Mentionsy

Wiemy, że kiedy na przykład Władimir Putin pierwszy raz dochodził do władzy, to...

Okazało się zupełnie odwrotnie i chciałabym, żebyś może opowiedziała właśnie naszym słuchaczom na początek, co takiego w Rosji wydarzyło się i zmieniło za czasów tej pierwszej kadencji Putina i później jego powrotu do władzy i też czym te dwa momenty, okresy się od siebie różniły przede wszystkim.

Ponieważ zwyciężyli, to dla nich stało się to takim imperatywem, taką zasłoną, która przyćmiła, przyrzuciła gęstą taką kołdrą to wszystko, co działo się złego i o tym się nie rozmawiało i o tym się nadal nie rozmawia i na tym też buduje Władimir Putin, moim zdaniem, pozycję.

Bardzo mi się podoba, jak połączyłaś właśnie opowiadanie o społeczeństwie rosyjskim razem z tą polityką właśnie Putina i takim umacnianiem przeświadczenia, że wojna jest czymś po prostu koniecznym, a nie koniecznie elementem polityki, co do której możemy podjąć decyzję, czy chcemy ją rzeczywiście zaczynać, czy nie po prostu.

No bo poparcie dla Putina cały czas, to już rozmawiałyśmy o tym niejednokrotnie, jest dominujące.

I lata 90. są kapitałem, który wykorzystuje Putin, mówiąc, że...

To jest taki mit założycielski państwa rosyjskiego putinowskiego, że odbicie się od tych lat dziewięćdziesiątych.

Troszeczkę było lepiej w pierwszym okresie rządu Władimira Putina.

Ale Putin chyba bardziej zna rosyjskie społeczeństwo, wyczuwa te emocje, niż jakikolwiek inny przywódca polityczny.

Trochę wyczuwał te emocje Eugenii Prigożyn, ale ponieważ Rosja jest państwem neototalitarnym, systemu mafijnego, to Władimir Putin zachował się względem buntownika Eugenia Prigożyna, jak ten Don Corleone, czyli musiał pokazać elicie, że musi się pozbyć przeciwnika politycznego, który rzucił mu wyzwanie.

I to powoduje, że kiedy dochodzi do władzy Władimir Putin, on oczywiście dochodzi do władzy na bazie z kolejnej wojny w Czeczeniu, tylko że z sukcesem przeprowadzonej.

Pewne zamieszanie wprowadził Dmitrii Miedwiediew, kiedy został prezydentem, a Putin został premierem.

I to był klucz, że Putinowi udało się mimo wszystko zachować nie tyle właśnie instytucję prezydenta jako najważniejszą, tylko w swojej osobie skupić pełnię władzy.

Putin deklarował, że odejdzie ze stanowiska, no bo przecież kadencje mu się kończyły, ale w ostateczności wniosek był jeden.

Jeżeli odejda albo zmieni się coś w tym układzie sił, Putin może skończyć w więzieniu, może skończyć na wygnaniu, bądź może skończyć tak jak niektórzy w Rosji różni oficjele, wyskakując z okna świadomie bądź nieświadomie.

To powiedz mi teraz, może spróbujmy spojrzeć od drugiej strony, bo ten okres właśnie, o którym wspomniałaś, Jelcyn, Putin, potem Miedwiediew, to też jest okres, kiedy Zachód trochę próbuje się do Rosji zbliżyć.

Po pierwsze, mit drugi założycielski systemu putinowskiego jest taki, który mówi o zdradzie Zachodu.

Czy to był Bill Clinton za czasów Borysa Jelcyna, czy to był George W. Bush, który spojrzał głęboko Putinowi w oczy i zobaczył tam dobrego człowieka.

Hasła o tym, że z Rosją będzie można się jakoś dogadać, że Rosji nie można upokarzać, Władimira Putina nie można upokarzać i hasła takie tożsamościowe, które na pewno łechcą Władimira Putina i takie rzeczy, które są dla niego istotne, mówiące o tym, że trzeba wyjść z Europy, jeżeli chodzi o Amerykanów, że trzeba NATO zweryfikować, czy wszyscy łożą na bezpieczeństwo tyle, co powinni.

Więc to jest coś, co gra Władimirowi Putinowi, ale łącząc wszystko to, co powiedziałyśmy wcześniej, czyli ten element wojny, ten element transformacji systemu, to trzeci element, który bym chciała powiedzieć.

że Władimir Putin jest jakby trochę z innej planety, że on jest trochę nienormalny w takim kontekście, tak jak oni to odbierali.

Władimir Putin jest jak najbardziej racjonalnym graczem.

Tylko ta racjonalność opiera się na doświadczeniu, które dał Zachód niestety, mianowicie, że za każdym razem jak Władimir Putin eskalował strategię Rosji, to jest taka strategia eskalacyjna z zaskoczenia, zyskiwał.

bo te sankcje, które zostały narzucone tylko potwierdziły ten syndrom oblężonej twierdzy w ramach propagandy rosyjskiej i takiego umacniania autorytety Władimira Putina.

A jak zaoferuje nowy sposób relacji albo dostanie coś Władimir Putin nowego, żeby przez jakiś czas był spokojny i tak jak trochę niegrzeczne dziecko, któremu daje się ciasteczko po to, żeby przez jakiś czas było spokojne, ale wiadomo, że to nie zmieni sposobu zachowania, to Władimir Putin oczekuje nowej oferty.

Teraz jest takie przekonanie, że rzeczywiście Putin się nie zatrzyma w Ukrainie.

No i jest kolejny element, mianowicie Putin tak naprawdę nie ma innych opcji na stole ze swojego wachlarzu,

I to jest wniosek z rządów Dmitrija Miedwiediewa, który wyciągnął bardzo realistycznie Władimir Putin.

To oni byli wkurzeni na tę zamiankę Dmitrija Miedwiediewa na Putina, że dlaczego to się dzieje ponad ich głowami.

elicie władzy, tej wąskiej grupie ludzi, których też w czasie pracy w piśmie nazywam zbiorowym Putinem.

To na koniec, bo porozmawiałyśmy o rosyjskim społeczeństwie, o Putinie, o zbiorowym Putinie.

Chociaż też trzeba przyznać, że Putin nie był tak do końca przekonany, czy to się uda, bo zablokował Instagrama, zablokował kontakty z mediach społecznościowych między Ukraińcami i Rosjanami w pierwszej fazie wojny.

Skoro rzeczywistość nie pasuje do tego, co się słyszy w propagandzie i w telewizji, to lepiej zapomnieć o rzeczywistości, tylko skupić i sobie zracjonalizować to, co się widzi w telewizji i słyszy z ust Putina.

I to było takie doświadczenie takiego bardzo dużego rozczarowania, bo właśnie nie tylko ten strach jest takim motywem, tylko też coś, co właśnie uważam, że Putin wyczuwa.