Mentionsy

Te słowa otwierają czterdziesty rozdział Księgi Izajasza.

Z tego względu tę część proroctw Izajasza zwie się Księgą Pocieszenia Izraela.

Prorok Izajasz woła, przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do Niego, że czas Jego służby się skończył, że nieprawość Jego odpokutowana.

Głos wołający na pustyni, zapowiadany przez Izajasza, został przez wszystkich czterech autorów Ewangelii, Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, zacytowany w odniesieniu do Jana Chrzciciela.

Apostał Piotr, cytując słowa Izajasza w swoim pierwszym liście, napisał, iż jesteśmy odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego przez Słowo Boże, które żyje i trwa, gdyż wszelkie ciało jest jak trawa, a wszelka chwała Jego jak kwiat trawy.

Apostał Narodów, cytując te właśnie słowa Izajasza dwukrotnie w liście do Rzymian i do Koryntian, zadaje pytanie, któż poznał myśl Pana, któż może Go pouczać, ale my jesteśmy myśli Chrystusowej.

Prorok Izajasz stawia pytanie.

Izajasz stwierdza, że jest rzeczą zupełnie niepotrzebną i niedorzeczną, żeby porównywać Boga z kimkolwiek lub z czymkolwiek.

Poetyckim, pięknym językiem Izajasz opiewa potęgę i majestat Boga jako stwórcy.

Izajasz stawia pytanie i przekazuje je niejako pod rozwagę.

W samym końcu czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza Ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły, biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą.

W małym kościółku kaznodzieja głosił kazanie w oparciu o tekst z Księgi Izajasza.