Mentionsy

W wielu latach pracy z LSD w szpitalu psychiatrycznym, potem w Stanach już poza kontekstem klinicznym, ale jeszcze wciąż legalnie, poza kontekstem szpitala, wciąż jeszcze mógł to LSD podawać, natomiast gdy się zmieniło prawo, stracił on, jak wszyscy inni psychiatrzy, możliwość podawania tego środka w celach jakichkolwiek, w tym również terapeutycznych, i zaczął kombinować, wymyślać, jak tutaj stworzyć metodę, która mogłaby wywołać podobne efekty, a jednocześnie prawnie

To, dlaczego w ogóle oddech się pojawił jako taki pomysł, jest wzięte z praktyki, na którymś procesie, na której sesji LSD, którą Grof prowadził, wspominał o tym, że pacjent utknął w procesie w taki charakterystyczny sposób, że jakby wiedział, że coś tam dalej jeszcze

LSD powolutku zaczęło słabnąć, więc już było takie poczucie, że już samo z siebie to nie pójdzie dalej.

Trzeba będzie coś zrobić, no i ten pacjent spontanicznie zaczął trochę głębiej, trochę szybciej oddychać i aktywował w ten sposób jakby nową falę, tak jakby LSD na nowo trochę zaczęło mocniej działać.

I wtedy Grof zaczął stosować ten, można by powiedzieć, na początku trik przy kilku innych sesjach i zdarzało się, że faktycznie, kiedy to LSD przestawało działać już

Grof zaczął sprawdzać, czy sam oddech bez tego LSD mógłby wywołać efekt podobny.

Na początku mówi to, że to jest głównie raczej metoda, żeby integrować doświadczenie LSD.

Natomiast później jak ona ewoluowała, była udoskonalana, to wtedy dopiero Grofowie wpadli na to, że to mogłoby być doświadczenie zamiast LSD.

Wywoływała duże zaburzenia wzrokowe, ale też uczucie przytrucia i nikt, nie spotkałem chyba ani jednej opinii, która by mówiła, że wywoływała one efekty psychodeliczne w takim sensie, jakim znamy je z meskaliny czy LSD, czyli jakiegoś odświeżenia, z nowego spojrzenia na świat, otwarcia się na jakieś nowe perspektywy, być może

To jest jeden z największych mitów dotyczących oddychania holotropowego, że my się hiperwentylujemy, przetleniamy i od tego tlenu się dzieją cuda niefiry takie jak PLSD.