Mentionsy
Neuroróżnorodność w edukacji dorosłych
Czy neuroróżnorodność to wyzwanie czy szansa w edukacji i biznesie?
W tym odcinku rozmawiam z Kari Goldyn o tym, jak poszerzanie wiedzy o neuroróżnorodności może zmienić nasze podejście do pracy z grupą, edukacji dorosłych czy współpracy w biznesie i sprawić, że będzie ono bardziej świadome i skuteczne.
To odcinek o tym,
• czym różni się neuroróżnorodność od neuroatypowości,
• jak rozpoznać neuroróżnorodność w grupie szkoleniowej lub klasie,
• jak projektować zajęcia, by były bardziej dostępne dla wszystkich,
• czego unikać, by nie pogarszać doświadczeń osób neuroatypowych,
• gdzie przebiega granica naszej odpowiedzialności jako trenera czy wykładowcy,
• jak dbać o siebie, pracując z różnorodnymi uczestnikami.
To rozmowa nie tylko dla trenerów, wykładowców i edukatorów, ale także dla osób pracujących z ludźmi w biznesie: menedżerów, liderów i HR-owców. Dzięki niej możesz spojrzeć na różnorodność nie jak na problem, ale jak na potencjał do lepszego zrozumienia i bardziej świadomej pracy.
Rozmawiam z Kari Goldyn, trenerką, mówczynią, konsultantką, zajmującą się neuroróznorodnością w biznesie.
Zapraszam na stronę www.sztukagadania.pl by otrzymać więcej informacji o konsultacjach i szkoleniach.
Kontakt do mnie [email protected]
Szukaj w treści odcinka
Jednym ze sposobów na zdobycie dopaminy jest ruch.
Ruch sprawia, że my mamy dopaminy więcej.
Ponieważ te dzieci, żeby sobie zapewnić skupienie, możliwość skupienia, to szukają tej dopaminy w ruchu.
Ja miałam pomazane wszystkie moje zeszyty, brudnopisy, ponieważ to jest tak drobny ruch, że nie widać, a jednocześnie zajmuje moją głowę.
Czyli stimowanie się to są takie powtarzalne ruchy, które są taką niejako rutyną albo takim, no załóżmy, nie wiem, ruchową medytacją.
Natomiast tak, ADHD, tak już pojadę stereotypami, ADHD kręci się, rusza, dużo mówi, przerywa czasem, potrzebuje dopaminy, więc szuka tej dopaminy między innymi w ruchu, między innymi w gadatliwości, między innymi w szukaniu rzeczy nowych, czyli przeskakuje z tematu na temat, może się zajawić czymś tam i w ogóle polecieć.
I są to często ruchliwe osoby, może takie nawet mikroruchy.
Ktoś siedzi bez ruchu, w ogóle nie spodziewasz się, że to ADHD, ale ta głowa jest gdzieś tam w jakichś zupełnie innych obszarach, myśli sobie o niebieskich migdałach i już w ogóle nie ma kontaktu.
U nas nie ma takiego polskiego określenia, czyli nie wiem, płaska, pusta twarz, czyli twarz, która nie ma za wielu i za dużej mimiki, która jest taka nieruchoma.
Powtarzalne ruchy, czyli te stimy, o których mówiłam, czyli na przykład ktoś rusza nogą.
Czyli jak zauważysz gdzieś, że ktoś ma takie powtarzalne ruchy, które cały czas się czasem o usta oblizywanie, albo ten rzucie gumy też jest z teamem bardzo niewidocznym, no bo wszyscy żują gumę, nie?
Ostatnie odcinki
-
Karol Nawrocki – czego uczy sposób mówienia pre...
12.02.2026 04:00
-
Prawo dla twórców internetowych. Co warto wiedz...
22.01.2026 04:00
-
Najczęstsze błędy komunikacyjne w biznesie. Mir...
18.12.2025 04:00
-
Warto porównywać się z innymi. Rafał Stolarek
27.11.2025 04:00
-
Neuroróżnorodność w edukacji dorosłych
05.11.2025 04:00
-
150. Twoje zasoby. Jak je odkrywać i pokazywać ...
10.07.2025 03:00
-
Jak zacząć swój podcast i nie porzucić go po tr...
26.06.2025 03:00
-
O improwizacji. Jak radzić sobie ze zmianą i ni...
12.06.2025 03:00
-
Etykieta biznesowa. Sztuka budowania relacji z ...
29.05.2025 04:00
-
Zawód z pasją: Tomasz Kozłowicz o aktorstwie, d...
08.05.2025 03:00