Mentionsy

Jako dyktator postrzegał siebie jako tymczasowego namiestnika legalnego władcy, czyli Mikołaja, do którego Rada Administracyjna wysłała 10 grudnia delegację w nadziei na osiągnięcie kompromisu i uniknięcie dalszych aktów wrogości.

Konstanty o tym wiedział i to się zaczynała taka dyplomatyczno-psychologiczna gra między obu braćmi, to znaczy Mikołaj I boi się, że Konstanty nagle powie, nie, to ja jestem legalnym carem, zwłaszcza, że dekabryści, powstanie dekabrystów, prawda, które towarzyszy przejęciu władzy przez Mikołaja.

No tak, znaczy Wiazieński był preromantykiem, czy nawet romantykiem, tak, przebywał, spędził kilka lat w Warszawie jako sekretarz Mikołaja Nowosilcowa.

No dobrze, ale występował też Konstanty za Polską, za Królestwem Polskim do swojego brata, cara Mikołaja I, bo mam tutaj przed sobą wymianę opinii między obu braćmi.

Ale wygląda na to, że długofalowym celem działania Mikołaja było ograniczanie niezależności czy autonomii Królestwa Polskiego i gdzieś prawdopodobnie w perspektywie dziesięcioleci, bo może nie pięciu, sześciu lat, ta unifikacja Królestwa z pozostałą częścią Imperium, ona by postępowała.

No tak, jeśli zakładamy, że celem Mikołaja I byłaby stopniowa likwidacja odrębności Królestwa Polskiego, no to ten proces po prostu się przyspieszył.