Mentionsy

Pewnego razu stan Nowy Jork zlecił firmie Pullmana przeniesienie 20 budynków w okolicy kanału Erie.

Jedna z takich podróży George'a Pullmana musiała być momentem przełomowym.

Pamiętacie o pierwszym zajęciu Pullmana?

W ten sposób, Mud City, jak popularnie nazywano to miasto, stało się nowym domem George'a Pullmana.

Wyglądało to w ten sposób, że każdy wagon Pullmana miał za sobą dostawiony zwykły wagon sypialny.

Chodziło o to, aby pasażer miał wybór, czy chce zapłacić od 50 do 75 centów za noc w starym wagonie, czy oszałamiającą wówczas kwotę dwóch dolarów za noc w wagonie Pullmana.

Kolejnym wagonem oferowanym przez Pullmana był wagon hotelowy Western World, który zainteresował nawet samego komandora Corneliusa Vanderbilta.

W okresie największego rozkwitu firmę Pullmana można było spokojnie porównać do ogromnej firmy hotelowej, która dysponowała zawrotną liczbą 260 tysięcy łóżek, miała 2950 recepcji, czyli właściwie kasy biletowych i każdego roku przyjmowała ponad 20 milionów gości.

Wagonami Pullmana można było dotrzeć aż w okolicy zatoki Tehuantepec i granicy Meksyku z Głatemalą.

Produkcja wagonów oraz ich sprzedaż czy wynajem była tylko jednym z elementów działalności George'a Pullmana.

Kluczową rolę w tym systemie odgrywali portierzy Pullmana.

Po zniesieniu niewolnictwa wielu z nich szukało pracy, a doświadczenie zdobyte wcześniej w domach zamożnych rodzin sprawiało, że idealnie wpisywali się w oczekiwania Pullmana.

To właśnie ten element najmocniej wyróżniał wagony Pullmana na tle konkurencji i budował ich reputację.

Kryzys gospodarczy uderzył w kolej, a wraz z nią w firmę Pullmana.

Po prostu pasażerowie zwracali się do każdego portiera imieniem George, George'a Pullmana, niezależnie od tego jak miał na imię.

Aby zmusić firmę Pullmana do podjęcia działań zdecydowano się na radykalny krok.

Kiedy Związek Zawodowy American Railway Union pod przywództwem Eugenia Debsa ogłosił bojkot wagonów Pullmana, konflikt rozlał się daleko poza granice jednego miasta.

Kolejarze w całym kraju zaczęli odmawiać obsługi pociągów z wagonami Pullmana, doprowadzając do zatrzymania transportu w prawie całym kraju.

Tej samej Arkadii, która miała być sercem idealnego miasta Pullmana, symbolem postępu i dobrobytu.

Jedni potępiali związki zawodowe, inni obarczali odpowiedzialnością George'a Pullmana i jego brak troski o dobro pracowników.

Chociaż firma deklarowała, że nie sprzeciwia się związkom zawodowym, wszyscy pracownicy Pullmana, którzy wzięli udział w strajku i zostali ponownie zatrudnieni, musieli oddać swoje legitymacje związkowe oraz podpisać oświadczenie, że nie będą należali do żadnego związku.

Stwierdzono w nim, że spółka Pullmana jest wrogo nastawiona do idei prowadzenia rozmów ze zorganizowanym ruchem pracowniczym w celu rozwiązania sporów między nią a jej pracownikami.

Ostatecznie życie Pullmana po Wielkim Strajku nie zmieniło się tak bardzo jak można było by się tego spodziewać.

Imperium trwało, fabryki pracowały, a nazwisko Pullmana wciąż budził respekt.

Historia Pullmana pokazuje, że nawet najbardziej dopracowany system może się załamać, jeśli zabraknie mi miejsca dla ludzi.