Mentionsy
#167 Magdalene Ho
Zazwyczaj w Szafie Melomana zajmujemy się historią, dalszą i bliższą – omawiamy postaci wybitne zarówno w zakresie twórczości, jak i wykonawstwa. Ale przecież wybitny niekoniecznie oznacza „należący do historii”. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o pianistce, której talent mnie olśnił, zarówno w nagraniach, jak i na żywo. Mowa o pochodzącej z Malezji Magdalene Ho, której styl jest niezwykle oryginalny. Mając 23 lata, zdobyła już kilka laurów konkursowych, ale ma też doświadczenie odrzucenia na dużej imprezie, którą był Konkurs Van Cliburna w zeszłym roku i to odrzucenia tak spektakularnego, że chyba rozsławiło jej nazwisko bardziej niż owe laury.
Niedawno Magdalene Ho debiutowała w Polsce, więc skorzystałem z okazji, by posłuchać jej na żywo, a także, by z nią porozmawiać. W dzisiejszym odcinku spróbujemy wspólnie poszukać odpowiedzi na pytanie, na czym polega fenomen stylu jej gry.
Nagrania wspomniane w odcinku:
C. Franck, Preludium, chorał i fuga (Van Cliburn 2025)
C. Saint-Saëns, V Koncert fortepianowy „Egipski”, Ho/SWR/Karabits (2025)
Za umożliwienie przeprowadzenia wywiadu z Magdalene Ho, wsparcie i użyczenie nagrań dziękuję bardzo serdecznie Stanisławowi Suchorze z agencji SONORA.
Audycja powstała dzięki Mecenasom. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie Patronite.pl.
Jeśli odcinek Ci się podobał, postaw mi wirtualną kawę! Bez niej pracować nad audycjami nie sposób. Zrobisz to w serwisie Buycoffee.to.
Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.
Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie Ruch Muzyczny. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.
Szukaj w treści odcinka
Na 13. konkursie Chopinowskim w 1995 roku.
W zeszłym roku w ogóle mieliśmy szczęście do takich wielkich konkursów, bo przecież Van Kleibern odbył się w maju, w październiku był konkurs Chopinowski, a co najmniej kilku pianistów zagrało na obu tych turniejach, między innymi Piotr Aleksewicz, Jonas Aumiller czy Dawid Hriculi.
Za Chopinem nie przepada, po drugie to co ją spotkało na konkursie Van Kleiberna sprawiło, że przez pewien czas nie dotykała fortepianu.
Ci z was, którzy obserwowali ze mną w zeszłym roku konkurs Chopinowski, zapewne wiedzą, że prowadził studio Chopin Talks, omawiał występy, ogłoszenia wyników na poszczególnych etapach wspólnie z Jedem Distlerem, czyli uznanym krytykiem gramofona, no i nagrał masę wartościowych rzeczy, m.in.
Rodzaj kompendium o muzyce Chopina, w którym rozmawiał z Garrickiem Olsonem.
Na tegorocznym Chopinowskim też takie były, żeby wspomnieć choćby Dawida Hriculiego, który podbił swą charyzmatyczną grą serca publiczności.
Wyszła za mąż za Futsonga i żyli razem aż do śmierci tego wybitnego pianisty bodaj pierwszego chińskiego laureata konkursu Chopinowskiego.
Grała bardzo ciekawe mazurki Tomasa Adesza, swoisty dialog z Chopinem, z którym, jak wspominałem, dotychczas ma nie po drodze.
I znów ci z was, którzy śledzili uważnie konkurs Chopinowski w zeszłym roku, zapewne pamiętają, że na głośnej inauguracji wykonywał ten utwór triumfator roku 2021, czyli Bruce Liu.
Jestem pewien, że wiele głosów na Internetu wytłumaczyło poetycję tego tematu już od czasu, od czasu, kiedy wydarzyły się konkursy Chopin.
Słuchajcie, to są 5 dzieci, które grają w kompleksie Chopin Etudes, więc to tylko jest dziwne.
Zazwyczaj czułam, że gdyby ktoś powiedział, że nie grałem dobrze czy coś innego, ja bym była tak sensywny do tych rzeczy, że bym tak osobiście ją wziął, bym się o nią obsesjonowała przez dni, czułabym, jakbym zrobiła coś moralnie źle, grając w Chopinie.
I have to ask about this guy, I'm sorry, Chopin.
But I guess if I'm going to face the eternal demon of attempting to play Chopin, I have to do it now, or else I'll never do it.
Oczywiście grałam Chopinem, kiedy byłam młodszym.
Nawet w przypadku konkursu Chopin, jak straszne może czuć publiczność, przynajmniej dotrze do większości osób.
Nawet jeśli ludzie po 10 sekundach włączyli się do live streamu i wyłączyli go i nie zauważyli, przynajmniej słyszeli, że ktoś nazywa się Chopinem.
Ostatnie odcinki
-
#167 Magdalene Ho
06.02.2026 15:42
-
#166 Wilhelm Furtwängler
23.01.2026 16:43
-
#165 LIVE 15 - Podsumowanie roku 2025
09.01.2026 19:56
-
#164 Boska komedia w muzyce
12.12.2025 18:26
-
#163 Wariacje Goldbergowskie
06.11.2025 00:22
-
XIX Konkurs Chopinowski. Podsumowanie finału [L...
21.10.2025 15:10
-
XIX Konkurs Chopinowski. Podsumowanie III etapu...
17.10.2025 14:08
-
XIX Konkurs Chopinowski. Podsumowanie II etapu ...
13.10.2025 14:04
-
XIX Konkurs Chopinowski. Podsumowanie I etapu [...
08.10.2025 13:15
-
#162 Chopin. Przyszłość
02.10.2025 11:43