo odsiadki Lestera.

Jak powiedział Lester?

Upór Bernice był godny podziwu, bowiem dziewczyna nie tylko wspierała Lestera na duchu, ale i chyba działała w tle.

Najprawdopodobniej opowiadała swoim rodzicom o tym, jaki ten Lester jest biedny, jak popełnił głupi młodzieńczy błąd i teraz srogo za niego płaci.

I to właśnie dzięki jego ingerencji Lesterowi najpierw zmieniono miejsce pobytu z więzienia na zakład poprawczy, a później po roku odsiadki warunkowo wypuszczono na wolność.

Lester nie wrócił do swoich rodziców.

Summa summarum Lester nie za bardzo miał z czego dokładać się do domowego budżetu.

A po drugie, przecież Lester jest bezrobotny.

Lester strefił.

Lester był zdeterminowany.

Zatrzymanymi byli oczywiście Lester Brokelhert oraz Bernice Felton.

W marcu 1937 roku Lester przekonał Bernice do ucieczki i wyjazdu z Illinois.

Niestety wersje opowiedziane przez Lestera i Bernice, zarówno w trakcie śledztwa, jak i później na sali sądowej, znacznie od siebie odbiegały.

Oficjalnie Lester przekonywał, że Bernice była świadoma tego, co robi jej luby.

Mówi się, że za ostatnie oszczędności Lester kupił broń.

Wówczas Lester wyciągnął broń i zastrzelił swojego towarzysza podróży.

Bo Lester przekonywał, że wcale nie planował nikogo zabijać.

Tego Lester się nie spodziewał.

Lester zdążył jeszcze przetrzepać mężczyźnie kieszenie, po czym wsiadł do auta i odjechał.

Ale zanim policja rozpoczęła swoje poszukiwania, Lestera już w okolicy nie było.

40, które Lester zrabował Theanderowi i 42, które pochodziły z oszczędności Bernice.

Spekuluje się, że Lester dokonał około 40 napadów z bronią w ręku, choć sam zainteresowany przyznał się jedynie do 27.

Według innej wersji to ta sytuacja wyglądała podobnie, choć nieco inaczej, bo Griffith nie tyle siedział w swoim aucie, co wyszedł z niego i szedł w kierunku Lestera, chcąc uniemożliwić chłopakowi ucieczka.

Lester wskoczył do auta stojącego na światłach.

Lester nie strefił i szybko usiadł za kierownicą i uciekł.

Kiedy 5 maja Jack Griffith umiera w szpitalu, wzmożono poszukiwania zbrodniczej pary, głównie Lestera, bo to zanim rozesłano listy Gończa.

Chłopakowi postawiono trzy zarzuty – morderstwa oraz dwóch rozboi z użyciem broni palnej, bo oprócz napadu na panią Poole, Lestera powiązano również z napadem na jednego ze sklepikarzy.

Sam Lester miał nie być świadom tego, że Griffith zmarł w wyniku odniesionych ran.

Lester strzelił do Gatesa, kiedy ta wysiadła z auta.

Za każdym razem, kiedy Lester, mówiąc kolokwialnie, wychodził na łowy, ona czekała na niego w motelu.

Historia Lestera i Bernice była opowieścią o dwójce młodych, zakochanych w sobie ludziach, którzy na przekór wszystkim dążyli do tego, by być razem.

A Lester i Bernice byli niemal ich kalką.

Prokurator zapowiadał, że będzie wnosił oskarżenie o morderstwo pierwszego stopnia zarówno względem Lestera Brocklehurst'a, jak i Bernice Felton'a.

Przez kilka tygodni jeździła z Lesterem po całych Stanach Zjednoczonych.

Lesterowi odmówiono wyjścia za kaocją, zresztą Bernice chyba również, ale umożliwiono im spotkanie z najbliższymi.

Wyjechała z Lesterem, bo ten powiedział jej, że ściga go policja.

Spojrzał na wyciągniętą w jego kierunku dłoń, później na Lestera i powiedział Nie mógłbym tego zrobić, Lester.

Ojciec Lestera, który nie mógł być obecny na miejscu, prosił go, by sprawdził, jak się miewa jego syn.

Próbuje jedynie za wszelką cenę zostać żoną Lestera.

Podobno Lester usłyszawszy dobrą nowinę uśmiechnął się pod nosem i rzucił w Ether żart o tym, iż ma nadzieję, że to on jest ojcem.

Gdyby Bernice była żoną Lestera, przysługiwałoby jej prawo do odmowy składania zeznań.

Lesterowi zresztą również.

Zarówno Lester, jak i Bernice zapowiadali, że gdy tylko nadarzy się okazja, odbiorą sobie życie.

Ale Lester nie rzucał słów na wiatr.

Ale Lester twierdził, że po prostu nie może się doczekać, by pożegnać się z życiem.

Ponieważ Lester naprawdę mocno starał się, by w przyspieszonym tempie stanąć przed obliczem Stwórcy, to też zadecydowano, że trzeba zrobić wszystko, by temu zapobiec, czyli ograniczyć mężczyźnie metraż, po którym ten może się poruszać.

Lestera, nie krowy.

Lester był w ogóle dość niecodziennym przypadkiem.

Bolester przy każdym najmniejszym przejawie zdenerwowania tracił przytomność.

Nie będę tutaj spekulować, co takiego dolegało Lesterowi i skąd te ciągłe i nagłe utraty przytomności.

Tego dnia, zeznając przed sądem, Lester miał zemdleć aż 7 razy, co pokazuje skalę problemu.

Ale chociaż nie wiemy, co dokładnie dolegało Lesterowi, to według biegłych psychiatrów na pewno była to konsekwencja choroby fizycznej, nie psychicznej.

bo według badania psychiatrycznego, pobieżnego zaznaczmy, bo to dość istotne, Lester był mężczyzną bez żadnych zaburzeń.

Na fali nagłej sensacji Lestera Brokelhersta zaczęto podejrzewać o inne, nierozwiązane sprawy morderstw i zaginięć.

Lester, tak jak i obie zaginione pary, mieszkał w stanie Illinois.

Nie jestem pewna, czy w tym czasie Lester już nie odsiadywał nawet wyroku ze swoją pierwszą napaść.

Proces Lestera zaplanowano na 25 czerwca 1937 roku.

Zgodnie z przewidywaniami, Lester Brocklehurst został skazany na karę śmierci na krześle elektrycznym.

Bo wbrew prośbie Lestera, państwo Brocklehurst postanowili pojawić się na sali sądowej, by wziąć udział w procesie syna, choć zdaje się, że chyba nie występowali w charakterze świadków.

Na tym etapie zarówno Bernice jak i Lester twierdzili, że ich miłość dobiegła końca, a oni nie żywią już do siebie żadnych głębszych uczuć.

Mimo to para nadal utrzymywała serdeczne relacje, a Bernice wsuwała Lesterowi pod ścianką oddzielającą oskarżonego od reszty publiczności talerz z jedzeniem.

Kiedy miłość się skończyła, a Lester zgodnie z przewidywaniami został skazany na krzesło elektryczne, chłopak przestał bronić Bernice.

Być może dlatego, że Bernice też tutaj nie bawiła się w zbędne cerygiele i całą winę podczas procesu, kiedy zeznawała w sprawie Lestera, przerzuciła właśnie na niego.

Lester zgłosił, że chciałby zeznawać jako świadek podczas procesu dziewczyny, choć pierwotnie nie został powołany.

Sąd zgodził się, by Lester przedstawił swoją wersję wydarzeń.

Lester twierdził, że może i odwalał całą brudną robotę.

Ale zrobiła to, bo, cytując, była przerażona i bała się Lestera.

Czuła się bezradna, nie mogąc nic zrobić w sprawie przestępstw popełnianych przez Lestera.

Nie wiedziała, czy jej sprzeciw nie wyprowadzi Lestera z równowagi.

Bernice sugerowała również między wierszami, że Lester stosował względem niej przemoc, chociaż wątek został wspomniany marginalnie.

Na koniec jeszcze stwierdziła, że już nie kocha Lestera i pomimo tego, że nosi pod sercem jego dziecko, nie zamierza wychodzić za niego za mąż.

Lester z kolei twierdził, że dziewczynie coś się widocznie pomieszało, bo sytuacja wyglądała zgoła odwrotnie.

Twierdziła, że tutaj cytat, dopóki żyje, dopóty zostanie z Lesterem.

Nie wiem jak wy, ale pomimo tego przerzucania odpowiedzialności na Bernice, to pamiętając jak na pierwszym etapie przesłuchań Bernice zachwalała swojego lubego, to jakoś bardziej wierzę w wersję przedstawioną przez Lestera.

To by idealnie tłumaczyło ich pośpiech i determinację oraz brak większego zdziwienia Lestera, kiedy przekazano mu wiadomość o stanie odmiennym Bernice.

W międzyczasie obrońca Lestera składał kolejne wnioski apelacyjne.

Owszem, Lester został poddany badaniom psychiatrycznym, ale biegli nie zostali nawet wezwani na salę rozpraw.

Wniosek obrońcy był jak najbardziej zasadny, bo choć wina Lestera była bezdyskusyjna, to w tej sprawie istniał szereg okoliczności łagodzących, które mogły i powinny wpłynąć na decyzję ławy przysięgłych w sprawie zasądzonej kary.

Lester Brocklehurst miał zostać stracony na krześle elektrycznym.

Gdy 18 marca 1938 roku Lester zasiadł na krześle elektrycznym, chłopakowi udzielono głosu.

W wielu opracowaniach pojawia się hasło, według którego Lester w swojej ostatniej wypowiedzi miał powiedzieć, że, tutaj znów cytat, jedyną rzeczą, która pociągnęła mnie na dno, był mały romans z dziewczyną.

W dalszym ciągu Lester nieco umywa rączki i przerzuca całą odpowiedzialność na dziewczynę, która sprowadziła tego wspaniałego, młodego, bogobojnego człowieka na złą drogę.

Lester był dorosłym człowiekiem.

I nieco żałuję, że stan psychiczny Lestera nie został dokładnie zbadany, bo zdaje się, że jego postać została spłycona.

A córka jej i Lestera?