Mentionsy

Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie w kolejnym odcinku podcastu ZaFIKsowany i mam się ogromną przyjemność, ogromny zaszczyt gościć diakon Aleksandrę Jarosz z Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce.

To jakieś takie wyobrażenie ja miałam przynajmniej, że ludzie po prostu wiedzą, że są do tego stworzeni, że dostają jakieś znaki i że po prostu zawsze są bardzo zaangażowani w życie duchowe i w jakiś rodzaj funkcji religijnych i później na przykład w kontekście Kościoła

No załóżmy kościoła katolickiego, jakiegokolwiek starokatolickiego, rzymskokatolickiego, to wygląda w ten sposób następnie, że przyjmuje się święcenia i się posługuje w kościele.

Bardziej bym się chyba jakichś przełomów dopatrywała w tej pierwszej części, czyli jeszcze zanim zaczęłam pełnić te świeckie posługi w Kościele, bo do Kościoła przyszłam po prostu po to, żeby mieć jakąś przestrzeń dla swojej wiary, żeby może dać tej wierze

Przyszłam do RKK, do Reformowanego Kościoła Katolickiego w 2018 roku po raz pierwszy.

W tradycji Kościoła diakonów czasem porównuje się do aniołów, posłańców, którzy przekazują słowo i służą ludziom.

Ale wydaje mi się, że o ile samym tworzeniem teologii zajmują się właśnie ośrodki akademickie, ludzie, którzy profesjonalnie i naukowo zgłębiają zagadnienia teologiczne, o tyle rolą Kościoła jest właśnie

I dbamy właśnie na drodze naszej posługi sakramentalnej o różne grupy, które w innych kościołach mogą być w jakiś sposób wyłączane czy wykluczane.

Nauczanie Kościoła, nauczanie Jezusa Chrystusa, w jaki sposób rozumiemy Trójcę Świętą, to jest coś, co rzeczywiście może dawać jakąś przestrzeń do zarówno rozwijania teologii feministycznej, jak i teologii inkluzywnej.

Już w pewien sposób ukształtowała mnie, kiedy przyszłam do Kościoła i zaczęłam zgłębiać to, czego Kościół naucza.

Też jakaś forma diakonii, ponieważ my mamy oczywiście w Kościele osoby ustanowione szczególnie do posługi diakonatu, czyli właśnie diakonów, ale generalnie diakonia jest czymś, do czego jest powołany każdy członek Kościoła.

Uczestniczenie w jakichś nabożeństwach ekumenicznych, angażowanie się w jakiś sposób na rzecz widoczności Kościoła, czy na rzecz ewangelizacji, czyli jakieś tam różne inne praktyczne zadania mamy wyznaczone.

To, że jeżeli osoba ukończy te trzy lata i nie ma stuprocentowego przekonania co do tego, czy to jest już moment naświęcenia, bądź biskup kościoła, który też podejmuje decyzję o udzieleniu święceń, też nie ma do tego przekonania, bądź wspólnota z jakiegoś względu nie ma do tego przekonania, ponieważ wspólnota też tutaj ma swój udział w podejmowaniu decyzji, też konsultuje biskup.