Mentionsy

Do prywatnych komnat, stajni o świcie i do serc ludzi, którzy w polu bitwy wydawali się nieśmiertelni.

Kim naprawdę byli husarze?

Gdy myślimy o husarzach widzimy szarże, słyszymy turkot kopyt, czujemy zapach prochu, ale czy kiedykolwiek zastanawiałeś się co działo się po bitwie albo jeszcze lepiej pomiędzy bitwami?

Dzisiaj odkryjemy ich prawdziwe życie.

Większość posiadała dworki, solidne, ale dalekie od pałacowego przepychu.

O, to sprawa kluczowa.

Szable, płaszcz bojowy, koncerz do przebijania zbroi i pistolety.

Przeważnie parę, bo jeden to za mało.

Przeciętny husarz z dobrego rodu potrafił czytać i pisać.

A teraz przejdźmy do najbardziej intymnej części domu husarza.

To była współwłaścicielka przedsiębiorstwa o nazwie Gospodarstwo Szlacheckie.

Zanim przejdziemy dalej, jeśli podoba Ci się to co słyszysz, zostaw suba.

I zwykle na początku była to szabla drewniana, tak zwany falset, którym trenowano, a z czasem przechodzono do prawdziwej broni.

Więź między husarzem, a jego wierzchowcem była silniejsza niż niejedna ludzka przyjaźń.

Dzisiaj, jeśli nie pracujesz w fabryce na porannej zmianie, to jeszcze noc.

Najpierw pielęgnacja, czyszczenie kopyt, szczotkowanie sierści, sprawdzanie uzębienia, potem karmienie.

Aż twoje ciało staje się przedłużeniem ciała konia, a jego twoim.

I to wszystko bez używania rąk do sterowania koniem, bo przecież trzymasz broń.

Przyszedł czas na broń.

Trzymanie jej w galopie, utrzymanie równowagi, trafienie w przeciwnika to wymagało siły, precyzji i cholernego szczęścia oraz specjalnego mocowania, które było częścią siodła i odciążało część wagi.

Bo pionowo byś spadł przy pierwszym kontakcie.

Przy szarży kopię kładziesz pod pachą, ale nie trzymasz jej kurczowo.

Przychodził czas na szable i tu zaczynała się prawdziwa magia.

Szabla husarska to nie był prosty mieczyk.

To była przedłużona ręka.

Szermierka szablą wymagała innej techniki niż walka mieczem prostym.

Musisz być szybki jak błyskawica i precyzyjny jak chirurg.

Dzieci ćwiczyły na drewnianych szablach, rąbiąc snopy słomy, potem przechodziły do prawdziwego metalu i dopiero po latach, po latach stawały się wystarczająco dobre, by dołączyć do chorągwi.

I tu dochodzimy do kluczowego punktu psychologicznej strony tej pracy, bo praca to było odpowiednie słowo.

Zawsze w formie, nigdy nie wiedział, kiedy przyjdzie rozkaz w marszu.

Zostawiasz ciepły dom, żonę, dzieci, pakujesz ekwipunek, który sam musisz sfinansować, przypominam, bierzesz pocztowych, czyli służbę, bo sam przecież nie pojedziesz, i ruszasz w drogę.

W zimę, w błocie, przez niebezpieczne drogi.

Presja?

A jeszcze te oczekiwania, bo przecież jesteś husarzem, elitą, legendą, nie możesz zawieść, nie możesz pokazać słabości.

A jeśli chcesz wesprzeć kanał, zerknij do opisu.

Znajdziesz tam link do mojego sklepu, gdzie możesz kupić coś fajnego oraz do Patreona i BuyMeACoffee, gdzie możesz postawić mi kawę albo baryłkę miodu, bo przy husarzach miód chyba lepiej pasuje.

Przede wszystkim...

Otóż wieczorami przy świetle kominka niejeden husarz sięgał po księgę, czytał poezję, zwłaszcza Kochanowskiego, albo kroniki czy pisma filozoficzne.

Zachowało się sporo korespondencji husarskiej i jeśli kiedykolwiek ją przeczytasz, zdziwisz się jak wykształceni i jelokwentni byli ci ludzie.

A uchylając nieco rąbka tajemnicy, zachowało się trochę listów miłosnych pisanych przez husarzy i są zadziwiająco czułe.

Wielu husarzy zadłużało się przez hazard właśnie, bo wiesz, co to znaczy przegrać z sąsiadem, który jest do tego twoim kolegą z chorągwi.

Nie dlatego, że byli filantropami, choć niektórzy pewnie tak, ale dlatego, że to budowało prestiż.

A prestiż w społeczeństwie szlacheckim był walutą cenniejszą od złota.

Tutaj dochodzimy do kluczowej sprawy, czyli edukacji.

Husarz to nie był prosty rycerz.

To była elita, która miała do dyspozycji najlepszy sprzęt i najlepszy trening.

A ich prywatne życie, te książki, ta muzyka, te polowania, to wszystko budowało człowieka kompletnego.

Husarz na samo wyposażenie potrzebował wielokrotności rocznej pensji przeciętnego człowieka.

Giermek, który nosił zapasową kopię i pomagał w ubieraniu zbroi oraz pachołek, który prowadził konie zapasowe.

Chłopi pracowali na ich ziemi, płacili dziesięcinę.

I właśnie dlatego żona była kluczowa, bo gdy husarz wyjeżdżał na wojnę, a wyjeżdżał często, to ona przejmowała stery.

Doprowadzić do ruiny.

A ruina była blisko, bo oprócz kosztów wyposażenia, oprócz utrzymania pocztu, były jeszcze inne wydatki.

Reprezentacja.

To była inwestycja w PR.

Staropolski PR, ale zasada ta sama.

Inni, ci szczęśliwsi albo sprytniejsi, bogacili się.

Jeden udany najazd na tureckie tabory mógł przynieść majątek wystarczający na całe życie.

To nie była prosta droga chwały, to była ciągła żonglerka finansami, reputacją, zobowiązaniami.

Mam do ciebie prośbę, wejdź do opisu i sprawdź nasz sklep.

Mamy tam naprawdę fajne rzeczy związane z historią.

A jeśli chcesz wesprzeć kanał jeszcze bardziej,

Każda złotówka idzie na kolejne odcinki, a ja jestem za nią naprawdę wdzięczny.

Zachowały się w zmianki o husarzach, którzy wracali z wojny, przemienieni.

Nie mogłeś przyznać się do strachu, do traumy, bo byłeś

Przed bitwą modlili się, po bitwie dziękowali Bogu za ocalenie, fundowali kaplice, stawiali kapliczki przydrożne, chodzili na pielgrzymki.

Usprawiedliwiała żołnierski fach.

Przecież walczysz za wiarę, za króla, za ojczyznę.

Alkohol był wtedy normalnym elementem życia, wszyscy pili wino, piwo, gorzałkę, miód oczywiście, ale niektórzy pili, żeby zapomnieć, żeby uciszyć głosy, żeby przestać widzieć twarze tych, których zabili.

To prowadziło często do tragedii, do awantur pojedynków rozbitych rodzin.

Przyjaźnie.

Często wychowywał nawet wraz z dziećmi z prawego łoża.

Z jednej strony twardzi wojownicy, z drugiej ludzie z emocjami, lękami i pragnieniami.

Żyć w ciągłym napięciu między tym kim musieli być, a tym kim byli naprawdę.

Poznałeś husarzy takimi jakimi naprawdę byli.

Którzy fundowali kaplice, ale też pili do nieprzytomności.

Subskrybuj jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś i sprawdź nasz sklep oraz wesprzyj kanał.

Tymczasem zapraszam Cię na odcinek o tym, jak szlachta wyjeżdżała na studenckie podróże.

Prawdziwi ludzie.