Mentionsy

Zaczynając od jednej łódki, komandor Vanderbilt pokazał, jak buduje się imperium.

Vanderbilt za wszelką cenę pragnął bogactwa i pozycji.

Dla Vanderbilta biznes był wojną, a on zamierzał być jedynym dowódcą na placu boju.

I w tej kipiącej energii metropolii Vanderbilt dostrzegł szkielet przyszłego imperium, które zamierzał skrupulatnie zbudować.

W tym momencie Vanderbilt zawarł z amerykańskim rządem umowę na transport zaopatrzenia wojskowego po wodach Nowego Jorku, co przyniosło mu pierwsze duże pieniądze.

Vanderbilt nie zmarnował tej okazji i dzięki wojnie rozwinął swoją firmę.

Miał powtarzać Vanderbilt, kiedy jego konkurenci próbowali stawiać opór.

Vanderbilt miał już za sobą pierwsze doświadczenia na wodzie i kilka sukcesów z czasów wojny.

Vanderbilt wszędzie pracował bez przerwy.

Po kilku latach samodzielnego prowadzenia niewielkiej łodzi żaglowej przewożącej pasażerów między Staten Island a Manhattanem, Vanderbilt zaczął szukać większych możliwości i w 1817 roku jego pracowitość i reputacja przyciągnęły uwagę Tomasa Gibbonsa, zamożnego plantatora z południa i właściciela kilku parowców.

Gibbons zatrudni Vanderbilta jako kapitana jednego ze swoich parowców, Bellona, ale to była rola znacznie wykraczająca poza zwykłą nawigacją.

Vanderbilt szybko stał się jego zaufanym managerem oraz prawą ręką w operacjach biznesowych.

W ciągu 12 lat współpracy z Gibbonsem, Vanderbilt zdobył nie tylko doświadczenie w zarządzaniu flotą i prowadzeniu operacji logistycznych, ale także wgląd w strategie prawne, polityczne i biznesowe, które później sam doskonale wykorzystywał.

Z kolei Thomas Gibbons, z którym współpracował Vanderbilt, prowadził konkurencyjną linię, jednak bez tej licencji, twierdząc, że działa na podstawie

Dzięki wyrokowi Vanderbilt i Gibbons mogli rozwijać działalność bez ograniczeń.

Vanderbilt nauczył się wtedy, że prawo można wykorzystywać jako broń konkurencyjną.

Przez 12 lat Cornelius Vanderbilt był lojalnym człowiekiem Gibbonsa, który miał o nim powiedzieć, on uderza we wszystko, co stanie na jego drodze.

Vanderbilt miał już za sobą pierwsze sukcesy.

I właśnie tam Vanderbilt postanowił rzucić wyzwanie najpotężniejszym graczom.

Gdy konkurencja oferowała rejs do Albany za 3 dolary, Vanderbilt schodził do 1 dolara.

Gdy rywale próbowali go przebić oferując bilety za 50 centów, Vanderbilt przewoził pasażerów nawet za darmo.

Jednocześnie Vanderbilt liczył każdy grosz.

Albo sprzedali swoje linie Vanderbiltowi, albo zapłacili mu, aby nie pływał na tych samych trasach co on.

I Vanderbilt zdał ten test celująco.

Jednak pojawiła się jeszcze jedna opcja, mniej znana i właśnie na nią postawił Vanderbilt.

W tym celu Vanderbilt założył spółkę Accessory Transport Company, która zdobyła licencję od nicaraguańskiego rządu i zaczął budować ten szlak.

Walker, wspierany przez konkurencję, odebrał Vanderbiltowi kontrolę nad jego własną trasą, jednak Vanderbilt nie odpowiedział przemocą.

Kuba Tomczak finansował działania, które prowadziły do obalenia Walkera, a kiedy opadł Vanderbilt odzyskał kontrolę.

XIX wieku Cornelius Vanderbilt miał już za sobą niemal pół wieku sukcesów na wodzie.

Vanderbilt, jak przystał na kogoś, kto z jednej łodzi zbudował imperium, potrafił wyczuć, kiedy zmienia się prąd i miał odwagę przestawić ster.

Vanderbilt zobaczył w tym nie zagrożenie, lecz kolejną okazję.

Działalność Vanderbilta nie polegała tylko na przejmowaniu kolejnych linii, on integrował je w jedną sieć.

Vanderbilt działał w czasach, gdy regulacje prawne nie były silne, a bogaci przedsiębiorcy lub po prostu konkurenci wykorzystywali każdy możliwy sposób aby zaszkodzić innemu biznesmenowi.

Takim przykładem był Daniel Drew, który naciskał na niektórych polityków amerykańskich, by ci doprowadzili do cofnięcia koncesji Vanderbilta.

Vanderbilt chciał przejąć kolej Erie strategiczną linią biegnącą przez stan Nowy Jork aż do granicy z Kanadą.

Były to tysiące papierów wartościowych, które rozwadniały udziały Vanderbilta.

Vanderbilt zrozumiał, że tej bitwy nie jest w stanie wygrać.

Vanderbilt wiedział, że aby naprawdę rządzić transportem, musi połączyć wschód kraju z zachodem.

Vanderbilt był już wtedy człowiekiem starszym, ale nadal głodnym.

Jak pisała o nim w 1868 roku Chicago Tribune, Cornelius Vanderbilt to bez wątpienia człowiek władzy.

Dziedzictwo Vanderbilta istnieje do dzisiaj.