Mentionsy

Na początku lat 30. ubiegłego wieku sprawa Winnie Ruth Judd była naprawdę głośna.

Według naszych dziennikarzy Winnie była przepiękną dziewczyną, która swojego czasu, jeszcze w swoich latach panieńskich, brała udział w konkursie piękności, zdobywając tytuł Miss Arizona.

To znaczy, nie wiem, jak to wyglądało w innych krajach, bowiem skupiłam się na prasie polskiej i amerykańskiej, ale w tej drugiej brak jest jakiejkolwiek choćby najmniejszej wzmianki, by Winnie kiedykolwiek wygrała jakikolwiek konkurs piękności.

Wydaje mi się, że na tym tle, ponieważ ta uroda Winnie odgrywała w tej sprawie ogromną rolę, doszło do pewnej nadinterpretacji dziennikarskiej.

Mamy zdjęcie grupowe zrobione podczas konkursu Miss America, na którym rzekomo stoi Winnie.

Moim zdaniem wszystko wygląda tak, jakby nasz amerykański korespondent poczynił artykuł bazując na tym, co usłyszał, może coś tam źle zrozumiał i tak też narodziła się legenda mówiąca o tym, że Winnie w swoich latach młodości zdobyła tytuł Miss Arizona.

Dlatego choć tytuł odcinka mówi o upadłej królowej piękności, to chciałam zaznaczyć, że nie ma tutaj żadnych niepodważalnych dowodów, według których Winnie Ruth Judd rzeczywiście zdobyła kiedykolwiek tytuł Miss.

Druga istotna kwestia to to, że choć imię pani Judd było dwuczłonowe, Winnie Ruth, to kobieta częściej posługiwała się tym drugim imieniem.

Raz to będzie Winnie, raz będzie Ruth, ale cały czas będzie chodziło o jedną i tę samą osobę.

Winnie Ruth Judd urodziła się 29 stycznia 1905 roku w Oxford w stanie Indiana jako Winnie Ruth McKinnell.

Winnie była pierwszym dzieckiem pary, a Carrie urodziła dopiero w wieku 35 lat, czyli dość późno jak na ówczesne standardy.

Dzieciństwo i wczesna młodość Winnie upływały głównie w Indianie, gdzie uczęszczała do lokalnych szkół publicznych.

W wieku nastoletnim Winnie nie wyróżniała się publicznie ani skandalami, ani szczególną aktywnością wykraczającą poza ramy przyjęte dla młodych kobiet tamtych czasów.

Autorka książki poświęconej losom Winnie scharakteryzowała kobietę w następujący sposób.

W 1924 roku, gdy Winnie Ruth McKinnell miała 19 lat, wyszła za mąż za Williama Judda, lekarza i weterana I wojny światowej, wówczas 41-letniego.

Poznali się dwa lata wcześniej, gdy Winnie miała zaledwie 17 lat.

Małżeństwo szybko stało się dla Winnie formalnym wejściem w dorosłość i zerwaniem z dotychczasowym życiem pod silnym wpływem rodziny.

Patrząc na całokształt, trudno obiektywnie stwierdzić, co kierowało Winnie.

Faktem jest jednak, że Judd oferował coś, czego Winnie w tamtym momencie życia nie miała.

Prawdopodobnie powodem była bezpłodność Winnie, ale jest to jedna z tych informacji, co do której nie znalazłam potwierdzenia.

Winnie stopniowo przejmowała odpowiedzialność za własne utrzymanie, podejmując pracę i szukając niezależności ekonomicznej.

Iluzja dobrobytu materialnego u boku wykształconego medyka okazała się złudna, ale jak się powiedziało A, no to trzeba powiedzieć i B. A ponieważ Winnie była córką pastora, to rozwód był niepożądany.

Przynajmniej wydaje się, że Winnie szukała.

Oficjalnie Winnie i jej męża nadal łączyła więź prawna i przynajmniej częściowo emocjonalna.

Przeprowadzka Winnie Ruth Judd do Phoenix nie była nagłym zerwaniem z dotychczasowym życiem ani ucieczką w nieznane.

Wbrew późniejszym uproszczeniom William Judd nie zniknął nagle z życia Winnie.

I co warte zaznaczenia, to Winnie poznała właśnie te obie panie przez swojego męża, Williama Judda.

I Winnie, i Sammy, i jak zaraz dokładniej Wam przybliżę, Anne były kobietami wyjątkowo atrakcyjnymi, przyciągającymi uwagę płci męskiej.

Później w ten układ weszła Winnie Ruth Judd.

Na tle Ann i Sammy Winnie zajmowała pozycję pośrednią.

Co sprawiało, że Winnie pozostawała raczej gościem niż współgospodynią w tej relacji.

Winnie wyróżniała się także stylem bycia.

Winnie wstawiła się za nią w klinice, prosząc lekarzy, by zachowali dla Ann stanowisko i pomogli jej finansowo.

O tym, że była czymś więcej może świadczyć wypowiedź jednej ze znajomych Winnie, niejakiej Lucie Moore, która twierdziła, że Winnie miała jej kiedyś powiedzieć, tutaj cytat, że bardzo kocha Jacka, ale to nigdy nie przerodzi się w nic więcej, ponieważ oboje byli w związkach małżeńskich.

Bo Jack systematycznie odwiedzał Winnie.

To, że to właśnie Winnie jest poszukiwaną tajemniczą kobietą, nie było trudne do odgadnięcia.

Bardzo szybko ustalono, że kilka dni wcześniej z Phoenix do Los Angeles pociągiem przyjechała Winnie Ruth Judd, żona lekarza pracująca jako sekretarka medyczna.

Kilka godzin później policja ustaliła, że był to Berton McKinnell, brat Winnie Ruth Judd.

Ostatnie kontakty ofiar oraz nagłe zniknięcie Winnie Ruth Judd tuż po przyjeździe do Los Angeles.

Ale jednocześnie brał udział w organizowaniu pomocy prawnej i wygłosił komunikat, w którym próbował nakłonić Winnie, żeby ta oddała się w ręce władz.

Przełom nastąpił nie w wyniku policyjnego pościgu, lecz decyzji samej Winnie.

Winnie nie stawiała oporu.

Po zatrzymaniu Winnie Ruth Judd od początku podtrzymywała jedną spójną wersję wydarzeń.

Według Winnie to Sarah Samuelson jako pierwsza sięgnęła po broń palną i w trakcie szamotaniny postrzeliła ją w lewą rękę.

Wtedy też Anne Leroy miała włączyć się do konfliktu, chwytając deskę do prasowania i uderzając nią Winnie w głowę.

Dopiero wtedy, w chaosie i strachu, Winnie miała oddać strzały.

Winnie przyznawała, że to ona przewiozła szczątki z Phoenix do Los Angeles, ale utrzymywała, że decyzję tę podejmowała w stanie psychicznego skrajnego załamania.

Mimo to Winnie trzymała się swojej narracji.

I zdecydowanie wszystko wskazywało na to, że działania Winnie były prowadzone z pełną premedytacją.

Jednym z pierwszych wątków, które wróciły z niepokojącą ostrością, były telefony wykonane w sobotni poranek do kliniki, w której pracowała zarówno Winnie jak i Ann.

Jedyną oskarżoną w sprawie była Winnie Ruth Judd.

Według prokuratury Winnie Ruth Judd działała z premedytacją.

Winnie Ruth Judd miała być kobietą odsuniętą na margines.

Winnie, Sammy i Anne miały być uwikłane w swojego rodzaju trójkąt miłosny, a Winnie rywalizowała z Annie o względy Sammy.

Według śledczych Winnie Ruth Judd miała przyjść do domu przy North Second Street w piątkowy wieczór 16 października 1931 roku.

Obrona Winnie Ruth Judd od początku znajdowała się w trudnym położeniu.

Ława przysięgłych ostatecznie odrzuciła tę argumentację, uznając Winnie Ruth Judd za winną morderstwa pierwszego stopnia.

Kiedy w grudniu 1932 roku Winnie Ruth Judd w końcu zdecydowała się mówić, nie było już w sali sądowej łapy przysięgłych ani publiczności spragnionej sensacji.

Po raz pierwszy osoby decyzyjne zobaczyły, że sprawa nie jest czarno-biała, a w normalnych okolicznościach Winnie Ruth Judd nie miała prawa zostać ukarana tak surowo.

Później Winnie Ruth Judd została uznana za osobę niepoczytalną, a jej dalsze losy to tułaczka po szpitalach psychiatrycznych.

Według Winnie Ruth Judd, Jack przyjechał do domu już po strzelaninie.

Pierwsze lata po umieszczeniu Winnie w Arizona State Hospital wielu wspominało jako jedyny okres względnego spokoju.

Tyle, że Winnie nie była typową pacjentką, którą można było zaszufladkować i odłożyć na półkę.

Kiedy Winnie Ruth Judd zniknęła tym razem, nikt nie spodziewał się, że nie wróci przez ponad 6 lat.

Przez moment wyglądało na to, że Winnie wreszcie wygrała.

Winnie nie stawiała oporu.

Winnie Ruth Judd zmarła w 1998 roku w wieku 93 lat.

Sprawa Winnie Ruth Judd w moim odczuciu bardzo przypomina sprawę Amandy Knox.