Mentionsy

Horrendum.

I tutaj znów celowo używam rodzaju męskiego, bo to częściej mężczyźni mają problem z tym zaburzeniem.

I w ogóle sama byłam zaskoczona, jak bardzo niestereotypowych bohaterów spotykałam.

Czasami są to po prostu jakieś takie nie do końca trafione decyzje, ale nie do końca jest to wina tej osoby, która ląduje z zadłużeniem.

Bo moim zdaniem takim bardzo ważnym wątkiem, które wynika z twojej książki jest to, że niestety w Polsce mamy z tym duży problem.

Pewnie nie mam.

I to nie jest tak, że to jest tylko nasz polski problem.

I już chyba około 80% uczniów zostało objętych tym programem.

Jeszcze inny jest kurierem.

Tak, z paragonem.

Też mieliśmy taką dyskusję z wydawnictwem.

I bardziej interesujące od tego, jak zadłużają się Polacy, to jest dla mnie to, jak Polacy żyją z długiem.

To jest takie życie z wiecznie wyciszonym telefonem.

Jeden z bohaterów, który zależy finansowo od swojego starszego brata, mówi, że mimo tego, że ma 47 lat, on się czuje wciąż jakby był małym chłopcem.

To jest połączone właśnie ze wstydem.

Takie życie trochę pod kamieniem.

Zakupoholizm niekoniecznie musi się wiązać z długami, on oczywiście bardzo często do tego prowadzi, ale to ma adrenalinę związaną z kupowaniem, a czy jest jakby... Kredytoholizm.

Ale na przykład kolejną analogią, która mnie też zaintrygowała między uzależnieniem a zadłużeniem.

Braku takiego oswojenia z tym narzędziem.

I tak też właśnie było w przypadku tej historii dziadka małoletniej M. On zmarł dość nagle.

Zwłaszcza w przypadku rodzin patchworkowych, co jest już kolejnym wątkiem.

Była jedną z trudniejszych, przyznam.

Kiedyś pracował w penitencjarce, jak to on określa, czyli w więziennictwie, pomagał więźniom.

A jak już nabierzemy tego wiatru w żagle, to się okazuje, że ta kolejna, coraz wyższa kwota, po prostu nie uciekanie od tego długu i stawianie czoła mu, wydaje mi się, że też przyniosło jakiś rodzaj ulgi tym moim bohaterom.

I w momencie, kiedy zaczęła uczyć się budżetowania, rozpisała sobie te długi, pobrała raport z BIK-u, to jest Biuro Informacji Kredytowej, to poczuła, że odzyskuje kontrolę nad tym.

No tak, nie wiem.

Podczas dokumentowania tej książki odkrywałam wiele braków w mojej wiedzy i takiego poczucia, że muszę się zabrać i załatać kilka spraw i się po prostu tymi finansami zaopiekować, tak jak się na co dzień opiekuję moim zdrowiem.

Bo z jednej strony, no to już są takie, no windykator może mniej, komornik to już jest taka ostatnia instancja, która się kojarzy po prostu z najgorszym.

Jest też duży rozdział poświęcony alimentom i alimentiarzom.

Natomiast są też sytuacje po prostu takie zero-jedynkowe, gdzie ktoś zwyczajnie jest oszustem.