Mentionsy

Po pierwsze, cesarz Wilhelm swoim trudnym charakterem doprowadził do tego, że...

Poza tym sam Wilhelm już w trakcie, kiedy naziści funkcjonowali w Niemczech, był ich pewnym momencie można powiedzieć nawet apologetą, ale do tego przejdę dużo później.

Natomiast kluczowym jest także to, że cesarz Wilhelm przez 30 lat swojego panowania pielęgnował niemiecki imperializm, agresywną politykę międzynarodową Niemiec, politykę konfrontacyjną i taką, która jak najbardziej sprzyjała wychowaniu się kultu siły jako argumentu ostatecznego w rozwiązywaniu wszelkich konfliktów.

Dlatego warto się przyjrzeć biografii Wilhelma II, ponieważ ma on niepośredni wkład w to, jak potoczyła się historia Niemiec i całego świata.

Friedrich Wilhelm Victor Albert urodził się 27 stycznia 1859 roku w pałacu następców tronu, czyli Kronprinzpalas w Berlinie.

Był on synem Fryderyka, znanego później jako Fryderyk III, cesarz Niemiec, wnukiem Wilhelma I i królowej Wiktorii.

Miała ona mnóstwo wnucząt, spośród których koronę na głowie nosił jej wnuk Grzegorz V, kolejny brytyjski król, ale także właśnie Wilhelm, cesarzowa Aleksandra, czyli żona Mikołaja II.

zaczął Wilhelm, wnuk królewa Wiktorii, który był w związku z tym kuzynem Grzegorza V, także wnuka królewa Wiktorii, który to Grzegorz V był kuzynem Mikołaja II, kuzynem w tym sensie, że ich matki były rodzonymi siostrami.

Nie mówiąc o tym, że sam kajzer Wilhelm był także kuzynem Mikołaja II i to podwójnie.

Był sobie Fryderyk Wilhelm III, król Prus.

I jego najstarszym synem był Fryderyk Wilhelm IV, jego następca na tronie Prus.

Jego drugim synem był Wilhelm I, następca Fryderyka Wilhelma na tronie Prus i potem pierwszy cesarz Niemiec i także dziadek Wilhelma II.

Miał on także córkę, księżniczkę Szarlotę, rok młodszą od Wilhelma I. I ta księżniczka Szarlota pobrała się z Mikołajem I, cesarzem rosyjskim.

I ta Augusta wyszła za Wilhelma I, dziadka Wilhelma II.

No, dobra, ale wróćmy do Wilhelma, bo problem z Wilhelmem był taki...

Poród Wilhelma II był ciężki i w jego skutek Wilhelm...

Ona była krótsza, ona była mniej sprawna i Wilhelm miał ogromny kompleks tej lewej ręki.

Domyślam się, że mały, kilkuletni Wilhelm... No cóż, nie mogło się skończyć źle.

Wilhelm jako młodzieniec był inteligentny, ale także porywczy.

I z tą porywczością wiąże się potem bardzo wiele katastrof Niemiec i świata, ponieważ Wilhelm z jednej strony był...

Otóż dwunastoletni Wilhelm jest świadkiem powstania cesarstwa niemieckiego i nagle dowiaduje się, że nie jest tylko następcą, następcy tronu.

po tym, że ojciec sam był następcą tronu, gdyż jego dziadek Wilhelm I dożył dziewięćdziesiątki i spędził na tronie Cesarstwa Niemieckiego 17 lat, a wcześniej jeszcze 10 lat na tronie Królestwa Prus, który to tronek objął po starszym bracie.

Wilhelm I był politykiem ostrożnym, był politykiem, który zdawał się na osąd polityczny swoich doradców, swoich ministrów, swoich, że tak powiem, podszyjonych, przede wszystkim oczywiście Otto von Bismarcka.

Nastoletniość Wilhelma I to wojny z Napoleonem, a nastoletniość Friedricha III w tym wypadku to jednak jest wiosna ludów.

Friedrich umiera po 99 dniach na tronie i tron obejmuje Wilhelm II w wieku lat 29.

To, co Wilhelm wdychał, czym się wychowywał, ten sos, w którym się kisił,

I on, jako 29-latek, objął tron tego cesarstwa, jako właśnie Kaiser Wilhelm II.

I tu warto podkreślić, że Wilhelm II nie był ani za młody, żeby objąć tron, ani zbyt słabo wykształcony.

Wilhelm oczywiście miał swoją wizję świata.

Kiedy Wilhelm I się z nimi nie zgadzał, na przykład w kwestii zajęcia Wiednia podczas wojny z Austrią, czy w kwestii różnych elementów polityki zagranicznej, tudzież wewnętrznej także, Bismarck za każdym razem groził, że odejdzie.

A Wilhelm II, zdając sobie sprawę, że te trzy dekady...

Więc za każdym razem, kiedy Bismarck groził, że odejdzie, to Wilhelm wiedział, że bez Bismarcka będzie mu znacznie trudniej sobie poradzić.

Więc kiedy Bismarck zagroził, że odejdzie, ale w konflikcie z Wilhelmem II, to Wilhelm II powiedział, dobrze, no to może pan zrezygnować.

I to też był ważny sygnał, bo Wilhelm chciał budować imperialną flotę, która będzie rywalizować z Brytyjczykami, co też miało niepośredni wpływ na ostateczny wybuch I wojny światowej.

I w kwestii tej floty przeczytam Wam przemówienie Kajzera Wilhelma II, które wygłosił do rekrutów.

Tutaj warto podkreślić, armia cesarska, tym bardziej w rozumieniu Wilhelm II, to była po prostu jego armia.

Inne słynne przemówienie, które Wilhelm wygłosił, a to było w 1900 roku w Bremenhafen, kiedy wysyłał niemieckich żołnierzy, żeby tłumili powstanie bokserów w Chinach,

I oni, idąc do tej armii, ukształtowanej przez Wilhelma II, ukształtowanej przez klimat wytworzony przez cesarza, w którym to wielkie, potężne Niemcy mogą robić wszystko, co chcą, na przykład jechać do Chin i zabijać Chińczyków, jeżeli Chińczyk spojrzy na Niemca z ukosa.

Cesarz Wilhelm robił wszystko, żeby podkreślić, że rządem cesarskim to zawiaduje on.

Dlatego też Wilhelm bardzo chętnie tych swoich kanclerzy wymieniał.

Koncept jedynowładztwa jest oczywiście wielokrotnie starszy od Wilhelma II, ale jest tutaj płynne przejście z czasów cesarskich,

Wilhelm, budując tutaj światową politykę, wybrał się także do Konstantynopola w 1889 roku.

cesarza Wilhelma.

Cesarz Wilhelm nie bał się angażować w agresywne posunięcia na arenie międzynarodowej.

Natomiast Wilhelm w 1905 roku przybył 31 marca do Tangeru, przejechał po Tangerze na białym koniu i mówił, że tutaj Niemcy jak najbardziej wspierają suwerenność, niepodległość sułtana Abdelaziza.

kajzera Wilhelma z sułtanem Abdulhamidem, zbliżyli się także z Turcją, właściwie zbliżyli Turcję do Niemiec, no bo Turcja realnie także rywalizowała z Rosją na terenie Bałkanów, ale także Kaukazu.

W związku z tym cesarz Wilhelm udzielił pełnego poparcia cesarzowi Franciszkowi Józefowi, mówiąc, że wszystko co uzna za słuszne, to Niemcy poprą.

Wróćmy jednakowo jeszcze na chwileczkę do Wilhelma.

Wilhelm więc prowadził politykę agresywną, prowadził politykę ambitną przy okazji, miał niewyparzony język, że tak powiem, brakowało mu kalkulacji politycznej Bismarcka i jeszcze do tego zachowywał się tak, jakby Niemcy były krajem, którego się po prostu nie da pokonać, więc mogą być

W każdym razie, moi drodzy, Kaiser Wilhelm nie był w stanie wypełnić butów pozostawionych przez Bismarcka.

W każdym razie, na koniec chciałbym Wam przeczytać jeszcze kilka cytatów z Wilhelma, które dobrze oddają klimat owych czasów i to, jakie podglebie zostawił potomnym.

Otóż, kiedy Niemcy przystępowały do I wojny światowej, o której wybuchu opowiem w kolejnym odcinku, wygłosił Wilhelm przemówienie z balkonu Pałacu Cesarskiego w Berlinie 31 lipca 1914 roku.

Natomiast 18 sierpnia 1914 roku, kiedy wojna już trwała, Wilhelm wygłosił przemówienie do swojej gwardii w Potsdamie.

I tak właśnie, moi drodzy, w megalomańskim, najlepszym wilhelmowskim stylu Wilhelm wysyłał swoich żołnierzy na wojnę.