Mentionsy

Nie, nie, senor komandante.

Senor, odpowiedziałem, w takim razie ja sam wypiję to wino za twoje zdrowie i za pomyślność pańskiego domu i rodziny.

A ponieważ o tym mowa, dodałem wybiwszy, czy nie będę miał przyjemności złożenia osobiście mego uszanowania u stóp senory, pańskiej matki?

Począwszy od tego dnia, wychodząc czy wracając, mogłem być zawsze pewny, że zastanę w senorę siedzącą w słońcu, opartą o jeden z filarów lub rozciągniętą na kosmatem dywanie przed ogniem.

W ustroniu senora przechadzała się tam i sam z płonącą twarzą i skrzącami oczyma.

W tym jaskrawym i drgającym blasku senora chodziła wciąż od ściany do ściany, gwałtownie gestykulując, załamując dłonie, wyciągając ręce, odrzucając w tył głowę, jakby w niemym wyzwaniu ku niebu.

Cóż prawdopodobniejszego, że córka Senory i siostra Filipa była błąkaną?

Gdy przechodziłem przez podwórze, senora wygrzewała się na słońcu ze zwykłą nieruchomością.

Wróciłem szybko do rezydencji, a żeby przywieźć mój zamiar do skutku, senora wydawała się pogrążoną we śnie.

— Senor — rzekł Felipe poważnie — nie powiedziałbym tego.

Senora leżała pogrążona we śnie na progu stronia.

Skierowałem się więc do ustronia, gdzie Senora, wsunięta w głąb, drzemała tuż koło ognia, gdyż żadne gorąco nie było dla niej zbyt silnym.

Nie, nie, senoryta, oprócz tylko swojej piękności, która życzyłbym z duszy, aby mogła być mniejszą, nie przedstawia najlżejszego podobieństwa ze swą matką w tym samym wieku.