Mentionsy

o podpisaniu umowy o partnerstwie między UE a krajami Mercosur.

Kolejnym tematem dzisiejszej depeszy jest podpisanie umowy o partnerstwie między Unią Europejską a krajami Mercosur, a moim rozmówcą jest Bartłomiej Znojek, analityk zajmujący się Ameryką Łacińską w PISM.

Chciałem Cię zapytać, czym w ogóle jest ta umowa między UE a krajami Mercosur i skąd w ogóle wzięło się to, że tak długo nad tym negocjowano?

Więc jest to coś bardzo szerokiego, co ma docelowo stworzyć ramy dla relacji między Unią Europejską a jej partnerami w Mercosurze.

Unia była drugim partnerem handlowym Mercosuru, liczyła na wzmocnienie swojej pozycji, to były też... Powiedz tylko, przepraszam, że ci wejdę w słowo, Bartku, ale powiedz, jakie kraje się zaliczają do państw Mercosur, bo to może nie jest oczywiste dla wszystkich.

Mercosur formalnie ma teraz sześciu członków, to znaczy członkowie, założyciele i ci, którzy podpisywali umowę, to jest Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj.

W zeszłym roku Boliwia dołączyła do Mercosuru, natomiast jeszcze w trakcie wdrażania przepisów Mercosuru, żeby mieć status pełnego członka, mamy też Wenezuelę, która dołączyła do Mercosuru, ale od 2017 roku jest zawieszona w prawach członkowskich.

Natomiast znaczenie tej umowy gospodarczej stopniowo w miarę przedłużających się negocjacji ustępowało znaczeniu politycznemu, strategicznemu, dlatego że w tym momencie Chiny są największym partnerem Mercosuru, mamy sytuacje, w których narasta protekcjonizm, głównie za sprawą polityki Stanów Zjednoczonych, więc można powiedzieć, że ta umowa stała się trochę taką obietnicą wzmocnienia pozycji Unii Europejskiej jako atrakcyjnego partnera.

No w każdym razie to, co chciałem powiedzieć, to że wydaje mi się, że w kontekście właśnie tych trochę zmieniających się sojuszy, chyba trzeba to wprost powiedzieć, na Zachodzie, no to ta umowa była takim ważnym elementem tej narracji mówiącej o tym, że nie możemy polegać, że musimy rozszerzać te relacje, które mamy z całym światem i właśnie ta umowa z Mercosurem ma być taką próbą pokazania, że nie jesteśmy, jeśli chodzi o różnego rodzaju towary, właśnie przede wszystkim rolne, zależni tylko

Natomiast ważne jest tutaj w przypadku Mercosuru, że to jest w ogóle przedstawiane jako największa strefa wolnego handlu.

Tylko właśnie te spory, które cały czas trwają, czyli zastrzeżenia, że państwa Mercosuru nie będą spełniały tych samych standardów związanych z zrównoważonym rozwojem, obawy sektora rolnego, że dojdzie do napływu produktów rolno-spożywczych z Mercosuru, które nie spełniają standardów, to są elementy, które cały czas działają.

W związku z tym do jej przyjęcia wystarczy w przypadku Unii Europejskiej większość kwalifikowana w Radzie i ta większość została uzyskana 9 stycznia tego roku, większość w Parlamencie Europejskim i przynajmniej jedna ratyfikacja w jednym z państw Mercosuru.

Kwestia umowy Mercosuru jest podstawowym powodem, dla którego zgłoszono wotum nieufności już czwarte rekordowe w tej kadencji Parlamentu Europejskiego wobec Ursuli von der Leyen.

A ta umowa została wysłana do rady, ten projekt zatwierdzenia, w tym samym dniu co umowa z Mercosurem.

Natomiast umowę z Mercosurem niezmiennie budzi ogromny sprzeciw w pewnej części państw Unii Europejskiej, głównie tych, które mają silny sektor rolny.

Jak rozumiem, nie ma ryzyka sprzeciwu czy odrzucenia umowy w państwach Mercosuru, bo tam jest akurat konsensus?

technologiczne, które są już obecne w Mercosurze, dotyczy też Polski.

Sama Polska ma bardzo niski, marginalny handel z Mercosurem, więc przede wszystkim może skorzystać pośrednio jako państwo należące do tych europejskich łańcuchów dostaw, jako dostawca komponentów czy podzespołów, ale też są możliwości dla firm sektora technologicznego.