Mentionsy

Mianowicie to jest bardzo ciekawa rzecz, że ktoś taki jak Mrożek strasznie sfrustrowany swoją niedoobecnością, jednocześnie bardzo, bardzo zawiedziony rodzajem ludzkim, korespondujący z Lemem o tych wszystkich ochytkach, szalejach i o podobnych ziemianach, czyli o nas, w gruncie rzeczy miałby tutaj bardzo poważną ambiwalencję z listą lektur.

Dla rzeczywiście pierwszoroczniaków, którzy mają jakiś tam przekrój, oni się bardzo, bardzo ekscytują mrożkiem, co mnie aż zaskoczyło, że tak bardzo, ponieważ był taki przestój i miałam wrażenie, że ten mrożek rysownik, mrożek w kilku reprezentacjach, w jakimś elemencie satyry społecznej, nie wiem, z przekroju.

Ale Mrożek jako jakaś figura, nie?

Bo Mrożek w jego analizach społecznych dokonuje nie tylko czegoś na kształt takiej, jakby to powiedzieć, wiwisekcji polskich stereotypów, ale też pokazuje raz takie podmyślenie tego, kto nie ma żadnych, nie żywi sobą żadnych większych idei, na pewno nie będzie ustanawiał nowych.

Czyli jednak z dzisiejszej perspektywy Mrożek nie nadaje się na bohatera konserwatywnej bajki.

Tylko jednocześnie, z drugiej strony, Mrożek, nad czym się zastanawiałam przez moment, kiedy teraz wróciłam do Tanga w związku z naszą rozmową, ten wujek Eugeniusz, który siedzi w Meloniku, taki filister w Meloniku,

A ja jeszcze panią podrążę raz o polityczność, dlatego że Mrożek wyjeżdża z Polski już jako znany pisarz.

Ale przecież to już Mrożek to wszystko wiedział i świetnie to wygrał w wielu swoich sztukach, zanim synteza Ledera powstała.

To na tym też również, też, też Mrożek gra.

A Mrożek w swoim dzienniku pisze tak.

No widać, że Mrożek kobiety lubił i fascynowały go, ale feministą bym go nie nazwała.

O, Mrożek też oczywiście jest, to Mrożek w jego permanentnym autodyskursie i w jego permanentnym pisaniu, pisaniu siebie chociażby z perspektywy korespondencji i dziennika to widać, to też byśmy zobaczyli zmiany tej postawy.

Mnie poruszyła kiedyś taka, jeden z pierwszych jego tekstów, policjant to się nazywało, gdzie Mrożek dokonuje bardzo charakterystycznego programowania świata na opak.

I Mrożek jest specjalistą od takich chwytów i to nie tylko dotyczy tej sztuki policjantów, bardzo w pewnym sensie nihilistycznej, bo tutaj to już nie ma się o co chwycić dosłownie.

Biografka Mrożka, Małgorzata Niemczyńska, pisze, że reżyser teatralny Erwin Axel opowiadał w jednym z wywiadów, jak zaproponował wystawienie tej sztuki w Schiller Theater, ale kiedy usłyszał, że Mrożek musi się jeszcze wiele nauczyć, zanim będzie tam grany... Tak, Mrożek miał opory.

No i potem sobie oczywiście Axel nie mógł tego wybaczyć, no bo Mrożek właściwie tak z dnia na dzień stał się sławny, wszyscy sobie wyrywali prawa do tych kolejnych premier.

Jednak Mrożek też jest samoswój, to znaczy Mrożek jest tutaj, tutaj.

W to, że Mrożek zawsze, kiedy to obmyśla, to obmyśla to już na kilku poziomach.

Znaczy, Mrożek znalazł w sobie coś w tym całym polskim partykularyzmie, który tam oczywiście wiemy, no po prostu Mrożek się składa z kryptocytatów z różnych pisarzy.

Mrożek już z tym miał bardzo poważny problem.

Mrożek, to pars proto, to na zasadzie Mrożek, czyli jego sztuki.

Przeprowadzone i jedna z aktorek powiedziała, to już nie jest ten model, my chcemy transowego teatru, a Mrożek mówi pełnymi zdaniami, dziękujemy za uwagę.

Mrożek jako sztuka nienaiwności.

Mrożek jako sztuka, to jest permanentnie konieczne.

Mrożek to wystawia w każdej swojej sztuce, w tangu wystawia.