Mentionsy

Na początku lat 30. ubiegłego wieku sprawa Winnie Ruth Judd była naprawdę głośna.

Dlatego choć tytuł odcinka mówi o upadłej królowej piękności, to chciałam zaznaczyć, że nie ma tutaj żadnych niepodważalnych dowodów, według których Winnie Ruth Judd rzeczywiście zdobyła kiedykolwiek tytuł Miss.

Druga istotna kwestia to to, że choć imię pani Judd było dwuczłonowe, Winnie Ruth, to kobieta częściej posługiwała się tym drugim imieniem.

Dlatego w prasie, tu już akurat i w polskiej i amerykańskiej, często pojawia się po prostu jako Ruth Judd.

Winnie Ruth Judd urodziła się 29 stycznia 1905 roku w Oxford w stanie Indiana jako Winnie Ruth McKinnell.

W 1924 roku, gdy Winnie Ruth McKinnell miała 19 lat, wyszła za mąż za Williama Judda, lekarza i weterana I wojny światowej, wówczas 41-letniego.

Faktem jest jednak, że Judd oferował coś, czego Winnie w tamtym momencie życia nie miała.

William Judd zmagał się z problemami zdrowotnymi, które według późniejszych relacji miały wpływ na jego zdolność do regularnej pracy zawodowej.

Reasumując, to małżeństwo państwa Judd funkcjonowało raczej jako taki układ dwojga dorosłych niż klasyczna rodzina.

Przeprowadzka Winnie Ruth Judd do Phoenix nie była nagłym zerwaniem z dotychczasowym życiem ani ucieczką w nieznane.

była po prostu kolejnym etapem niestabilnej, wędrownej egzystencji, do której państwo Judd byli już przyzwyczajeni.

Judd zmagał się z uzależnieniem od morfiny, które według relacji było konsekwencją leczenia ran wojennych.

Wbrew późniejszym uproszczeniom William Judd nie zniknął nagle z życia Winnie.

Z relacji wynika, że tworzyli swoistą, dość nieformalną grupę znajomych, w której państwo Judd oraz dwie młode kobiety Sara Samuelson, nazywana pieszczotliwie Sami oraz Anne Leroy, często spędzali razem czas.

I co warte zaznaczenia, to Winnie poznała właśnie te obie panie przez swojego męża, Williama Judda.

Bo to właśnie dr Judd poznał żonę z Ann Leroy, z którą pracował w szpitalu w Portland.

Rodziny Juddów i Leroy znały się pośrednio.

Rodzice N mieszkali na farmie niedaleko farmy rodziny Judd w Oregonie.

Później w ten układ weszła Winnie Ruth Judd.

W relacjach z Ann Judd zachowywała wyraźny dystans.

William Judd wyjechał do Los Angeles w poszukiwaniu pracy i przez kolejne tygodnie nie pojawiał się w Phoenix.

Ruth Judd, dziewczyna, która mieszkała z nami, przeprowadziła się, żebyśmy znów mogły być same.

Doktor Judd pisał.

Pracownica damskiej toalety oraz pracownicy obsługi zgodnie zapamiętali, że kobieta podała nazwisko – Judd, literując je wyraźnie i prosząc, by nikt nie wydawał bagażu pod jej nieobecność.

Informacja ta natychmiast została przekazana policji w Arizonie, która rozpoczęła sprawdzanie osób o nazwisku Judd podróżujących na tej trasie.

Bardzo szybko ustalono, że kilka dni wcześniej z Phoenix do Los Angeles pociągiem przyjechała Winnie Ruth Judd, żona lekarza pracująca jako sekretarka medyczna.

Kilka godzin później policja ustaliła, że był to Berton McKinnell, brat Winnie Ruth Judd.

Ostatnie kontakty ofiar oraz nagłe zniknięcie Winnie Ruth Judd tuż po przyjeździe do Los Angeles.

William Judd, przebywający wówczas w Los Angeles, sam zgłosił się do władz po tym, jak dowiedział się o odkryciu ufrów i zniknięciu żony.

Relacje świadków i doniesienia prasowe wskazują, że Judd był przekonany, iż jego żona nie zostanie odnaleziona żywa.

Po zatrzymaniu Winnie Ruth Judd od początku podtrzymywała jedną spójną wersję wydarzeń.

Judd utrzymywała, że próbowała się bronić, a broń wypadła wówczas Samuelson z ręki.

Najpierw zadzwoniła Ruth Judd, informując, że pojawi się w pracy z niewielkim opóźnieniem.

Wydaje mi się, że to była Ruth Judd.

Jedyną oskarżoną w sprawie była Winnie Ruth Judd.

Według prokuratury Winnie Ruth Judd działała z premedytacją.

Winnie Ruth Judd miała być kobietą odsuniętą na margines.

Prokuratorzy podkreślali, że Judd była kobietą impulsywną, niestabilną emocjonalnie i zaborczą, a zazdrość miała stopniowo przerodzić się w obsesję.

Według śledczych Winnie Ruth Judd miała przyjść do domu przy North Second Street w piątkowy wieczór 16 października 1931 roku.

Obrona Winnie Ruth Judd od początku znajdowała się w trudnym położeniu.

Adwokaci przedstawili Judd jako kobietę od lat zmagającą się z niestabilnością emocjonalną, epizodami dezorientacji i skrajnymi wahaniami nastroju.

Eksperci ci argumentowali, że w chwili zdarzeń Judd nie była w stanie odróżnić dobra od zła, a jej działania miały charakter impulsywny i oderwany od rzeczywistości.

Ława przysięgłych ostatecznie odrzuciła tę argumentację, uznając Winnie Ruth Judd za winną morderstwa pierwszego stopnia.

Kiedy w grudniu 1932 roku Winnie Ruth Judd w końcu zdecydowała się mówić, nie było już w sali sądowej łapy przysięgłych ani publiczności spragnionej sensacji.

A to oznaczało dla pani Judd jedno.

Po raz pierwszy osoby decyzyjne zobaczyły, że sprawa nie jest czarno-biała, a w normalnych okolicznościach Winnie Ruth Judd nie miała prawa zostać ukarana tak surowo.

Później Winnie Ruth Judd została uznana za osobę niepoczytalną, a jej dalsze losy to tułaczka po szpitalach psychiatrycznych.

Według Winnie Ruth Judd, Jack przyjechał do domu już po strzelaninie.

Obrona Hallorana argumentowała, że relacja Judd jest jedynie opowieścią osoby chorej psychicznie, niespójną, wewnętrznie sprzeczną i niewystarczającą, by stanowić podstawę jakichkolwiek zarzutów.

Co więcej, skoro sama Judd utrzymywała, że działała w samoobronie, to w rozumieniu obrony nie doszło do przestępstwa.

Z jednej strony stan opierał się na zeznaniach Ruth Judd, z drugiej odrzucał je jako niewiarygodne.

Kiedy Winnie Ruth Judd zniknęła tym razem, nikt nie spodziewał się, że nie wróci przez ponad 6 lat.

Winnie Ruth Judd zmarła w 1998 roku w wieku 93 lat.

Sprawa Winnie Ruth Judd w moim odczuciu bardzo przypomina sprawę Amandy Knox.

Brown miał kiedyś wykrzyczeć po pijaku, że tylko on jeden zna całą prawdę o sprawie Ruth Judd.