Mentionsy

Terry Wey alt, Benedikt Kristjánsson tenor w Partii Ewangelisty, Sebastian Noack bas oraz Wolf Matthias Friedrich bas w Partii Jezusa.

Jednak do tego, by muzyczny opis męki Jezusa wchłonął progresywne, a może wręcz awangardowe pomysły operowe, droga była wciąż daleka.

Jesteśmy dzisiaj tak bardzo przyzwyczajeni do tego, jak brzmią bachowskie pasje, do tego sposobu opowiadania o męce Jezusa, a jednocześnie tak bardzo odlegli od innych dzieł z tamtego czasu, że nie zdajemy sobie sprawy, w jak ogromne osłupienie Bach musiał wprawić swoich słuchaczy.

Pokazuje nam Jezusa z kolosalnej bizantyjskiej mozaiki, którego chwała pochodzi z bólu i z męki.

Uwięzienie Jezusa nie dzieje się w spokoju.

W obronie Jezusa staje Szymon Piotr, który ucieka się do przemocy, dobywa miecza i odcina prawe ucho jednego ze sług.

Wówczas kohorta oraz trybun ze strażnikami żydowskimi pojmali Jezusa, związali go i zaprowadzili najpierw do Annasza.

Dwa flety, bo mamy dwóch uczniów, którzy podobnie jak ich linie melodyczne nieomal prześcigają się, wymijają, by znaleźć się jak najbliżej Jezusa.

Annasz odsyła Jezusa do Kajfasza, a na zewnątrz rozgrywa się scena z Piotrem.

Zostaje on rozpoznany jako jeden z uczniów Jezusa, gdy grzeje się przy ognisku.

Piotr wspomina wówczas słowa Jezusa, który mu to przepowiedział.

Podobnie jak Piotr, płakać powinien każdy z nas, kto swym grzechem wyparł się Jezusa.

Aż do ubiczowania Jezusa mamy jeden długi ciąg, turbę wymian zdań, postaci i recytatywów.

Początkowo jednak skazuje Jezusa na ubiczowanie.

Ale tłum podburzony przez arcykapłanów nie chce Jezusa, chce Barabasza.

W reakcji na to żądanie Piłat nakazuje Jezusa ubiczować.

Przecież jesteśmy w środku procesu, waha się los Jezusa, tłum domaga się krwi, śmierci, a tu coś takiego.

Ta właśnie scena nadir fizycznej degradacji Jezusa była dokładnie tym momentem, w którym należało zatrzymać akcję, aby oddać się rozważaniom i refleksjom nad jej konsekwencjami dla ludzkości.

By kontemplować okaleczone ciało Jezusa, podobnie jak robią to Grunewald w swoim ołtarzu z Isenheim czy Hans Holbein w obrazie Martwy Chrystus w grobie z Engstlichen Vergnügen, wiodącą aż do bolesnej, krępującej wdzięczności.

Oto ostatnie słowa umierającego na krzyżu Jezusa.

Wszak wciąż jesteśmy w chwili śmierci Jezusa.