Mentionsy

W poprzednim odcinku przybliżyłam wam sylwetki sześciu zaginionych kobiet i opowiedziałam wam o tropach, które badała radomska milicja.

Pod koniec 1975 roku milicja sprawdziła już wszystkie hipotezy o kotłowniach, palaczach, zboczeńcach i wenerykach.

Okazało się, że od czasu do czasu sprzedawała na targowicy, jak to określały kobiety, z którymi rozmawiali milicjanci, jakieś używane ubrania, płaszcze, swetry, spódnice i niektóre z tych rzeczy należały do zaginionych kobiet.

Z notatek milicjantów, które znalazły się w aktach wynika, że zastanawiali się oni, czy mężczyzna podczas przesłuchania rozumiał znaczenie niektórych słów, których używali funkcjonariusze, np.

Jedna z hipotez, jakie rozpatrywali milicjanci i prokurator była taka, że to Krystyna była zleceniodawczynią tych wszystkich zabójstw, że była takim hersztem bandy i miała to być trochę jej zemsta, trochę sposób na odzyskanie długów za te usługi sutanerskie, za które cały czas się domagała jakichś większych kwot niż pierwotnie ustalono.

Innym razem, już kiedy toczyło się śledztwo i milicja robiła rozpytanie wśród radomskich prostytutek, Krystyna powiedziała do jednej ze swoich koleżanek, cytuję, o niej ch***** wiedzą, w protokole zostało to zapisane przez Samocha,

W ogóle tam się pojawiały wśród tych wypowiedzi różnych osób takie podejrzenia, że z tym wszystkim ma coś wspólnego jakiś milicjant i dlatego ta sprawa nigdy nie zostanie wyjaśniona.

Milicja próbowała sprawdzić, czy było możliwe, żeby dopłynęło tam aż z centrum Polski, czy mogło przepłynąć zaporę wodną, żeby ustalić, czy Halinę zamordowano gdzieś w okolicach Radomia, czy też najpierw została wywieziona gdzieś na północ Polski i dopiero tam zginęła.

Jednak zidentyfikowanie Haliny jako kobiety wyłowionej przed laty z Wisły nie przyniosło ostatecznie zbyt wielu odpowiedzi i nie przybliżyło milicjantów do rozwiązania kryminalnej zagadki.

Także w tym czasie radomska milicja miała na głowie inne sprawy niż zajmowanie się sprawą o kryptonimie Jolka.

Milicja nadal próbowała udowodnić, że to Krystyna typowała kobiety ze swojego otoczenia, trudniące się nierządem.

I po prawie 8 latach śledztwa w sprawie zaginięcia, na tym etapie już nie 6, a 7 kobiet, po wykonaniu tych niezliczonych czynności, przesłuchaniu kilkudziesięciu świadków, po całym tym, trzeba powiedzieć, ogromnym wysiłku, jaki podjęła radomska milicja,

Nie wierzyli przesadnie w sprawiedliwość, wymiaru sprawiedliwości, nie wierzyli w to, że jeśli powiedzą prawdę, to milicja im uwierzy, więc stwierdzili, że zaczną opowiadać jakieś zmyślone bajki i może im to jakoś pomóc.