Mentionsy

Dziś tango, dramat Sławomira Mrożka, lektura w szkole średniej.

Inne wyzwania i wtedy tego Mrożka nie grano albo na przykład protestowano przeciwko niemu ideologicznie.

I że w ogóle tango jest tak, jak to bywa w przypadku Mrożka i wielu osób posiadających realne duże poczucie humoru, że to są bardzo mroczne treści tak naprawdę.

Zresztą bez króla Ubu Żariego nie byłoby takich postaci jak Edek i myślę, że w ogóle myślenia Mrożka by nie było.

Oczywiście w Mrożku jest coś z Artura i w Arturze jest coś z Mrożka.

Świadomiłam sobie, że u Mrożka ten melonik wraca.

I tej mieszczańskiej normy, która co i rusz u Mrożka w bardzo wielu jego tekstach,

I to dlatego mówię o ciemności Mrożka.

Kamalut, mała proza, jedna z takich arcydziełek Mrożka, kiedy on tak na dobrą sprawę właśnie obnaża to, w jaki sposób my grzęźniemy nieuchronnie, starając się wybić na nowoczesność, starając się o modernizację, starając się, bo to przecież jest też impuls Tanga, no nie?

A czy nie jest łatwo złapać Mrożka na niekonsekwencji?

No dobra, dajemy jakąś przestrzeń, ale też po prawdzie, jeśli patrzeć na rozegranie ról w tangu, kobiety mogą nam się wydawać, zresztą w wielu mrożkach, fabułach, to też indyka bym podpięła i wiele innych, w fabułach czy dramatach już słowa fabuła używam poza gatunkowo trochę, w historiach mrożka.

Tylko, że ustawienia na polu gry, czyli świadomość tego, nawet nie ping-ponga, ale takich szachów społecznych, no jeśli to jest metafora dobra dla Mrożka, nie do końca, ale nie mam w tym momencie lepszej warcabów czy czegokolwiek.

Najbardziej oczywiście w realnie męskich wyobrażeń, ale też kiedy się mówi o tym irracjonalnym pierwiastku tradycji polskiej, bo to jest niesamowite u Mrożka, że on i ten romantyzm i te wszystkie gesty słowne, te wszystkie gesty słowne, które my powtarzamy, które my reprodukujemy niejako pozaświadomie czasami.

Czy są to ustawienia na ofiarę i opresjonata, co jest typowe dla Mrożka.

Ta przewrotka i wielokrotne koziołkowanie u Mrożka.

I to Mrożka chyba fascynuje najbardziej na świecie.

Mrożka wtedy grały czołowe teatry Europy.

Biografka Mrożka, Małgorzata Niemczyńska, pisze, że reżyser teatralny Erwin Axel opowiadał w jednym z wywiadów, jak zaproponował wystawienie tej sztuki w Schiller Theater, ale kiedy usłyszał, że Mrożek musi się jeszcze wiele nauczyć, zanim będzie tam grany... Tak, Mrożek miał opory.

Te relacje władzy, to znaczy rozgrywanie władzy na linii kobiety-mężczyźni, które jest oczywiście, zawsze u Mrożka nie jest problemem autonomicznym, mam wrażenie, tylko jest wciśnięte właśnie w to wszystko, o czym żeśmy już tutaj mówiły, nie?

W literaturze niemieckiej, tak już tylko jeszcze na innych nieco scenach myślenia, u Mrożka są absolutnie jego problemem.

Różne polemiki Mrożka siedzą w tych tekstach, różne jego, nie wiem, zderzenia w ogóle z dramatem XIX i XX wiecznym.

Ostatecznie, żeby się zakochać, ostatecznie, jak to było, Mrożka w kapitalnej sztuce, już potem nieprzedrukowywanej, bardzo krótkiej figurze Stalina, bo ostatecznie się okaże, że to co tatuś kocha najbardziej, a synek potem zostanie po tatusiu wkręcony, bo tatuś synkowi zabiera jego kobietę, bo tatuś oczywiście musi synka jakoś zdominować, a synek z kolei

Jak najbardziej, to znaczy to nie o to chodzi, że to nie porusza, no moi studenci dowodem, że jak im podtykam mrożka, to jakoś ich to bierze.