Mentionsy

RSD, po polsku to tak tłumaczymy jako dysforia emocjonalna albo nadwrażliwość na odrzucenie.

Nazywa się to RSD, czyli rejection syndrome dysforia.

Ja na przykład jako dziecko, nastolatka i taka wczesna dorosła, dopóki nie wdrożyłam pewnych elementów regulacji emocjonalnej, to odczuwałam takie RSD jako bardzo silny ból w okolicach mostka, który mi przechodził takim nerwowym tym, aż po koniuszki palców.

Ale jakie to były sytuacje, kiedy odczuwałaś to RSD?

I bardzo często na bazie tego RSD

Tak, bo sami swoje... Znam to, znam to życie, rzeczywiście tak, teraz połączyłam takie kropki, że ja przykładowo myślę sobie, że i to jest chyba też elementem RSD, ja zawsze bardzo przeżywałam, teraz już staram się sobie z tym radzić, taki brak responsywności, tak?

A jednak ten drugi aspekt, kiedy słyszę, że RSD to jest po prostu mózg, to naprawdę nas boli, to jest związane z neurotypowością, to trudno mi tej części powiedzieć hola hola dziewczyno, uspokój się.

Popatrz, skąd się bierze RSD.

Można to nazwać tym samym, tylko że od innej strony patrzymy, no bo tu RSD niby tam dotyczy... To nie jest też tak, że to jest bardzo związane z neuroatypowością czy tam z ADHD, bo to jest tylko tak, że ukuto ten termin RSD.

Że jak ktoś wcześniej mi powiedział, ale jesteś przewrażliwiona, no to ja czułam właśnie to RSD, czułam ten taki ból odrzucenia, że w ogóle on powiedział, że jestem przewrażliwiana, to znaczy jestem do dupy, że już w ogóle nie ma co ze mną rozmawiać.

Czyli z jednej strony i wtedy, kiedy nas osobiście dotyka to ryzyko, potencjał, wizja, że ktoś nas odrzuci, te RSD, ale też kiedy my chcemy odrzucić innych.

Znaczy nawet nie odrzucić, tylko na przykład wiedząc, że jest to osoba neurotypowa, jest to osoba ADHD, to już możemy sobie powiedzieć, okej, dobra, ona może mieć RSD, bo jest taka duża korelacja.

Czy dobrze domyślam się, że czasami wystarczy mało, żeby ukoić to RSD, czyli to poczucie takiego odrzucenia, że naprawdę niewiele wystarczy, a znowuż obojętność może to pogłębić?

Kiedy jedno z nich regresuje się do dziecka, bo zdarza się, na przykład przeżywa RSD, bo ma mózg neurotypowy albo różne inne historie w nim się budzą.

Nigdy tego nie nauczyłam z RSD, ale właśnie bardzo chętnie wymienię się z Tobą refleksjami.